#wow deel 1, 2024

 

Zoals jullie weten schreef ik zeer geregeld mee aan de #WOT, word on Thursday, een initiatief om aan de hand van een woord wekelijks op donderdag een blog te plaatsten.

Het afgelopen jaar is daar behoorlijk de klad in gekomen. Niet omdat ik niet wilde maar vooral omdat het leven me links en rechts inhaalde. Tel daarbij op dat ik op donderdag vrijwilligerswerk doe en je snapt dat gebrek aan tijd, puf en motivatie steeds vaker roet in het eten gooide.

Blijkbaar was ik niet de enige want er is gevraagd of de #wot moest blijven bestaan, ophouden of in aangepaste vorm doorgaan. En hoewel ik nauewlijks een bijdrage heb geleverd afgelopen jaar kon ik me niet voorstellen dat het op zou houden. Dat het in de huidige vorm niet meer voldeed was ook wel duidelijk maar net als ik zagen veel deelnemers wel heil in een aanpassing. En daarmee is de #WOW geboren, word of the week. En deze week is het woord

Nostalgie: Verlangen naar een geromantiseerd vroeger  

 

Het veranderen van de naam maakt me een beetje weemoedig. De #wot is een grote rode draad geweest in mijn blogleven. Soms lukte het me langere of kortere tijd niet om mee te doen maar uiteindelijk haakte ik toch altijd weer aan. Vooral omdat het me inspiratie gaf. En een schrijfdoel. Maar ook omdat ik me onderdeel voelde (en voel!) van een gezelschap wat waarde hecht aan de #wot en elkaar stimuleert vooral te blijven schrijven zonder oordeel over vorm, niveau of visie. Natuurlijk doet inhoud er wel toe maar dat je schrijft is het belangrijkste.

 

Als vanzelf denk ik na over wat ik allemaal geschreven heb voor de #wot en besluit mijn blogs eens door te kijken. En wat zie ik? Het is bijna 11 jaar geleden dat ik mijn eerste #wot schreef. Zo leuk om terug te lezen. Wat is er toch veel veranderd sinds die eerste. En wat is er veel hetzelfde gebleven. Mijn leven ziet er heel anders uit tegenwoordig maar wat me opvalt is dat mijn toon en stijl weinig veranderd zijn. Grappig om dat te zien.

 

Ik heb heerlijk gescrold door en gelezen in elf jaar aan #wot-blogs. Sommigen zeer persoonlijk, sommigen zeer goed, soms een plichtmatig blog. Van alles komt voorbij. Deze verzameling blogs is bijna als een logboek, een overzicht van mijn leven in elf jaar. Frustraties en prestaties, baaldagen en topdagen. En vooral heel veel nostalgie.

 

Voor een ieder die ooit eens de taak om elke week een #wot te bedenken mijn immense dank voor de uitdaging die jullie elke week neer hebben gelegd. Jullie hebben mijn geïnspireerd en gemotiveerd te blijven bloggen.

 

#wot deel 4. 2023

 

Er is een tijd geweest dat ik heel veel tijdschriften las. Dat is nog in de tijd dat het nog damesbladen, maandbladen en tijdschriften heetten in plaats van magazines en glossy’s. Best een tijd geleden dus.

Ik las graag maar had weinig tijd en energie waardoor boeken bleven liggen. Maar zo’n hap-snap-lees- blaadje was goed te verwerken.

 

Hoewel ik bijna een hele leesmap wel weg kon lezen ging mijn voorkeur uit naar bladen die zich richtten op jonge vrouwen. Dus niet de Libelle of Margriet maar de Viva en de Flair. Vooral de Flair vond ik een fijn lezend blad. De Viva hield zich voor mijn gevoel vooral bezig met alleenstaande, werkende, zelfstandig wonende vrouw. De Flair was iets behoudender, iets minder op seksualiteit en carrière gericht leek het. Het was allemaal iets rustiger van toon. Iets minder ambitieus. Wat meer doorsnee. En de kleding in hun rubrieken was een stuk meer betaalbaar.

 

Jaren las ik de Flair naar volle tevredenheid. Tot ook hier het gat tussen mijn leven als thuismoeder met drie kinderen en de doelgroep van jonge, werkende vrouwen zonder kinderen erg groot werd.

Ik ging op zoek naar een vervanger. Ik bladerde eens door wat Libelles en Margrieten maar dat was het toch net niet helemaal. Mijn kinderen waren nog geen tieners. Ik zat niet tegen of rond de overgang en nog wel erg jong voor hun mode.

 

Ik voelde me bijna weer een meisje van dertien. Je weet wel, tussen tafellaken en servet. Tussen Tina en Viva. En toen kwam de Esta uit. Wat vind ik het jammer dat dat blad niet meer bestaat. Dat was nou echt een blad wat dat gat tussen dertig en vijftig opvulde. Artikelen over gezinnen met bijzondere kinderen. Vrouwen met chronische beperkingen. Een rubriek over vrouwen rond de veertig. Zoveel herkenning en aansluiting Ik was helemaal fan.

 

De tijdschriftenwereld is enorm veranderd. De Flair bestaat niet meer. Ook de Esta en de Viva zijn gestopt. Of de Yes nog bestaat weet ik eigenlijk niet eens zeker. In de schappen wordt je om de oren geslagen met dure glossy’s van bekende namen maar ik voel weinig verbinding meer met deze bladen. Het is allemaal een behoorlijke ver van mijn bed-magazine geworden. En de mode uit hun mode-reportages niet te betalen.

 

Het #WOT-woord is:

Flair: 1) bijzondere handigheid, 2) charmante vlotheid, 3) fijne neus, 4) gemak in de omgang, 5) gemak waarmee men zich ergens doorheen slaat, 6) gemakkelijk in de omgang, etc.

woorden.org

 

 

 

#wot deel 3, 2023

 

Het is denk ik de meest gezochte eigenschap in een partner hoe vaak hoor je niet in van die datingprogramma’s dat ze vooral hopen dat hun blind date humor heeft. Vaak vraag ik me dan af wat voor humor ze dan bedoelen. Van die op het randje maar net er niet over- humor? Of van die gitzwarte die alle en iedereen genadeloos afzeikt? Of bedoelen ze dan die bulderen van het lachten-humor van Geer en Goor? Of de aloude lache of ik schiet-humor. Want zoveel mensen zoveel soorten humor.

Zo kan ik mij een verhaal van mijn ouders herinneren die toen ze nog verkering hadden naar het theater gingen. Mijn moeder heeft zich anderhalf uur lang zitten opvreten en wild ehet liefst in de pauze naar huis. Mijn vader heeft zitten gieren van het lachen. Het gezelschap waar ze naar gingen kijken was Neerlands Hoop in Bange Dagen Nog als ze Freek de Jonge ziet raakt mijn moeder zwaar geërgerd. Hoeft ze hem niet eens te horen.

 

 

Hoewel ik best een lachebekje ben denk ik niet dat ik de lach aan mijn kont heb hangen. Ik ben meestal ook op mijn grappigst als ik daar totaal geen erg in heb. Meestal is de grap het gevolg van een wat traag filtertje Pas als mensen beginnen te lachen heb ik door dat ik een best wel geniale opmerking heb gemaakt. Maar of dat nou betekent dat ik humor heb?  Dat mag de goegemeente zelf besluiten.

 

 Het #WOT-woord is:

Humor is volgens Van Dale “dat wat grappig, geestig, om te lachen is”. Wie humor heeft, heeft “oog en gevoel voor vrolijkmakende tegenstrijdigheden tussen voorkomen en bedoeling of betekenis van zaken” of, actiever, “de neiging het vrolijkmakende in gebeurtenissen het meest te doen uitkomen”

vandale.nl

 

 

#wot deel 2, 2023

 

In mijn hoofd heb ik dit blog al honderden keren opgetikt. Ik heb geschreven over het zachte weer van vorige week, met een leuk bruggetje naar de zachtheid van stoffen en hoe het een gezins-guilty pleasure is om op een stoffenmarkt stofjes te voelen. Over de gevoeligheid van de kinderen voor stoffen op hun huis. Over de fantastisch zachte hoodie die mijn dochter met kerst kreeg waardoor ik haar wil blijven aaien als ze hem draagt.

In werkelijkheid lag ik in mijn bed opgekruld onder het dekbed. Of hing ik in het hoekje van de bank onder een dekentje te haken. Of ik was bij die poging tot haken genadeloos in slaap gesukkeld en lag kwijlend en snurkend te dromen over dit blog.

 

Het #WOT-woord is:

Zacht (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord): 1) niet hard; = week, 2) bijna niet merkbaar: iem. zacht aanstoten, 3) niet luid, bijna onverstaanbaar: zacht spreken, 4) niet ruw: een zachte hand, 5) met weinig kalk: zacht water, 6) aangenaam: een zachte winter niet koud, 7)(van de dood) niet pijnlijk, 8) niet snel: zacht rijden, 9) niet grof of bars; = goedig: een zacht karakter, 10) geleidelijk, zonder sprongen: een zachte landing

vandale.nl

 

 

Helaas ben ik al een week geveld door een fikse verkoudheid. De enige zachtheid die ik momenteel voel is de bebalsemde tissue waarmee ik mijn neus snuit. De hap honing om mijn keel te verzachten. De flanellen  dekbedhoes die mij warm probeert te houden en het heerlijke dekentje op de bank wat mij in mijn ellende omarmt.

 

Ik houd hoop. Er zal nu vast snel een einde komen aan deze verkoudheid from hell. Het zou een keer tijd worden na zeven dagen.

#wot 2023, deel 1

 

Een ieder die mij al wat langer volgt weet dat ik een enthousiast handwerker ben. Waar ik lange tijd kleding heb gemaakt voor mijzelf en mijn kinderen, heb ik mij de laatste jaren vooral op het haken gestort Ik probeer nog steeds dapper het breien goed onder de knie te krijgen. Zou graag willen kunnen borduren en pak heel af en toe een handnaaiwerkje op.

 

Mensen die mij goed kennen weten dat ik ook een zeer enthousiast beginnend handwerker ben. Ik zie iets, word enthousiast, begin er aan en dan komt het gewone leven tussendoor. Daar heeft mijn gewone leven nogal eens een handje van, tussendoor komen als ik ergens enthousiast mee bezig ben.

Dat is ook geen groot probleem maar het veroorzaakt wel vertraging in mijn handelen en afleiding van mijn tijd. Tijd die ik niet stop in het afmaken van mijn handwerkproject maar die wel net voldoende ruimte geeft nieuwe projecten te ontdekken. Projecten waar ik zo blij en vrolijk van word dat ik bijna niet anders kan dan al vast een stukje proberen. Of alvast een beginnetje maken. Of ter afwisseling van het grote project te starten

 

 

Enthousiasme is een gemoedstoestand waarbij men zich levendig en uitgelaten gedraagt en een grote geestdrift en motivatie voor iets of iemand vertoont.

nl.wikipedia.org

 

 

Het gevolg van al dat enthousiasme is dat er nogal wat projecten veel langer blijven liggen dan de bedoeling is. Sommigen liggen al lange tijd te wachten tot ze eindelijk de doos uit mogen. Anderen liggen vergeten te verstoffen of worden ergens anders voor gebruikt Nog weer anderen moeten zeer vee geduld hebben tot ze eindelijk worden voltooid

 

Het meest beruchte voorbeeld van zo’n laatste project hangt eindelijk buiten aan de lijn. Trots en lichte schaamte vullen mij als ik de deken voor mijn middelste zie wapperen Negen jaar heeft de jongen  er op moeten wachten Negen jaar!

Het begon zo goed Ik kwam op facebook een cal tegen (een cal is een patroon wat door een groep mensen tegelijkertijd wordt gehaakt) Ik vond het een mooie deken en liet hem aan jongste zien Deze werd ook enthousiast en vroeg of ik deze voor haar wilde maken. Middelste hoorde dat en vroeg of ik voor hem ook een deken wilde maken Natuurlijk gun ik beide kinderen zo’n mooie, warme deken dus vol enthousiasme gingen we aan de slag. We kozen samen kleuren uit, ze kozen allebei welke variant van de deken ze wilden en moeders ging aan de slag.

Zoas heel vaak bij mij raakte ik uit het ritme door gebeurtenissen in het dagelijks leven Beide dekens werden geregeld aan de kant gelegd en even zo vaak pakte ik ze weer op Maar na verloop van tijd merkte ik dat ik de groentintendeken voor jongste makkelijker oppakte dan de roodzwarte voor middelste.

Zwart garen is een behoorlijke uitdaging. Men zegt niet voor niets “als je iets zelfgemaakts krijgt beteken je veel voor een persoon. Is het van zwart garen dan ben je heel bijzonder en zeer geliefd.” De steken zijn moeilijk te zien waardoor er bij dit uitdagende patroon enkel bij daglicht kon worden gehaakt. En zelfs ik heb daar niet heel veel van beschikbaar voor handwerken.

Daar kwam boven op dat ik in deze variant heel veel meer fouten maakte dan in de groentintendeken. Nog nooit heb ik zoveel uitgehaald en herhaakt. En opnieuw uitgehaald en herhaakt. En nog maar eens uitgehaald. En nog eens. En nog eens. Mijn enthousiasme voor deze deken verdween als sneeuw voor de zon.

Eens in de zoveel tijd werd het schuldgevoel zo groot dat ik de deken toch weer pakte, het patroon weer opzicht en vol goede moed opnieuw verder ging. Tot het patroon weer niet uitkwam en ik weer alles wat ik er aan gehaakt had weer kon uithalen.

 

Vorig jaar was ik het zo spuugzat dat ik al mijn moed verzamelde en middelste gevraagd heb of ik wel een andere deken mocht maken met het door hem uitgezochte garen. Gelukkig ging hij snel akkoord. Hij wilde gewoon heel graag een door mij gehaakte deken en de kleuren die hij ooit eens heeft uitgezocht.

 

Het is een enorme deken geworden. De voorzichtig geschatte maten zijn 220 cm x 250 cm. Dat is best groot maar er moet ook een beer van een vent onder passen. En sinds gisteren is hij af. Eindelijk is dit project zonder einde afgerond. En omdat ik een heel nieuwe deken ben begonnen bleef het begin van de andere deken over Daar is de kat nu heel gelukkig mee. Die is net zo gek op gehaakte dekentjes als mijn  middelste en mijn jongste kind.

#wot 2022 deel 46

Als er toch een woord is wat ik al een eeuwigheid niet meer heb gehoord of gelezen en zelf nauwelijks tot nooit in de mond neem is het het #wot woord van deze week, kissebissen.

 

Kissebissen: 1) Bakkeleien 2) Hakketakken 3) Harrewarren 4) Herrebekken 5) Kibbelen 6) Kiften  

www.encyclo.nl

 

Ik vind kissebissen ietwat archaïsch aandoen. Alsof het zo rechtstreeks uit een Cissy van Marxveld boek komt. Of Aafke’s tiental. Of Sil de Strandjutter. Het woord roept bij mij altijd herinneringen op aan boeken van rond de eeuwwisseling van goed 120 jaar geleden.

Natuurlijk weet ik wel dat het ook lang daarna nog als keurige variant van bekvechten werd gebruikt. Het heeft ook iets vriendelijks. Iets onschuldigs. Een zweem van eufemisme.

 

Waar het me het meest aan doet denken is mijn vader. Niet dat hij zulke taal bezigde. Nee, het zit in het liedje ‘een bosje rode rozen’. Hij was gek van dat nummer. Wij, zijn kinderen en vrouw, werden er gek van. Waarschijnlijk is dit nummer ook de reden dat ik kissebissen maar een lullig woord vind. De lulligheid straalt van het hele nummer af. En dankzij deze #wot heb ik m al de hele dag in mijn hoofd.

Niemand is verplicht me op mijn woord te geloven dus klik vooral onderstaand youtube-filmpje aan en oordeel zelf of dit al dan niet lullig is. Ik zal er niet over kissebissen.

#wot 2022 deel 39

 

Zodra het september is begin ik in de stemming te komen. Ik wacht ongeduldig tot de bladeren gaan verkleuren, de eikels gaan vallen en het gras bezaaid ligt met kastanjes.

Thuis worden de dekentjes weer uitgevouwen op de bank. De slofjes worden weer uit de schoenenkist gehaald en de warme vesten, sjaals en omslagdoeken uit de kast gehaald.

’s Avonds gaan de gordijnen op tijd dicht en installeer ik mij in mijn eigen holletje. Laat de herfststormen maar komen!

 

Dit jaar moest ik lang wachten. Het bleef maar mooi weer. Er viel nauwelijks regen. En hoewel de bladeren wel kleurden bleven de eikels en kastanjes hangen waar ze hingen. Dit jaar moest ik wachten tot oktober voor het weer zich eindelijk aanpaste aan mijn stemming.

 

Stemming: het gevangen worden in een aanhoudend ervaren van een bepaalde emotie. Een stemming is een zijnstoestand.

 

Zoals je vast al geraden hebt, heb ik zeer weinig last van herfstdepressie. Ook de winterse variant heeft weinig vat op mij. Hoe anders is dat voor mensen in mijn directe omgeving.

Binnen het gezin zijn er twee personen waar ik aan hun stemming kan aflezen in welke maand we zitten. Zodra de R in de maand zit begint het feest. De schouders zakken wat. De mondhoeken krijgen steeds meer moeite de weg omhoog te vinden en het energiepeil neigt steeds vaker naar standje reserve.

 

Hoewel het zeer zichtbaar is is het niet altijd eenvoudig te begrijpen. Ik krijg juist energie van het korten van de dagen. Of eigenlijk is het meer dat ik precies genoeg energie heb om de korte dagen vol te houden en daarna geoorloofd op de bank mag hangen “want het is al vroeg donker”. Het past beter bij mijn leef ritme. Ook word ik juist in de zomer wat minder opgewekt. Warmte eist haar tol van mijn lijf. Het functioneert nou eenmaal beter bij 15 graden dan bij 25 graden.

Misschien speelt er ook een beetje ijdelheid mee. In het donker kan ik onbeperkt stralen. In de zomer kan mijn sprankelende karakter niet op tegen de zon. Daar zou ieder toch een tikje sikkeneurig van worden?

#wot deel 35, 2022

 

In mijn omgeving is het geen geheim dat ik wil verhuizen. Hoewel het een zeer praktisch huis is heb ik er weinig binding mee. Het was toentertijd de beste oplossing voor een zeer acuut ruimtegebrek. Een grote bak ruimte met ruime tuin. Ideaal met jonge kinderen, helemaal omdat het middenin een woonerf staat. Zo ongeveer alles wat onze kleine stadswoning niet had.

Maar onze stadswoning had wel iets wat deze bak ruimte met muren erom heen niet had. Een smoel. Een karakter. Een woning die bij mij  meteen een prettig gevoel van thuiskomen opriep. Alles ademde uit dat ik hier thuis was. De oude keuken, de gipsplaten die boven de kamers afbakenden, de open wenteltrap waar ik geregeld bibberend van de zenuwen van afliep, de brandmelder die overal moord en brand over schreeuwde. Binnen deze bakstenen lag mijn leven, hier was ik thuis.

 

Toen we onze huidige bleekscheet kochten dacht ik dat die binding nog wel zou komen maar niets bleek minder waar. Dit huis heeft nooit mijn thuis-gevoel aangewakkerd. Bij dit huis zat dat altijd meer aan de mensen die erin woonden en hun vele lotgevallen. Niet in de bakstenen, de betonplaten of de enorme ramen. Zelfs niet in mijn fijne paarse keuken.

Onze ruime gezinswoning in een woonerf heeft zijn functie voor ons vervuld en nu onze kinderen één voor één uitvliegen wordt het tijd voor ons om door te gaan. Kleiner wonen en ons huis beschikbaar maken voor een nieuw jong gezin wat snakt naar ruimte in en om huis.

Visualiseren: 1) Aanschouwelijk maken, 2) Uitbeelden, 3) Voorstellen

Betekenis geplukt van https://www.encyclo.nl/begrip/visualiseren

 

Stiekem was een ik een paar jaar geleden al begonnen met dromen. Een leuk huis met smoel. Ik droomde weg bij Funda. Klikte de ene na de andere droomlocatie aan. Zou ons gezin daar passen? Zou ik me daar thuis voelen? Zou dit ooit haalbaar zijn?  Zouden we daar samen oud kunnen worden?

Ik zie voor me hoe we het gaan inrichten. Hoe het zal zijn om daar te koken, een taart te bakken, lekker rond te rommelen. Waar de tv zal komen te staan. Hoe manlief die zo zal neerzetten dat hij vanaf zijn nieuwe zitplek optimaal zicht heeft. Ik zie ons al helemaal ons gewone leven leiden op die idyllische plek.

 

Onze eisen aan een woning zijn anders geworden dan toen ik begon met dromen , maar het hoofdprobleem is nog steeds hetzelfde. Waar vind je zoiets in onze prijsklasse?

Met de huidige woningmarkt kan het zo maar zijn dat we nog jaren in dit huis wonen. Er zit dus niets anders op dan visualiseren in wat voor huis ik wil wonen, op welke plek dat mag staan en hoe blij ik zal zijn dat het ons toch gelukt is een nieuw droomhuis te vinden.

 

 

#wot deel 26, 2022

 

Soms vind ik ons Nederlanders maar een raar volkje. Zodra met Pasen de periode van gourmetdagen wordt afgesloten openen we samen met het campingseizoen het barbecueseizoen. Ik denk dat als je op moederdag een luchtfoto van mijn buurt zou maken er zeker in een op de vier tuinen een barbecue aan staat. Hoe komen we toch aan zoveel innerlijke drang vlees te cremeren?

Eigenlijk denk ik dat barbecueën is geromantiseerd in gezellig en leuk.

 

Barbecue: 1) Buitengrill 2) Grill 3) Grill in de openlucht 4) Grillapparaat 5) Kooktechniek 6) Roostertoestel 7) Toestel om vlees in de open lucht te roosteren 8) Toestel om vlees te roosteren 9) Vleesmaaltijd 10) Vleesrooster 11) Vuur om te roosteren 12) Zomers roosterfeest

 

Ik heb geen hekel aan barbecueën. Zolang er maar iemand anders chef bbq is. Ik vind namelijk elke maaltijd waar ikzelf niet voor hoef te koken een klein feestje. En als ik dan ook niet hoef voor te bereiden of boodschappen te doen en  alleen maar hoef te komen opdraven en opeten ben ik helemaal gelukkig.

 

Dit zijn precies de redenen waarom we met het gezin maar weinig barbecueën. Toen de kinderen kleiner waren was het een bak werk voor een hoop gejengel van kinderen die zich vol stoppen met stokbrood en dan geen vlees meer hoeven en liever weer gaan spelen dan buiten blijven zitten.

Toen ze wat groter werden en zelf konden gaan bakken werd het leuker. (Zelf kunnen doen is altijd een grote rustgever geweest. Daarom was gourmetten bij on wel al vroeg een grote hit) Er werd ook meteen wat meer geëxperimenteerd. Daar werd al langer om gevraagd maar nu ze het zelf konden mochten ze hun gang gaan. Toen de kinderen beseften hoeveel werk je daar eigenlijk in moest stoppen waren ook alle meer culinair verantwoorde vispakketjes snel van de baan. Helemaal omdat ze zelf de groentes in de experimenten vaak niet lustten of aten.

 

Ik ben geboren in een familie van echte vleeseters. Bij familiefeesten staat er dan ook geregeld een barbecue op het programma. Dat is de barbecue waar ik wel altijd zin in heb. Zo vaak zien we de ooms, tantes, neven en nichten niet. En er is altijd wel iemand die bereidt is het vlees voor me te bakken, zodat ik alleen maar hoef te eten en kletsen. En dat zijn pas echt twee van mijn favoriete dingen.

 

#wot deel 25, 2022

 

Het dagelijks leven is de afgelopen weken zeer gevuld geweest. Hoewel het bijna alleen maar leuke dingen waren vroegen ze veel van mijn energie. Een van de dingen die er eigenlijk altijd als eerste bij inschiet is het schrijven.

Ik ben minder op sociale media, houd mijzelf weg bij nieuwssites en journaals, ik kan mij minder goed concentreren en heb wat meer moeite mijn gedachten in woorden uit te drukken. Dit resulteert in minder inspiratie en vele losse stukjes tekst die weinig cohesie hebben met elkaar.

 

Plot: 1) Clou 2) Intrige 3) Intrige van een film 4) Intrige van een verhaal 5) Intrige van film 6) Intrigne 7) Knoop 8) Ontknoping 9) Romanverwikkeling 10) Scenarioterm 11) Schema 12) Verhaallijn 13) Verwikkeling 14) Verwikkeling in een verhaal 15) Verwikkeling van een verhaal 16) Verwikkelingen in een verhaal

 

In alle drukte ontstond er een plotlijn in mijn hoofd. Er kwam een hoofdpersoon bij. Deze hoofdpersoon kreeg een naam en een startpunt. En toen liep mijn hoofd vast. Ergens heb ik een keer geprobeerd wat lijnen uit te zetten maar het bestandje is in de drukte verloren gegaan. Ik probeer mijzelf te vertellen dat het omdat ik mij het niet precies kan herinneren vast niet erg sterk was, maar het gaf wel een beetje houvast in de chaos waarin mijn hoofdpersoon nu rondhangt. Het gaf een idee en een richting.

 

Ik ben al een paar keer opnieuw begonnen maar ik krijg het startpunt niet lekker naar mijn zin. Ik twijfel over mijn oorspronkelijke plot. Ik twijfel ook aan mijn interpretatie van de inspiratie. Kortom ik zit mezelf weer eens flink in de weg. Wie heeft er demonstranten nodig om de boel te blokkeren. Ik kan dat helemaal zelf!

 

Ook dit blog is eigenlijk niets meer dan een schrijf vermijdende bezigheid. Al denk ik dat het wel een beetje helpt met mijn chaoshoofd een beetje op orde te krijgen. Het helpt inzicht te geven in waar ik vast zit. Wat de reden is dat het niet lukt zoals ik wil. En een bewijs dat ik me geen zorgen hoef te maken over cohesie, losse fragmenten en richting. Uiteindelijk schrijven mijn verhalen zich wel. De ene keer net wat makkelijker dan de andere keer. De ene keer net wat beter dan de andere keer.

 

#wot deel 21, 2022

 

Wat een ongelooflijk moeilijk #wot-woord was er twee weken geleden. In het begeleidende blog nodigde Irene ons uit te pochen met de dingen waar we goed in zijn Pronken met al onze veren. Delen waar we trots op zijn.

Als onvervalste moederkloek gingen mijn gedachten natuurlijk meteen naar mijn kroost. De oudste die heel binnenkort de sleutel van zijn eerste woning krijgt. De middelste die zich meer en meer op zijn plek begint te voelen op zijn nieuwe werkplek. En de jongste die worstelt met haar zelfbeeld, haar spiegelbeeld, de visie van de maatschappij, keuzes, toekomst en verleden maar toch lichtpuntjes weet te vinden, motivatie en zelfs geluksmomentjes. Maar dit is geen pochen zoals Irene bedoelde. Hoewel ik megatrots ben op mijn kinderen zijn zij niet iets wat ik heb bereikt. Ze zijn vooral van zichzelf zo goed. Ik ben trots op wie zij zijn en wat zij doen en bereiken, zaken die niet mijn verdienste zijn.

 

Pochen: 1) Bluffen 2) Bogen 3) Brageren 4) Dikdoen 5) Grootspreken 6) Hoog opgeven 7) In de hoogte steken 8) Ironie 9) Met spek schieten 10) Opscheppen 11) Opsnijden 12) Prachen 13) Pralen 14) Pronken 15) Schwadronneren 16) Snarren 17) Snoeven 18) Snorken 19) Steunen 20) Stof 21) Stuiten 22) Vertoon maken 23) Zwetsen

BETEKENIS GEPLUKT VAN: HTTPS://WWW.ENCYCLO.NL/BEGRIP/POCHEN

 

En dus piekerde en twijfelde ik wat af. Want ik vind pochen moeilijk. Niet dat ik per se bescheiden ben, ik vind het alleen wel lastig mijn kwaliteiten te etaleren. Want hoewel ik veel dingen best heel aardig kan, soms zelfs goed, ben ik nergens een echte hoogvlieger. Een soort van zeer gedegen top 100 speler maar de top 3 is echt een klasse verder.

 

Maar er is iets waar ik best trots op ben. Iets wat ik helemaal zelf doe en steeds beter kan. Ik ben meer en meer helemaal mijzelf. Geen versie die ik denk te moeten zijn. Geen versie die de rol die gespeelt moet worden zeer goed speelt. Nee , echt en oprecht mijzelf.

Ik merk het in de bibliotheek waar ik mij niet alleen als een vis in het water voel maar ook als mijzelf rondloop. Geen masker, geen aangepaste Cindy, al mijn onzekerheden en al mijn kwaliteiten, helemaal volledig mijn  eigen persoon.

Maar ook in de rest van mijn leven ben ik steeds minder bezig met het keurslijf wie ik zou moeten zijn en meer met wie ik ben, wat ik kan en wil en wat ik leuk vind. Want ik ben goed genoeg. En ik geloof het zelf steeds meer.

#Wot 15, 2022

 

Op het gebied van de liefde ben ik van de oude garde. Ik ontmoette mijn lief in een kroeg. Voor die tijd bekeek ik potentiële kandidaten in disco, dancing, feestweek, school of vereniging. Mijn kinderen betreden de liefdesmarkt heel anders.

Mijn kinderen spotten potentiële geliefden nog al eens via een app. Vraag me niet welke want er schijnen meerdere te zijn. Wat ze wel allemaal gelijk hebben is dat je met iemand kan matchen. Af en toe klinkt het: ”Mam ik heb een match en we hebben afgesproken iets te gaan drinken.” Soms mondt dat uit in een periode waarin gedatet wordt, soms in een vriendschappelijk contact en een enkele keer houdt het contact voor de afspraak al op. De match was toch iets minder goed dan het op het eerste gezicht leek.

 

Nu levert daten via apps al kandidaten vanuit het hele land op. De andere ‘liefdesmarkten’ zijn nog veel willekeuriger. Tegenwoordig hoef je niet meer op vakantie voor een verre liefde, je vindt elkaar gewoon via discourt. Of via de games die je online speelt. En dan kunnen ze plotseling van over de hele wereld komen.

Eén van mijn zonen heeft een zeer innige vriendschap met iemand in de Dominicaanse Republiek via Dungeons and dragons. Een goede vriend van hem heeft een virtual relation met iemand in IJsland.

Jongste heeft een stevige vriendschap met een Engelse. Zij kennen elkaar van een LGBTI-groep op discourt. Ze spreekt geregeld af met mensen die ze heeft leren kennen via een whatsapp-groep.

 

Maar eerlijk is eerlijk. Ikzelf heb een van mijn allerbeste vriendinnen ook online ontmoet. Lang geleden via Hyves. En dat is absoluut een match. Ik ben nog altijd heel blij dat ik haar heb leren kennen.

#wot deel 14, 2022

 

Toen afgelopen donderdag het nieuwe #wot-woord online kwam fladderden mijn gedachten direct alle kanten op. Ze dansten op de wind van ideeën. Dronken de zoete nectar van een verlokkelijk boeket van woorden. Vlogen als een nachtvlinder tegen de lamp en doofden weer uit. Kortom, het lukte me niet mijn vele invallen over het woord vlinder te kanaliseren tot een samenhangend verhaal.

Ik schoof eht schrijven op de lange baan. Dacht er weer eens over en schoof het nog wat verder op die lange baan. Tot het schuiven niet meer ging. Het botste namelijk op het blogidee van de week ervoor. Het blog van de week ervoor blijft nog even op de lange baan maar vandaag besloot ik dat ik nu gewoon eens even moest gaan zitten en gaan schrijven. Zo moeilijk zal het toch niet zijn om uit een van die ideeën de juiste te pikken?

 

Vlinder: positief symbool van verandering en onsterfelijkheid; en de uit ogenschijnlijke dood en ontbinding geboren schoonheid (de levenloos lijkende cocon).

BETEKENIS VAN HTTP://WWW.ALLESHELDER.NL/WATIS/AURA.HTM

 

Hoewel ik echt heel veel goede ideeën had werkten ze vandaag allemaal niet. Daarom val ik terug op een oude liefde, taal en haar woorden. Ik kan mij eindeloos verwonderen over hoe we zaken benoemen. En als we het dan over vlinders hebben gaat er een schatkist open.

 

In het stadje waar ik woon hebben we een zogenoemde vlinderbuurt. Deze buurt bestaat uit straten die allemaal een vlindernaam hebben. En daar zitten zulke pareltjes tussen!

We kennen natuurlijk allemaal de citroenvlinder wel. Het kleine gele fladdertje wat in de zomermaanden veel te zien is. Waarom deze haar naam heeft gekregen lijkt vrij evident.

Bij de luzernevlinder vraag ik mij altijd af of deze zo wordt genoemd door haar kleur of zal ze meest gevonden worden op de klaversoort luzerne zoals de eikepage en de sleedoornpage?

Een argusvlinder zal wel ogen hebben, misschien een beetje zoals de dagpauwoog of de nachtpauwoog. En de atalanta zal wel heel groot zijn. Niet dat ik weet of de naam zoiets betekent maar voor mij voelt de naam reusachtig.

 

Vlindernamen spreken mij enorm tot de verbeelding. Ben ik daarin de enige of slaat mijn fantasie af en toe een beetje op hol?

p.s. ik vind het Duitse woord voor vlinder prachtig!

#wot deel 12, 2022

 

Toen ik een jaar of tien was brak Madonna net door in Nederland. Was ik al ondersteboven van Like a Virgin en Borderline, de single Material Girl vond ik fantastisch! Mede door de videoclip waarin Madonna op handen werd gedragen was zij absoluut mijn idool.

Zoals een goed tienermeisje in de jaren 80 betaamde nam ik haar liedjes van de radio op op een cassettebandje. Dat bandje draaide ik vervolgens grijs terwijl ik dansend en fonetisch meezingend mijn meisjeskamer door huppelde.

Ik wilde Madonna zijn. En als dat niet kon dan maar net zoals Madonna. Sterk, eigenzinnig, uitgesproken, onafhankelijk. Ook ik wilde een Material Girl zijn.

 

Materialistisch: 1) hechtend aan stoffelijk gewin, 2) materialist, 3) wie geld of bezit erg belangrijk vindt

 

BETEKENIS GEPLUKT VAN HTTPS://WWW.ENCYCLO.NL/BEGRIP/MATERIALISTISCH

 

Een aantal jaren later was mijn Engels enorm verbeterd en dacht ik daar toch ietsjes anders over. Materialisme was alles wat fout was in de wereld. Niet bezit maar kennis was het hoogste goed ( jaja, ik was zo’n echte hoogdravende puber) Ik ging dan wel een topbaan krijgen met een fantastisch salaris met bijbehorend huis en auto, man en kinderen maar ik zou niks geven om spullen.

 

Eenmaal echt volwassen, dus sinds een jaar of twee, drie, weet ik dat ik ernaar streef zo min mogelijk materialistisch te zijn maar het vlees is zwak. Het vlees is op sommige punten zelfs zeer zwak. Zodra het aankomt op jurkjes, schoenen of hobbymaterialen heb ik totaal geen ruggengraat. Mijn innerlijke Madonna neemt me dan bij de hand en vertelt me dat het mag, dat ik het verdien. En wie ben ik om Madonna tegen te spreken?

#wot deel 11, 2022

 

Lang, lang geleden toen manlief en ik nog niet heel lang een setje waren deden we bij zijn moeder thuis altijd samen het cryptogram uit de krant. Zelf had ik nooit eerder cryptogrammen gedaan en had veel moeite woorden te vormen uit abstracte aanwijzingen. Er scheen een logica te zijn maar deze ontging mij volledig. Maar hoe vaker we met zijn drieën aan het puzzelen waren hoe makkelijker het me af ging. Wat begon met een toevalstreffer werden steeds vaker Aha!- momenten. Ik voelde me helemaal slim worden.

 

Cryptisch: 1) duister, 2) heimelijk, 3) met een verborgen betekenis, 4) moeilijk te bevatten, 5) verbloemd, 6) verborgen

BETEKENIS GEPLUKT VAN HTTPS://WWW.ENCYCLO.NL/BEGRIP/CRYPTISCH

 

Toen we gingen samenwonen namen we ook wij een abonnement op de krant. Dezelfde als die van schoonmoeder want dat vond manlief een prettige krant om te lezen. Wat ik er fijn aan vond is dat ik nog steeds leuker crypto kon puzzelen. En als ik er niet uit kwam vroeg ik mijn schoonmoeder hoe de puzzel bij haar ging.

 

Met het veranderen van ons leven veranderde ook deze gewoonte. De krant ging steeds vaker ongelezen bij het oud papier. In het begin haalde ik de cryptogrammen er nog uit maar de stapel oningevulde puzzels groeide net zo hard als de laag stof op de boeken die ik nog wilde lezen. Tijdgebrek, vermoeidheid en andere prioriteiten.

 

Het is al lang lang geleden dat we inzagen dat we een duur abonnement op oud papier hadden en het maar hebben opgezegd. Daarmee sloot ik ook het tijdwerk waarin ik cryptogrammen maakte af. Soms mis ik het kronkel denken. Het zoeken naar een aanwijzing. Het piekeren en peinzen over hoe een zin anders kan worden gelezen, een woord vervangen of anders gespeld. Het euforische moment dat je na een dag plots het antwoord ziet. Al zal het tegenwoordig vast weer heel veel moeite kosten alle gebruikte hints en standaard verwijzingen te herkennen.

#wot deel 10, 2022

 

Wat is wijsheid? Dat is een vraag die de afgelopen dagen vaak gesteld is bij mij thuis. Met twee covid-positieve mensen, een werkend, een werkzoekend en een als vrijwilliger bijdragende aan de maatschappij een zeer relevante vraag.

 

Wijsheid: gerijpt inzicht; de waarheid; mate waarin gerijpt inzicht wordt getoond

VOLGENS HTTPS://NL.WIKTIONARY.ORG/WIKI/WIJSHEID

 

De eerste keer dat de vraag op kwam was woensdag. Nummer 1 had een positieve zelftest en ging naar de teststraat. Ga ik mee? Vragen we een broer om mee te gaan? Of is ze fit genoeg om zelfstandig op de fiets te gaan en laten we dus niemand risico lopen? Het laatste bleek op dat moment de beste oplossing.

 

Donderdag kwam de vraag opnieuw voorbij. Nummer 2 was verre van fit, begon zich steeds slechter te voelen en kreeg een testadvies. Deze riep al meteen dat hij zelf heen zou rijden dus dat probleem was al snel van de baan. Maar met nummer 1 ggd-positief en nummer 2 thuisnegatief vroeg ik mij toch af of het verstandig was wel naar de bieb te gaan.

Een negatieve thuistest en de site van de rijksoverheid gaven uitsluitsel. Geen isolatie of quarantaine voor huisgenoten dus bij negatieve test gewoon gaan.

 

Ook zoonlief moest eraan geloven. Aan de thuistest dan welteverstaan. Hij is een roker en hoest dus zeer geregeld. Een sollicitatiegesprek gaat dan toch net wat lekkerder als je zo zeker mogelijk weet dat je niet onbedoeld een virus overbrengt. Gelukkig was de test negatief. De uitslag van de sollicitatie is nog niet bekend.

 

Zaterdag ging mijn al niet zo heel beste fitheidsgevoel achteruit. Hoofdpijn, wat meer moeite met ademen, moe. Laten we maar het zekere voor het onzekere nemen en een testje doen om er achter te komen of ik net als twee van mijn kinderen dagenlang niks mag gaan doen op mijn kamer. Waar manlief dan moet slapen zien we wel weer als de test positief is.

Maar dat was hij niet.

 

Maandagochtend. Nummer 1 is bijna weer beter, nummer 2 knapt op en ik voel me gammel. Ondanks dat ik niet denk dat ik nu opeens magisch wel positief ben test ik voor de zekerheid toch maar. Ik heb namelijk een vrijwilligersbijeenkomst en ik wil toch niet op mijn geweten hebben dat ik een coronagolf ontketen onder de toch al niet sterk bezette vrijwilligersgroep.

 

We wikken en wegen wat af. Ik prijs ons gelukkig dat we het covidvirus zo lang buiten de deur hebben weten te houden. Nummer 1 rolt zoals eigenlijk al haar hele leven zeer aardig door het ziekteproces heen. Nummer 2 heeft wat meer last maar ook dat is volgens het geijkte patroon. Die wordt van elk virus in een klap heel ziek, blijft dat een of twee dagen en even zo plotseling is het weer achter de rug.

Dat nummer 3 niet ziek wordt past in hetzelfde patroon. Die is ove een week of wat een of twee dagen doodziek en gaat daarna weer door alsof er nooit iets aan de hand is geweest.

 

Zelf ben ik vooral blij en opgelucht dat ik zelf nog steeds negatief test. Ik hoef niet te weten hoe ik dit virus door zal komen. Laat mij maar lekker genieten dat mijn hart nog steeds naar behoren klopt. Lijkt me wijsheid genoeg.

#wot deel 9, 2022

 

Jaren geleden liet ik een tijdje mijn stem graag luid en duidelijk horen. Het liefst zong ik uit volle borst. Verre van professioneel maar op amateurgebied was mijn stem aardig actief.

 

Stem = 1) Alt 2) Communicatiemiddel 3) Electorale mening 4) Geluid 5) Inspraak 6) Invloed 7) Keel 8) Klank 9) Medezeggenschap 10) Meningsuiting 11) Oordeel 12) Spraakgeluid

 

Naast mijn zanglessen zong ik wel eens een zangworkshop of een sessie van het plaatselijk popcollectief. Ook zong ik een eventjes als achtergrondzangeres in een bandje. Heel veel oefenruimte, zeer weinig podium. En dat laatste beviel zeer goed en tegelijkertijd helemaal niet. De onzekere kant wilde niet optreden omdat je dan kwetsbaar bent voor kritiek. Mijn showkant wilde niets liever dan in de spotlight staan en gezien worden.

Die tegenstijdigheid is een rode draad in mijn leven en was bij het zingen dubbel en dwars aanwezig.

 

In deze periode vroeg een lieve vriendin van me of ik zin had om te komen zingen in het jongerenkoor van de Katholieke kerk. Niet dat een van ons Katholiek was maar volgens haar was het een leuke manier om lekker te zingen. Na één keer meezingen was ik om. Het kooroefende een keer per week, zong geregeld bij kerkdiensten en het zingen was leuk, ontspannend en een uitdaging.

 

Mijn zangstem is een lage alt. Omdat ik toen redelijk geoefend was redde ik mij binnen het koor prima in die stempartijen. Tot ik zwanger werd van onze tweede.

Ons tweede kind nam nogal de ruimte in en ik ben zelf niet erg lang waardoor zingen wat minder vanzelf ging. Het had vooral invloed op de hoge kanten van mijn bereik. De alt-partijen werden geregeld te hoog gegrepen.

Nu hadden we , als in vele koren, wel een krapte op de mannenkant. Na weer een avondje hangen en wurgen stelde de dirigent mij voor om tijdelijk te gaan meedraaien bij de tenoren. Ik leerde partijen snel aan, mijn stem kon die partijen prima aan en de tenoren konden wel wat volume gebruiken. (ik zing met een nogal stevig volume).

 

Daar stond ik dan bij de paaswake met mijn zwangere buik tussen de mannen. Zingen in het koor voelde altijd al bijzonder, maar dit was wel heel bijzonder.

#wot deel 8, 2022

 

Sinds anderhalf jaar ben ik vrijwilliger in de bibliotheek. Het is een aardig drukke bibliotheek met veel verschillende taken. Tijdens corona-beperkingen hebben delen van die taken stil gelegen. Tot groot gemis van vele mensen.

Een van de kerntaken van de bibliotheek die een aantal keer stil heeft gelegen is de leeszaalfunctie. De leeszaalfunctie houd niet meer of minder in dat er zit gelegenheden zijn om tijdschriften en kranten te lezen. De kranten worden niet uitgeleend, die zijn uitsluitend in de bibliotheek te lezen.

 

Omdat deze functie stil kwam te liggen vlak nadat ik ben gestart als vrijwilliger had ik niet heel erg door wat voor belangrijke functie dit eigenlijk is, die leeszaalfunctie. Niet voor de tijdschriften, die konden namelijk in die periode sneller geleend worden dan gebruikelijk. Maar de kranten, die worden zeer veel gelezen. En zorgvuldig ook!

 

Krant = 1) Blad 2) Bode 3) Communicatiemiddel 4) Courant 6) Dagblad 7) Gazet 8) Massamedium 9) Nieuwsblad 10) Ochtendblad 11) Periodiek.

 

Nu het weer kan komt er dagelijks een vaste groep mensen de kranten lezen. In de loop van de dag zie je alle bekende gezichten even voorbijkomen. En op zaterdag is het feest. Dan komen ze allemaal en een groot aantal van hen leest dan meerdere zaterdagkranten. Er is zelfs iemand die een thermoskannetje en broodtrommetje meeneemt. Die maakt er echt een dagelijks uitje van. En dat is wijd en zijd bekend.

Enkele dagen geleden stond er een meneer voor de balie die op zoek was naar ‘ Jan met de Pet’ (gefingeerde naam, echte naam bekend bij de schrijver van dit blog). Ik geloof dat ik de man met zeer grote ogen heb aan staan kijken. Ik had geen flauw idee wie hij zocht. Koortsachtig doorzocht ik mijn geheugen op invalkrachten, vrijwilligers, management, IT, maar ik kwam de naam niet tegen.

Na mijn bekentenis dat ik geen flauw idee had wie hij wilde spreken lachte de man. “Die heeft hier toch residentie? Iedereen weet dat als je Jan met de Pet wil spreken je naar de bibliotheek moet omdat hij daar de kranten aan het lezen is.” Het kwartje viel.

Helaas was meneer juist die dag niet aanwezig. Maar reken maar dat ik hem toen ik hem weer zag heb gevraagd of hij aan ons wilde doorgeven wanneer hij afwezig zou zijn. Dan konden we onze secretariële werkzaamheden voor hem beter verrichten. Gelukkig kon de man er smakelijk om lachen.

 

#wot deel 7, 2022

 

Over mijn conditie heb ik al heel wat blogs geschreven. Zeven jaar geleden stond er geregeld in mijn dagelijkse ovepeinzingen dat deze zo slecht was, dat ik probeerde mijn conditie te verbeteren en hoe moeizaam dat ging.

Deze blogs weden de opmaat naar mijn hartinfarct. Soms lees ik ze terug en verbaas me erover hoe slecht het met me ging. Hoe hard ik moest werken om de dagen door te komen. Hoe eenzaam dat ook eigenlijk voelde. Ongezien en niet begrepen.

Dat niet gezien en gehoord worden komt door meerdere oorzaken. Ik vertelde mezelf dat ik me niet moest aanstellen, dat het vast niets was. De huisarts kon geen oorzaak vinden en dacht dat het misschien geen lichamelijke oorzaak had en bij verwijzing voor een gerichte klacht, duizeligheid, kon de kno-arts ook niets vinden en  concludeerde dat het vast door hyperventilatie door stress kwam. En ondanks dat ik bijna zeker wist dat er lichamelijk iets aan de hand was twijfelde ik aan mijn eigen oordeel. Ik had namelijk ook best veel stress. Het leven was ook druk en vol. Ik maakte me ook geregeld zorgen over alles en iedereen. En vond zelf dat ik gewoon wat strenger voor mezelf moest zijn en harder werken aan mijn conditie.

 

Conditie = 1) Beding 2) Criterium 3) Eis 4) Fitheid 5) Fysieke toestand 6) Lichamelijke gesteldheid 7) Uithoudingsvermogen 8) Vereiste

 

Na het hartinfarct ging het nog steeds geregeld over mijn conditie. Het herstel ervan ging erg moeizaam. Ik had zo lang met lichamelijke klachten te kampen gehad dat het infarct mijn conditie door de nullijn had laten zakken. Hoe herstel je iets wat voor het infarct al tot nul gereduceerd was?

 

Het herstel heeft me lang bezig gehouden. En eigenlijk is het nooit volledig geworden. Hoewel ik eindelijk zover ben dat ik mij goed voel merk ik dat de conditie kwetsbaar blijft. Eén virusje en de terugval is weer aanzienlijk. Dan kost het twee dagen moeite het rondje met de hond te voltooien Eén dagje wat meer dan gebruikelijk doen en ik kan twee dagen bij gaan komen. Meer dan twee biebdiensten in een week? Het lukt maar kost veel energie.

 

Soms word ik er een beetje moedeloos van. Zoveel werk om de conditie op peil te houden en zoveel dat diezelfde conditie negatief beïnvloedt. Zoals altijd is het toverwoord balans. Maar voor balans geldt hetzelfde als voor conditie, ondanks hard werken is het geregeld ver te zoeken.

 

#wot deel 6, 2022

 

Hoewel ik mezelf niet snel zal bestempelen als keukenprinses kan ik met redelijk succes koken en bakken. Ik vind het heerlijk om nieuwe recepten door te spitten op zoek naar dat ene recept waar ik meteen nieuwsgierig van word en bij voorkeur bij het vooruitzicht al blij.

Net als in mijn andere hobby’s zit er iets magisch aan koken en bakken. Je begint met het een en wat werk, tijd en energie later heb je er iets heel anders van gemaakt. Het resultaat is niet altijd een succes maar het merendeel smaakt meer dan uitstekend.

 

Keuken = 1) Deel van een woning 2) Filmer in Nederland 3) Ruimte waar je eten bereidt 4) Ruimte waar je de afwas doet.

 

Een paar jaar terug hadden we enorme pech. Een grote brand verwoestte een deel van ons huis, waaronder de keuken. Maar deze trieste gebeurtenis had een klein gouden randje. We konden de keuken herbouwen en precies zo inrichten zoals wij (ik) wilden.

De keuken is geen heel grote ruimte maar met wat puzzelen, het verplaatsen van een deur en wat advies van de keukenleverancier is het een zeer bruikbare ruimte geworden met alle gemakken die we wilden of konden veroorloven.

Zo is er in het ontwerp ruimte gemaakt voor een groot fornuis. Zes pitten en een joekel van een oven. Nog steeds ben ik als een kind zo blij met dat ding. Ovenschotels, braadstukken, taarten, cupcakes, alles schuif je er zo in. Geen zogen of al het avondeten er wel in gaat passen.

 

Sindsdien zijn er al heel wat kerstmaaltijden gekookt, appeltaarten gebakken en beenhammen gegaard. En cupcakes gebakken. En cheesecakes. En gewone cake. Marmercake. Bananenbrood. Havermoutmuffins. En… Nou ja, je snapt het wel. Er is enorm veel gebakken en gekookt. Het enige nadeel van al die lekkere dingen maken is dat ik het ook zo heerlijk vind het op te eten.

De foto's zijn gemaakt net na de plaatsing van de keuken.

de bovenkastjes, spoelbak, vaatwasser en magnetron

mijn grootste trots in de keuken.