#wot 2023, deel 1

 

Een ieder die mij al wat langer volgt weet dat ik een enthousiast handwerker ben. Waar ik lange tijd kleding heb gemaakt voor mijzelf en mijn kinderen, heb ik mij de laatste jaren vooral op het haken gestort Ik probeer nog steeds dapper het breien goed onder de knie te krijgen. Zou graag willen kunnen borduren en pak heel af en toe een handnaaiwerkje op.

 

Mensen die mij goed kennen weten dat ik ook een zeer enthousiast beginnend handwerker ben. Ik zie iets, word enthousiast, begin er aan en dan komt het gewone leven tussendoor. Daar heeft mijn gewone leven nogal eens een handje van, tussendoor komen als ik ergens enthousiast mee bezig ben.

Dat is ook geen groot probleem maar het veroorzaakt wel vertraging in mijn handelen en afleiding van mijn tijd. Tijd die ik niet stop in het afmaken van mijn handwerkproject maar die wel net voldoende ruimte geeft nieuwe projecten te ontdekken. Projecten waar ik zo blij en vrolijk van word dat ik bijna niet anders kan dan al vast een stukje proberen. Of alvast een beginnetje maken. Of ter afwisseling van het grote project te starten

 

 

Enthousiasme is een gemoedstoestand waarbij men zich levendig en uitgelaten gedraagt en een grote geestdrift en motivatie voor iets of iemand vertoont.

nl.wikipedia.org

 

 

Het gevolg van al dat enthousiasme is dat er nogal wat projecten veel langer blijven liggen dan de bedoeling is. Sommigen liggen al lange tijd te wachten tot ze eindelijk de doos uit mogen. Anderen liggen vergeten te verstoffen of worden ergens anders voor gebruikt Nog weer anderen moeten zeer vee geduld hebben tot ze eindelijk worden voltooid

 

Het meest beruchte voorbeeld van zo’n laatste project hangt eindelijk buiten aan de lijn. Trots en lichte schaamte vullen mij als ik de deken voor mijn middelste zie wapperen Negen jaar heeft de jongen  er op moeten wachten Negen jaar!

Het begon zo goed Ik kwam op facebook een cal tegen (een cal is een patroon wat door een groep mensen tegelijkertijd wordt gehaakt) Ik vond het een mooie deken en liet hem aan jongste zien Deze werd ook enthousiast en vroeg of ik deze voor haar wilde maken. Middelste hoorde dat en vroeg of ik voor hem ook een deken wilde maken Natuurlijk gun ik beide kinderen zo’n mooie, warme deken dus vol enthousiasme gingen we aan de slag. We kozen samen kleuren uit, ze kozen allebei welke variant van de deken ze wilden en moeders ging aan de slag.

Zoas heel vaak bij mij raakte ik uit het ritme door gebeurtenissen in het dagelijks leven Beide dekens werden geregeld aan de kant gelegd en even zo vaak pakte ik ze weer op Maar na verloop van tijd merkte ik dat ik de groentintendeken voor jongste makkelijker oppakte dan de roodzwarte voor middelste.

Zwart garen is een behoorlijke uitdaging. Men zegt niet voor niets “als je iets zelfgemaakts krijgt beteken je veel voor een persoon. Is het van zwart garen dan ben je heel bijzonder en zeer geliefd.” De steken zijn moeilijk te zien waardoor er bij dit uitdagende patroon enkel bij daglicht kon worden gehaakt. En zelfs ik heb daar niet heel veel van beschikbaar voor handwerken.

Daar kwam boven op dat ik in deze variant heel veel meer fouten maakte dan in de groentintendeken. Nog nooit heb ik zoveel uitgehaald en herhaakt. En opnieuw uitgehaald en herhaakt. En nog maar eens uitgehaald. En nog eens. En nog eens. Mijn enthousiasme voor deze deken verdween als sneeuw voor de zon.

Eens in de zoveel tijd werd het schuldgevoel zo groot dat ik de deken toch weer pakte, het patroon weer opzicht en vol goede moed opnieuw verder ging. Tot het patroon weer niet uitkwam en ik weer alles wat ik er aan gehaakt had weer kon uithalen.

 

Vorig jaar was ik het zo spuugzat dat ik al mijn moed verzamelde en middelste gevraagd heb of ik wel een andere deken mocht maken met het door hem uitgezochte garen. Gelukkig ging hij snel akkoord. Hij wilde gewoon heel graag een door mij gehaakte deken en de kleuren die hij ooit eens heeft uitgezocht.

 

Het is een enorme deken geworden. De voorzichtig geschatte maten zijn 220 cm x 250 cm. Dat is best groot maar er moet ook een beer van een vent onder passen. En sinds gisteren is hij af. Eindelijk is dit project zonder einde afgerond. En omdat ik een heel nieuwe deken ben begonnen bleef het begin van de andere deken over Daar is de kat nu heel gelukkig mee. Die is net zo gek op gehaakte dekentjes als mijn  middelste en mijn jongste kind.

dagvoorbijhoroscoop 20-12-2021

 

Deze dag zal er een als velen voor deze dag worden. Het enige waar u aan merkt dat er een strengere lockdown is, is dat uw jongste kind al vakantie heeft. De schooldag van de MBO2-BBL-er gaat zo gewoon mogelijk door. Oudste werkte al 3 van de 4 dagen thuis en manlief werkt in een essentiële sector en mag dus ook gewoon zijn ploegen blijven draaien. Toevallig heeft hij vandaag volgens rooster weekend dus die is lekker thuis.

 

U maakt zich vandaag niet zo druk. Het enige waar u zich mee bezig houdt zijn de boodschappenlijst, de bestelling bij de slager en het aan de gang zetten van de machines.

Manlief maakt vandaag de kinderen gelukkig. Hij besteedt een deel van zijn vrije dag aan het installeren van de superwifi-punten. Volgens onze kinderen geen overbodige luxe in een huis opgetrokken uit betonplaten. U bent benieuwd hoe lang ze tevreden zijn over deze snelheid en stabiliteit.

 

Zelf wisselt u momenteel tussen verschillende hobby’s. U haakt wel wat maar hebt wat moeite met het haakwerk vasthouden waardoor u geregeld even moet pauzeren. Mede om die reden heeft u er een boek bij gepakt. Het is best een leuk boek maar het kost u wel wat moeite manlief en zijn dartssport buiten te sluiten. Zodra u uw boek pakt begint hij om de haverklap tegen u te praten. Dat doet hij ook als u haakt en moet tellen. Waarschijnlijk doet hij het ook als u gewoon meekijkt, maar dan valt het u minder op.

Dat beginnen van gesprekken is wel waarom u alleen aan uw kerstverhaal werkt als er niemand in de kamer is. Het gebeurt u te snel dat u de draad kwijt bent of dat u letterlijk hebt opgetypt wat u net geantwoord heeft. Dat werkt niet echt lekker als je een verhaallijn probeert neer te zetten. Gelukkig heeft u de eerste opzet al staan en de richting al in uw hoofd. Het gaat u vast en zeker lukken dit verhaal voor de kerst klaar te hebben.

 

 

dagvoorbijhoroscoop 13-10-2021

 

Het zal vandaag niet helemaal uw dag zijn. U ziet dat graag anders maar helaas, het energieniveau is ietwat laag. Niets wat een beetje rust kan oplossen maar voor nu toch wel een beetje vervelend. Niet meer, niet minder.

Maar u wordt deze dag dus wakker met een licht gevoel van vermoeidheid. U duikt eens in uw geheugen en herinnert u de salami-methode. Het lukt u de dagelijkse klussen te doen zonder al uw energie op te gebruiken. Uw batterijtje heeft nou eenmaal wat laadproblemen, u hoopt op dat u door het toepassen van deze methode morgen niet nog vermoeider op te staan.

 

In de rustmomenten van de dag pakt u ook echt rust. Het enige wat u doet is wat domme spelletjes op de telefoon en wat haken. Het projectje waar u zich mee bezig houdt schiet mooi op. Als alles zo voorspoedig blijft gaan kunt u vrijdag de laatste afwerking doen. Hopelijk is de persoon die er om gevraagd heeft blij met het resultaat.

dagvoorbijhoroscoop 12-10-2021

 

Nadat u gisteren maar liefst twee blogs had geplaatst heeft u besloten geen voorbijhoroscoop te plaatsen. Iets met overdaad die schaadt. U neemt zich wel plechtig voor vandaag niet te verzaken. U bent blij te kunnen melden dat dat is gelukt.

 

Vandaag zult u veel energie stoppen in gaan sporten. U heeft er wel zin in maar komt wat moeilijk op gang. U stuurt dus eerst manlief naar de sportschool. Beter dat hij vast gaat dan dat hij op u moet blijven wachten.

De tijd die hij aan het sporten is gebruikt u om lekker wat aan te lummelen in huis. Wanneer u eindelijk zover bent wat te eten komt manlief ook al weer door de poort.

 

Het is begin van de middag dat u dan toch in de sportschool staat. Dat verdient een schouderklopje want ook hierin is de structuur en regelmaat nog niet echt van de grond gekomen. Uw hoofd heeft daarin iets te veel last van dingen die moeten. Die krijgen van u nogal eens prioriteit boven sporten. Niet helemaal oké, want ondanks dat u geen groot fan bent van fitness doet het u en uw lijf wel goed. Maar u wilt uzelf ook weer niet te hard dwingen want dan is de lol er helemaal af en is sporten enkel nog een dingetje wat ook nog moet. Kortom, de beste manier om uw motivatie om zeep te helpen zeg maar.

 

Na het sporten lukt het ook niet echt wat uit uw handen te krijgen. U bent wat moe en uw lijf is wat dwars. U besluit enkel de hoognodige zaken af te handelen en het voor de rest maar even wat rustig aan te doen. Uw haakwerk is u dankbaar. Het voelt zijn voltooiïng met rasse schreden dichterbij komen.

#wot deel 14, 2021

 

Toen ik acht jaar geleden stopte met roken kwam er van alles tevoorschijn wat ik altijd achter een rookscherm had verstopt. Vooral emoties en kwaaltjes maakten het stoppen erg lastig maar waar ik nog het meest moeite mee had was de lichamelijke onrust die de kop opstak.

Natuurlijk weet ik best dat het niet iets is wat spontaan was ontstaan. Als ik heel eerlijk en had ik altijd al lichamelijke onrust. Stil zitten had nog nooit in mijn boekje gestaan. Maar net zoals roken mij hielp mijn geestelijke wanorde te ordenen, deed het dit ook met de fysieke uitingen van onrust. Het gaf mijn handen wat te doen.

 

Omdat ik toch echt nooit meer wilde roken ging ik op zoek naar andere manieren om om te gaan met geestelijke en fysieke onrust. Ik kreeg het advies om te gaan handwerken.

Wie mij toentertijd kende zal vast net zo hebben gegniffeld als ik dat zelf deed. Handwerken was een woord wat niet in mijn woordenboek voorkwam. Het paste totaal niet in mijn straatje. Handwerken stond voor mij voor priegelwerk waar je geduld en concentratie voor moet hebben, geen van tweeën deugden die ik mijzelf toedichtte. Toch maakte het iets in mij wakker.

 

Haken = 1) Blijven vastzitten 2) Grond met de haak bewerken 3) Handwerken 4) Handwerktechniek 5) Haperen 6) Laten struikelen 7) Naaldwerken 8) Nieten 9) Onderuithalen

 

Jarenlang had ik de wens te kunnen haken en breien. Ik had ooit wel eens de basis geleerd maar was nooit verder gekomen. Deels door gebrek aan geduld maar ook door een gebrek aan een leermeester. Mijn moeder kon zeker wel goed haken en breien maar omdat zij links is en ik rechts raakten we allebei alleen maar vreselijk in de war en gefrustreerd als ze mij iets probeerde uit te leggen.

Ik had ook een oma die zeer goed kon breien en haken maar die zag het niet zitten mij dit bij te brengen. Daar was ik te druk en ongedurig voor.

 

Gelukkig hebben we tegenwoordig internet. Met wat zoeken, veel lezen en nog meer oefenen had ik het halen redelijk onder de knie. En ik vond en vind het een heerlijke bezigheid. Het houdt mijn handen bezig. Het ordent mijn hoofd. En ik houd er nog leuke dingen aan over ook!

Het allerliefst haak ik sjaals, omslagdoeken en poncho’s. Fijne projecten die ik goed kan overzien, die niet ellenlang duren en wat niet teveel gepriegel is.

 Niet dat ik niet kan priegelen, want ik maak ook geregeld knuffeltjes. En het is ook niet zo dat het allemaal snel klaar moet zijn want ook dekens halen vind ik erg leuk. De knuffels en dekens hebben alleen wel eens last van zingebrek. Dan kan ik mij er niet toe zetten er verder aan te werken of het af te maken of in elkaar te zetten. Dekens en knuffels lopen het risico erg lang te kunnen liggen voor ze eindelijk eens af zijn. Daar heb ik bij sjaals veel minder last van.

 

Maar het allerfijnste van haken vind ik dat het me heeft geholpen in een tijd dat ik het nodig had me ergens op te storten wat mijn volledige aandacht nodig had en mij goed bezig hield. Mede door het halen is mijn stoppoging succesvol geweest.

#wot deel 4, 2021

 

Vertier = 1) Afleiding 2) Amusement 3) Beweeglijke drukte 4) Bezigheid 5) Het doen van leuke dingen 6) Levendigheid 7) Ontspanning 8) Pret 9) Vermaak.

 

Vorige week popte in mijn facebookherinneringen een foto van een sjaaltje op. Ik herinner me het sjaaltje nog goed. Het was het eerst tunische haakwerk wat ik voltooide. Ik was er enorm trots op. Het was namelijk een mooi licht, soepel en toch heerlijk warm sjaaltje geworden. Perfect voor de vriendin die ik ervoor in gedachten had. Ik vond het sjaaltje zelfs zo goed gelukt dat ik meteen een nieuwe begon. En ik kan met gepaste trots zeggen dat het vijf jaar later bijna af is.

Die laatste zin vraagt om wat extra toelichting.

de sjaal voor vriendin

Toen ik het eerste sjaaltje aan het halen was merkte ik dat het een heel prettig meeneemproject was. Alles wat ik mee hoefde te nemen waren een bolletje dun verloopgaren en een tunische haaknaald. Dit alles paste heel goed in een heel klein plastic tasje.

Het tweede sjaaltje zat dus ook eigenlijk altijd in mijn grote handtas. Ik nam het mee in de bus en trein. Het ging mee naar handwerkbeurzen. Het zat in mijn tas als ik voor onderzoeken of controles naar het ziekenhuis moest, of huisarts, of psycholoog. Eigenlijk overal waar ik verwachte in een wachtkamer te belanden ging het mee naar toe. Heerlijk als een beetje vertier tijdens het verpozen.

Het gevolg was wel dat er maar zelden lekker aan werd doorgewerkt. Thuis kwam het niet uit de tas. De tijd tussen de overstappen in de trein was vaak net wat kort om even lekker te installeren met een handwerkje. En de tijd in de wachtkamers ging vaak sneller voorbij dan ik doorhad. De enige periode dat ik er wel flink aan doorwerkte was toen jongste in het ziekenhuis lag met een gesprongen blindedarm.

 

Eind vorig jaar vond ik dat ik eens wat projecten moest gaan afmaken. Er lagen teveel UFO’s (UnFinished Objects). En zo kwam het sjaaltje weer eens uit zijn tas. Ik bekeek het eens goed en schrok een beetje.

Aan het hele project was duidelijk te zien dat daar met zeer veel intervallen aan was gewerkt. Het verschil in hand van haken was enorm. Sommige stukken waren redelijk strak, andere juist heel los. Het enige stuk wat er echt goed uitzag was het deel wat ik die dagen aan het bed van jongste had gehaakt. Ik nam een rigoureus besluit en haalde de hele boel uit en begon opnieuw.

 

Toen vorige week de foto van sjaaltje een voorbij kwam had ik net de tweede bol aangehecht. Het schiet dus best aardig op al is het voor mijn doen een behoorlijk monnikenwerk.

Het garen is dun waardoor er vele steken en meters in een paar centimeter haakwerk gaan.

Het is slagwerk maar dan van het soort waarbij je niet iets anders kan doen. Waar ik bij het meeste rechttoe rechtaan haakwerk tv kan kijken kan ik hier mijn blik niet van af wenden.

Het patroon is zo opgebouwd dat de toeren steeds langer worden. Hierdoor duurt het steeds langer voor er weer een kleine euforie is dat er weer een rij af is.

 

Gelukkig vind ik het tunisch haken echt erg leuk om te doen. Wat ook fijn is, is dat het sjaaltje echt heel mooi en zacht en soepel wordt. Daardoor lukt het me streng voor mezelf te zijn. Eerst dit sjaaltje af en dan pas beginnen met wat nieuws.

Dat wordt trouwens wel doorwerken want het volgende project is een Make a Long en start op 10 februari.

de sjaal voor vriendin

#WOT deel 43, 2020

 

Wollig = 1) Bedekt 2) Onduidelijk 3) Verdoezelend 4) Verhullend en nietszeggend 5) Wolachtig

 

Laat ik voorop stellen dat ik een liefhebber ben van duidelijke taal. Vertel me gewoon klip en klaar wat je wil zeggen. Ook al vind ik kritiek niet leuk, ik heb er meer aan dan vage hints. Maar het enkel gebruiken van Jip-en-Janneketaal heeft ook een keerzijde. Er lijken mooie woorden te verdwijnen uit onze spreektaal.

 

Waar ik in mijn schrijfsels nog weleens wat ‘duurdere’ woorden gebruik, doe ik dat bijna nooit meer als ik aan het praten ben. Toen ik afgelopen week in de boek over een boek zei dat het beduimeld was, was het eerstvolgende wat ik hardop dacht:” Hemeltjelief dat is lang geleden dat ik dat woord hardop heb uitgesproken.”

En dat is ook zo. Een woord als beduimeld is lang en klinkt wollig en archaïsch dus zal ik vaak kiezen een ander woord te gebruiken om het te omschrijven. Terwijl ‘beduimeld’ precies omschrijft wat er met het boek aan de hand was.

 

Waar ik wollige woorden over het algemeen prachtige woorden vind ben ik als haakster ook gek op wollig garen. Hoewel ik de kleuren van katoen vaak sterker en sprekender vind, vind ik de uitstraling vaak wat strak en koud. Ik hou zelf meer van iets minder glad, een beetje pluiziger, knuffelig, een beetje wollig.

Het leven is al Jip en Janneke genoeg. Het mag af en toe best wat minder strak, hard en rechtlijnig.

 

 

 

 

#wot deel 41, 2020

 

Mondkapje = 1) beschermingsgerei 2) kapje dat over neus en mond valt en in coronatijd geadviseerd wordt

 

Als klein meisje waren er een paar dingen die ik wilde kunnen. Ik wilde kunnen lezen want ik was geïntrigeerd door boeken. Ik wilde kunnen schrijven want ik wilde niets liever dan verhalen creëren. En ik wilde kunnen handwerken. Het leek me fantastisch om vanuit het niets iets te kunnen scheppen. En in mijn beleving was er geen hogere kunde dan iets nuttigs kunnen fabriceren.

 

Het lezen was een vaardigheid die ik zeer rap onder de knie had. En één waar ik mateloos van genoot. Wanneer het maar even mogelijk was kroop ik in een boek en verdween naar de wereld die door het lezen ontstond.

Handwerken en creatief schrijven waren toch wel een ander verhaal. De basisvaardigheden waren niet het probleem. Er waren wat andere factoren die het uitoefenen bemoeilijkten. Rust in de kont was daar er daar een van. Snel verveeld zijn was een andere. En dan was daar nog die derde, overgeleverd zijn aan de chaos in mijn hoofd.

 

Wanneer ik las stapte ik in een wereld die door letters geschapen was. Woorden gaven vorm. Zinnen gaven richting. Het verhaal bracht structuur aan.

Wanneer ik zelf ging schrijven moest mijn brein dat zelf doen. Bedenken hoe deze wereld er uit zou zien. Hoe een personage zou zijn. Wat er in deze fantasiewereld zou gebeuren. Alles moest ontstaan uit mijn hoofd. En mijn hoofd maakte daar een potje van.

Ik was zo bezig met kleuren, richting aangeven en structureren dat ik daar in verzandde. Helemaal omdat mijn brein geregeld een andere kant opging dan ik van te voren had bedacht. In plaats van duidelijkheid creëerde mijn brein nog meer chaos.

 

Met handwerken gebeurde hetzelfde. Mijn brein kreeg alle ruimte en ging volledig los. Het schoot alle kanten op. Structuur was nergens te bekennen. Verveling sloeg toe bij teveel herhalende handelingen. En waar het naar toe moest veranderde per hersengolf.

 

Hoewel het er toen niet op leek heb ik daar koppigheid vele vaardigheden toch opgedaan. Ik leerde mezelf naaien toen ik een jaar of twintig was. Ik ging creatief schrijven toen ik beging dertig was. Ik leerde haken toen ik veertig was.

In de loop der jaren leerde ik namelijk hoe ik kon omgaan met een deel van de chaos in mijn brein. Hoe ik soms zelfs gebruik kan maken van die creatieve gedachtenstorm. Maar nog altijd lukt het me niet blanco te starten.

 

Schrijven doe ik hat liefst naar aanleiding van een opdracht want die geeft houvast en richting. Haken doe ik volgens patroon omdat dat structuur geeft. En zelfs iets simpels als het naaien van mondkapjes doe ik van patroon.

Zolang ik een patroon heb weet ik waar ik moet beginnen, welke kant ik op moet en wat nodig is om het resultaat te behalen. Welke kant mijn gedachten ook opspringen, ik kan altijd weer terug naar waar ik nog wel wist waar ik heen ging. Mondkapjes maken als mijn nieuwe zen-bezigheid.