John Hiatt: Solo Acoustic- The Europian Farwell Tour

 

Het zaal licht dempt. Een oude man schuifelt met stramme benen het podium op. Het podium is leeg op een kleine kring van lampen met in het midden een microfoonstandaard na. De man gaat achter de microfoon staan, plugt zijn gitaar in en werpt een blik in de zaal. Zijn ogen twinkelen. “This place is huge!” klinkt het in een onvervalst knauwend Amerikaans accent.

Hij slaat een akkoord aan, draait nog even aan wat stemknoppen tot hij tevreden is. Hij tikt op het scherm van de tablet die aan de microfoonstandaard is bevestigd.

Hij zet zijn eerste nummer in. Ik hoop met heel mijn hart dat zijn stem nog niet helemaal warm is, anders gaat dit een heel lange avond worden.

 

Aan het eind van het nummer is mijn twijfel als sneeuw voor de zon verdwenen. Hij kan het nog steeds. Zijn stem werkt nog prima. Misschien dat er hier en daar wat hoge noten verdwenen zijn maar ze missen geen moment.

 

We wisten van te voren dat het een gok was. Naar een akoestisch optreden van een man die we kunnen van stevige countryblues. John Hiatt stelde absoluut niet teleur. Anderhalf uur enkel een man en zijn gitaar op het podium verveelde geen moment. De songs stonden als een huis en werden met vuur en passie gebracht. Soms groots, soms heel klein, maar altijd raak en ontroerend. En bij 'Feels Like Rain' zelfs tot tranen aan toe.

ik hoop van harte dat deze afscheidstournee word opgenomen en uitgebracht. Het zou prachtig contrasteren met het ‘Hiatt comes alive at the Budokan?’.

Pride

 

Het is juni en dat betekent dat het internationale Pride maand is. Wereldwijd wordt er aandacht gevraagd voor, gesproken over en voorlichting gegeven over LHBTI+ kwesties. Maar Pride maand wordt ook aangegrepen om pride te vieren.  En dat roept nogal eens vragen op.

 

Elke pride wordt er op nieuw gevraagd of Pride wel nodig is. Er wordt getwijfeld aan de motieven. Er wordt geroepen dat ‘men’ de regenboog door de strot douwt. Er wordt gesteld dat het allemaal een beetje veel is en dat al die zichtbaarheid en aandacht toch helemaal niet nodig is in een tolerant land als Nederland.

 

Maar is dat wel zo? Spreek eens met een willekeurig persoon die zich als niet hetero of als cis (zichzelf ziend als het geboortegeslacht) en je zal veel redenen horen waarom pride nodig is.
Ze zullen je kunnen vertellen over hoe open ze over niet hetero zijn durven te zijn. Over dat ze nog heel geregeld uit de kast moeten komen. Hoe onze maatschappij nog steeds er van uit gaat dat iedereen hetero is tot een persoon zichzelf anders noemt. Dat het soms niet veilig voelt om zichtbaar niet hetero te zijn  omdat je huis dan wordt beklad. Dat regenboogvlaggen worden vernield. Dat homo nog steeds een geaccepteerd scheldwoord is.

 

Een veel gehoord argument is ‘de homo die ik ken vindt het ook allemaal doorgeslagen met die zichtbaarheid’. Opvallend vaak hebben deze mensen niet doorgevraagd of de homo die ze kennen zelf wel eens negatieve dingen heeft meegemaakt. Of dat deze zich overal en altijd veilig voelt.
Het klinkt vooral heel erg hetzelfde als ‘Ja maar, mijn vrouw zegt dat ze daar dan ook niet had moeten lopen als vrouw alleen.’

 

Zichtbaar zijn is een recht. Net als jezelf zijn, houden van wie je houdt, gelijke behandeling en gelijke rechten. Juist in tijden dat er meer kritiek is. Minder tolerantie. Minder veiligheid. Laten we als lhbt+ en medestanders zichtbaarheid de norm maken. Dan wordt wegkijken van de misstanden een stuk moeilijker.