Negeren ~ aan zijn laars lappen, ignoreren, in de wind slaan, loochenen, ontkennen, geen notitie nemen van, zich niets aantrekken van met de nek aanzien, links laten liggen
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEivgShQfIKMJjlI41XNigZJPJkNtIv00XjgE6QgNInBp_mAaa5cDim795xrD5_GvJF-IiQddfmUIsEHaMdqdZo1TKXrkwa9MEFfcMcMT2lsUZhwlRfTHI7M26PlU0qmpYpXHt_VWn2L6n8/s160/ambelt+slogan+voor+PC+klein.jpg)
De ouders van de laatste groep vallen een beetje op binnen
de groep ouders. Ze ogen wat onzeker, lijken nog te twijfelen over de school en
trekken hun keus in twijfel. Ze proberen het te maskeren, maar ik ken hun
gevoelens zelf heel goed en herken ze. Elke ouder die al iets langer te maken
heeft met speciaal onderwijs heeft deze keus ooit eens gemaakt en dezelfde twijfels
en onzekerheid gevoeld.
Wat vooral opvalt is hoe enorm de ouders van kinderen die
voor het eerst naar speciaal onderwijs komen nog worstelen met vooroordelen van
hun omgeving en de buitenwereld. Allemaal herkennen we de ongetwijfeld
goedbedoelde opmerking ‘Kan hij niet met wat extra begeleiding naar een normale
school?’ ’De Ambelt, dat is toch die school voor, sorry voor het woord,
debielen? Hoort hij daar wel thuis?’ ‘Wat een onzin dat speciaal onderwijs,
daar is jouw zoon toch veel te slim voor. Je vergooit zijn toekomst als je hem
daar naar te stuurt.’(Dit jaar starten er in de VMBO-klas enkel jongens.
Ervaring leert dat de meisjes pas later in hun schoolcarrière overstappen naar
speciaal onderwijs).
Hoewel alle ouders met deze vooroordelen te maken hebben en
deze als kwetsend ervaren, zie ik dat zogenaamde nieuwe ouders harder getroffen
worden. Ze weten zich geen raad met dit soort opmerkingen. Ze schieten in de
verdediging en willen uiteggen waarom ze gekozen hebben voor speciaal
onderwijs, dat ze het beste met hun kind voor hebben, dat ze zelf ook liever
hadden gewild dat hun kind kan functioneren op regulier onderwijs. Maar hoe
hard ze ook proberen, het gros van de mensen blijft bij hun mening, de Ambelt
is een school voor asocialen, debielen en ontspoorde jongeren. Als je kind daar
naar toe moet is het hopeloos verloren.
Alle meer ervarener ouders kennen deze ongelijke strijd, het
vechten tegen de bierkaai, het verdriet omdat mensen deze onzin ook tegen je
kind zeggen en daarmee een kwetsbaar kind nog even wat verder beschadigen. Ze
kennen het allemaal en ze weten hoe machteloos het je doet voelen. Want juist
zij die het hardst roepen zijn het moeilijkst van hun ongelijk en jouw beste
bedoelingen te overtuigen.
Het is ook niet zo dat ervarener ouders niet geraakt worden
door deze opmerkingen uit onwetendheid, ze hebben wel al beter geleerd deze
mensen te negeren en hun energie te steken in belangrijkere zaken, laten zien
dat hun kind in de eerste plaats gewoon een kind is, dat een school voor
speciaal onderwijs in de eerste plaats een school is en dat ze als ouders van
een kind met een etiketje in de eerste plaats ouder zijn, ouder van een kind
wat ze zo goed mogelijk willen opvoeden, zo goed mogelijk onderwijs willen laten
volgen en het kind als een zo goed mogelijk functionerende volwassene aan de
maatschappij afleveren.
De meer ervaren ouders weten dat negeren vooral is het
stoppen met uitleggen aan mensen die niet beter willen weten. Wie dit eenmaal
onder de knie heeft staat stukken steviger in zijn schoenen als ze weer eens
worden aangevallen op hun keuzes over hun kind.
Write On Thursday. #WOT. Iedereen kan meedoen, het is een creatieve schrijfopdracht, vrij om te bepalen hoe je dat wilt doen, zoals het bij bloggen hoort en mag kort, lang, in blog, flog- of vlogvorm. Het gaat erom dat je het woord wat elke donderdag gebruikt gaat worden in z’n meest vrije vorm kan uitleggen. Wat vind je ervan, hoe denk je erover, heeft het een metaforische werking, zijn er vergelijkingen, kun je een anekdote terughalen, laat het je dromen of is het vlak en abstract? Wil je andere #WOT woorden terugvinden, check hier! Vergeet ook niet de link naar je eigen blogpost in de reacties te zetten zodat anderen je blog kunnen lezen en reageren.
zo is het, een nutteloze discussie leidt tot lijden en frustratie, laat die ergrnis maar elders terecht komen
BeantwoordenVerwijdereneen simpele manier van energie besparen
VerwijderenEr zijn omstandigheden, dan is negeren inderdaad het beste.
BeantwoordenVerwijderenniet mijn eerste keus maar soms toch echt beter
VerwijderenKnap dat je dit zo kunt verwoorden. Eigenlijk zijn de mensen die dit soort vooroordelen hebben over S(V)O de debielen en de asocialen. Misschien moeten we het eens van deze kant bekijken ;-)
BeantwoordenVerwijderenik heb al wat jaren ervaring Martha en kan niet anders dan het met je eens zijn.
BeantwoordenVerwijderenoh ja meis, ik zie het al jaren aan de zijlijn gebeuren bij jou en ik ben je nog steeds dankbaar voor de logeerpartijtjes van de jongens bij mij. Ik heb jouw keuzes nooit in twijfel getrokken, maar ik heb zoveel geleerd van die een paar dagen met één van de jongens op trekken. Daardoor kon ik je keuzes echt begrijpen, inplaats van alleen mee leven. Al die zeurkousen zouden eens een dagje mee moeten lopen bij de Ambelt, om met eigen ogen te zien welke extra energie het van alle betrokkenen kost om deze kinderen klaar te stomen voor deze idiote op prestatie en binnen de normen gerichte maatschappij! Als we met z'n allen dat nou eens los konden laten, zouden we kunnen zien dat er heel veel wijsheid idd onder de kinderen met een 'licentie'
BeantwoordenVerwijderenniet alleen heb jij veel geleerd van het omgaan met de jongens, jij hebt ook altijd een open blik gehouden en zonder oordeel gevraagd waarom we dingen deden of kozen. En dat alleen al voelt zo anders.Jou wil ik het uitleggen omdat ik weet dat het gehoord wordt
Verwijderenals je niet naar het antwoord wilt luisteren, moet je de vraag niet stellen!
VerwijderenSoms is negeren, afstand nemen, muurtje optrekken inderdaad dé manier van communiceren. Voor jezelf kiezen en grenzen stellen...
BeantwoordenVerwijderenhet scheelt in ieder geval een hoop verspilde energie en frustratie omdat je niet gehoord lijkt te worden
Verwijderen