.jpg)
Het is juni en dat betekent dat het internationale Pride
maand is. Wereldwijd wordt er aandacht gevraagd voor, gesproken over en
voorlichting gegeven over LHBTI+ kwesties. Maar Pride maand wordt ook
aangegrepen om pride te vieren. En dat
roept nogal eens vragen op.
Elke pride wordt er op nieuw gevraagd of Pride wel nodig
is. Er wordt getwijfeld aan de motieven. Er wordt geroepen dat ‘men’ de
regenboog door de strot douwt. Er wordt gesteld dat het allemaal een beetje
veel is en dat al die zichtbaarheid en aandacht toch helemaal niet nodig is in
een tolerant land als Nederland.
Maar is dat wel zo? Spreek eens met een willekeurig
persoon die zich als niet hetero of als cis (zichzelf ziend als het
geboortegeslacht) en je zal veel redenen horen waarom pride nodig is.
Ze zullen je kunnen vertellen over hoe open ze over niet hetero zijn durven te zijn.
Over dat ze nog heel geregeld uit de kast moeten komen. Hoe onze maatschappij
nog steeds er van uit gaat dat iedereen hetero is tot een persoon zichzelf
anders noemt. Dat het soms niet veilig voelt om zichtbaar niet hetero te zijn omdat je huis dan wordt beklad. Dat
regenboogvlaggen worden vernield. Dat homo nog steeds een geaccepteerd
scheldwoord is.
Een veel gehoord argument is ‘de homo die ik ken vindt
het ook allemaal doorgeslagen met die zichtbaarheid’. Opvallend vaak hebben
deze mensen niet doorgevraagd of de homo die ze kennen zelf wel eens negatieve
dingen heeft meegemaakt. Of dat deze zich overal en altijd veilig voelt.
Het klinkt vooral heel erg hetzelfde als ‘Ja maar, mijn vrouw zegt dat ze daar
dan ook niet had moeten lopen als vrouw alleen.’
Zichtbaar zijn is een recht. Net als jezelf zijn, houden
van wie je houdt, gelijke behandeling en gelijke rechten. Juist in tijden dat
er meer kritiek is. Minder tolerantie. Minder veiligheid. Laten we als lhbt+ en
medestanders zichtbaarheid de norm maken. Dan wordt wegkijken van de misstanden
een stuk moeilijker.
