#wow deel 6, 2024

 

Het nieuwe woord van de #wow sluit naadloos aan bij mijn  vorige blog. Het is namelijk één van mijn grootste sociale angsten dat ik mij hier schuldig aan maak.

 

Leedladder

1. Bij het leed van een ander reageren met : heb ik ook, maar veel erger.
2. ‘Ik heb een tante gehad’ verhalen.
3. De overtreffende trap van zelfmedelijden.

[bron: geen, zelfbedacht en verfijning of aanvullingen zijn welkom]

 

Zoals misschien niet iedereen weet is mijn medisch dossier nogal gevuld. Al van jongs af aan heb ik qua gezondheid niet altijd mazzel. Al op jonge leeftijd lag ik enige weken in het ziekenhuis. En dat heb ik een aantal keer herhaald. (Bijna) Nooit levensbedreigend, wel altijd ingrijpend.

 

Buiten die ziekenhuisopnames om heb ik eigenlijk altijd wel wat. Is het niet iets chronisch wat op speelt, heb ik wel weer een of andere rare beweging gemaakt, val gemaakt, een val voorkomen, iets gestoten of ik ben gewoon een beetje onhandig geweest met mezelf. Maar ook mentaal is het niet altijd pluis. En anders is er wel wat aan de hand met een van mijn gezinsleden.

 

Ik probeer zoveel mogelijk niet ‘die vrouw die altijd wat te klagen heeft’ te zijn maar soms ontkom je er niet aan je verhaal te doen. Ik begin tegenwoordig maar met de verontschuldiging dat het al met al wel een beetje veel is. Maar nog vaker resulteert het erin dat ik veel dingen niet vertel. Ik hoef geen medelijden. Ik wil niet zielig zijn. En bovenal wil ik niet boven aan de leedladder staan.

 

#wow deel 5, 2024

 

Een van de grootste dilemma’s van deze week was of ik deze #wow nog ging schrijven of me op het nieuwe woord zou storten. Maar ik denk dat het tijd is om met de billen bloot te gaan.

 

Dilemma: Een dilemma is een situatie of probleem waarin uit twee even onaantrekkelijke (of aantrekkelijke) alternatieven moet worden gekozen. De keuze kan daarom niet alleen op logische gronden gemaakt worden. De weg om uit een dilemma te geraken is dan ook vaak een zeer persoonlijke keuze.

[bron Wikipedia]

 

Het lijkt wel of mijn leven momenteel van keuzes aan elkaar hangt. Niet alleen zitten er aan woningverbetering talloze keuzes over bedrijf, materiaal, kosten, kleuren en andere belangrijke bijzaken, maar ook op het gebied van gezondheid en energie sta ik geregeld voor dilemma’s.

Er is nog een overeenkomst tussen de woningverbetering en mijn gezondheid. Het draait voornamelijk over energiebeheer. Het gaat bij beide om zo efficiënt mogelijk om te gaan met de beschikbare energie. En als je meer gebruikt dan er beschikbaar is moet je betalen.

 

Ik kwakkel al langer met diverse mankementen die een flinke invloed hebben op mijn energievoorraad. Energiereserves zijn zo goed als niet bestaand. En vorige week werd mijn neus weer even flink op dat feit gedrukt.

Na een paar weken flink zijn, doorzetten, inzetten op “beter” worden, ging het licht uit. Ik wilde te veel, te graag, te snel. Mijn lichaam stapte op de rem en ik werd flink ziek. Niet met verkoudheid. Snotteren of ander uiterlijk vertoon. Nee, hoofdpijn, spierpijn, een uitgeput gevoel en algehele malaise.

 

Ik haat het als mijn lijf dat doet. Ik weet dat het nut heeft. Ik weet dat het een functie heeft. Ik weet dat ik er niet tegen zou moeten vechten maar ik heb er zo’n hardgrondige hekel aan. Het laat me minderwaardig voelen. Alsof ik niet kan voldoen aan een minimumstandaard. En dan maakt het niet uit dat die standaard alleen in mijn hoofd zit of daadwerkelijk bestaat. Zo voel ik me.

En weet je, dat helpt geen ene moer. Want buiten dat mijn lijf dan instort, krijg ik het ook mentaal flink voor mijn kiezen. Er wordt mij een spiegel voorgehouden waar ik liever niet inkijk. Ik zal moeten erkennen dat wat ik wil, niet hetzelfde is als wat ik kan. En dat ik best kan blijven volhouden dat ik wat naweeën heb van covid en het effect op mijn bestaande condities, maar dat het misschien tijd wordt eindelijk aan mezelf toe te geven wat ik eigenlijk wel al wist.

Hoewel mijn symptomen misschien niet zo erg zijn als die van andere patiënten heb ik long covid. Lange tijd heb ik het ontkent omdat ik zoveel minder last heb dan andere mensen. Maar het schijnt geen competitie te zijn. Het lijkt niet uit te maken hoeveel last je hebt. Long covid is long covid en de effecten zijn wel gelijkend maar niet gelijk op ieder mens.

#wow 2024, deel 3

 

Afvinklijstjes, ik heb er een haat/liefde verhouding mee. Misschien kun je het zelfs wel een knipperlichtrelatie noemen. Het ene moment loop ik er mee weg en weet niet wat ik zonder zou moeten en het andere moment zijn ze de grootste vloek in mijn leven.

 

Mijn brein is één grote vergaarbak van informatie. Afspraken, regelgeving, het huishouden, familiezaken, alles vliegt er rond. Vaak heb ik geluk en komt de informatie naar buiten op het moment dat ik het nodig heb. Bijna even vaak ontglipt er dan iets met deze informatie. En meestal gaat dat om futiliteiten. Maar geloof me dat het best vervelend is dat het de hamburgers zijn  die op het boodschappenlijstje moeten voor de broodjes hamburger van later in de week.

Afvinken is een term die vaak wordt gebruikt om aan te geven dat een taak of item op een lijst is voltooid of afgerond. Het wordt vaak geassocieerd met het visueel markeren van een taak door er een vinkje naast te zetten, meestal in de vorm van een ✓-symbool. Dit wordt gedaan om aan te geven dat de taak is voltooid of de vereiste actie is ondernomen.

https://chat.openai.com

 

Zoals gezegd gaat er geregeld data verloren. Dat heeft me er toe gedreven overal lijstjes van te maken. Afspraken worden zo snel mogelijk op een kalender genoteerd, ik heb altijd een boodschappenlijstje open in de app en voor ik op vakantie ga maak ik een lijst van dingen die ik mee neem op vakantie en dus ook voor de terugweg weer in de koffer moeten hebben.

Dat zijn handige lijstjes. Ze hebben me al geregeld ernstig geholpen.

 

Waar ik meer moeite mee heb zijn te doen lijstjes. Of stappenplannen. Of verbouw planningen. Of ik maak ze te summier waardoor zeer noodzakelijke stappen worden vergeten. Of ik ben zo bang dingen te vergeten dat ze ellenlang en onwerkbaar worden.

 

De grote grap is dat we momenteel onze woning behoorlijk aan het opknappen zijn. Verduurzaming en modernisering heet het mooi op papier. In praktijk zijn het veel taken die moeten worden uitgevoerd. En dat kan niet zomaar op het moment dat er iemand tijd heeft, nee, daar moet een volgorde inzitten. Het ene moet gedaan zijn voor het andere kan. Weer wat anders kan daar best tussendoor, voor of achter maar heeft een levertijd van minimaal 8 weken. En dan moeten er ook nog wat beslissingen worden genomen over welk systeem, welk bedrijf, is dit noodzakelijk of is dat beter?, wat is wijs om te doen en wat kunnen we beter laten? En dan hebben we het nog niet eens hoe we dan willen hoe het eindresultaat er uit gaat zien.

 

We zijn onderweg. De meterkast is gedaan, de vloer geïsoleerd, een onverwacht gaslek is opgelost en we weten wanneer de zonnepanelen worden geïnstalleerd. Het nieuwe keukenblad is ingemeten, de elektra aansluitingen besproken. Nu door met de vloerverwarming en de warmtepomp.

Tussendoor aan de slag met het leuke deel. Samen met een student Interieur Design kijken en beslissen hoe de woonkamer er uit gaat zien. Al betekent dat ook, nog meer lijstjes.

#wow deel 2, 2024

 

Onze middelste is nogal verzot op eten. En dan vooral op eten wat ik als minder gezond zou kwalificeren. Het is ongelofelijk wat hij als puber voor troep kon wegstouwen. Niet dat ik het voedsel te zien kreeg, mij restte enkel de kartonnen en de dozen. En de zakken en de plastic verpakkingen.

Wat vooral in het oog sprong waren de enorme hoeveelheid koekverpakkingen. Stroopwafels, gevulde koeken, knoppers, speculaasjes, zomaar wat voorbeelden van wat er in die verpakkingen had gezeten.

 

Met kerst probeer ik altijd een cadeau met een knipoog te geven. Over het cadeau van middelste hoefde ik niet lang na te denken. Deze kreeg een sweater met daarop een afbeelding van het hoofd van koekiemonster, of zoals het op de trui stond, Cookiemonster.

Ja, de naam Cookiemonster past hem, maar het feit dat hij bijna 2 meter is, zeer fors, lang ruig haar heeft en een poging tot een vikingsbaard op zijn gezicht draagt maakt het contrast zo ontzettend grappig dat ik het niet kon laten de trui voor hem te bestellen.

 

Omdat middelste als een kind zo blij was met zijn sweater was een traditie geboren. Nee, hij krijgt niet alles met een Cookiemonster maar hij is ondertussen wel trotse bezitter van meerdere t-shirts, een prachtig cookiemonster-blauw trainingspak en als klap op de vuurpijl een cookiemonster-Hawaiishirt.

 

Vooral deze laatste is altijd een groot succes als hij deze in het openbaar draagt. Ik heb al meerdere malen staan schateren van het lachen omdat mensen per se een foto van ‘die lange brede gozer in dat geweldige shirt’ willen maken. En middelste is de moeilijkste niet. Die poseert vol trots voor een ieder die dat wil.

middelste in hèt shirt

lief lachen voor de foto ( het haar is inmiddels langer)

 

#wow deel 1, 2024

 

Zoals jullie weten schreef ik zeer geregeld mee aan de #WOT, word on Thursday, een initiatief om aan de hand van een woord wekelijks op donderdag een blog te plaatsten.

Het afgelopen jaar is daar behoorlijk de klad in gekomen. Niet omdat ik niet wilde maar vooral omdat het leven me links en rechts inhaalde. Tel daarbij op dat ik op donderdag vrijwilligerswerk doe en je snapt dat gebrek aan tijd, puf en motivatie steeds vaker roet in het eten gooide.

Blijkbaar was ik niet de enige want er is gevraagd of de #wot moest blijven bestaan, ophouden of in aangepaste vorm doorgaan. En hoewel ik nauewlijks een bijdrage heb geleverd afgelopen jaar kon ik me niet voorstellen dat het op zou houden. Dat het in de huidige vorm niet meer voldeed was ook wel duidelijk maar net als ik zagen veel deelnemers wel heil in een aanpassing. En daarmee is de #WOW geboren, word of the week. En deze week is het woord

Nostalgie: Verlangen naar een geromantiseerd vroeger  

 

Het veranderen van de naam maakt me een beetje weemoedig. De #wot is een grote rode draad geweest in mijn blogleven. Soms lukte het me langere of kortere tijd niet om mee te doen maar uiteindelijk haakte ik toch altijd weer aan. Vooral omdat het me inspiratie gaf. En een schrijfdoel. Maar ook omdat ik me onderdeel voelde (en voel!) van een gezelschap wat waarde hecht aan de #wot en elkaar stimuleert vooral te blijven schrijven zonder oordeel over vorm, niveau of visie. Natuurlijk doet inhoud er wel toe maar dat je schrijft is het belangrijkste.

 

Als vanzelf denk ik na over wat ik allemaal geschreven heb voor de #wot en besluit mijn blogs eens door te kijken. En wat zie ik? Het is bijna 11 jaar geleden dat ik mijn eerste #wot schreef. Zo leuk om terug te lezen. Wat is er toch veel veranderd sinds die eerste. En wat is er veel hetzelfde gebleven. Mijn leven ziet er heel anders uit tegenwoordig maar wat me opvalt is dat mijn toon en stijl weinig veranderd zijn. Grappig om dat te zien.

 

Ik heb heerlijk gescrold door en gelezen in elf jaar aan #wot-blogs. Sommigen zeer persoonlijk, sommigen zeer goed, soms een plichtmatig blog. Van alles komt voorbij. Deze verzameling blogs is bijna als een logboek, een overzicht van mijn leven in elf jaar. Frustraties en prestaties, baaldagen en topdagen. En vooral heel veel nostalgie.

 

Voor een ieder die ooit eens de taak om elke week een #wot te bedenken mijn immense dank voor de uitdaging die jullie elke week neer hebben gelegd. Jullie hebben mijn geïnspireerd en gemotiveerd te blijven bloggen.

 

De tijd van het jaar

Het is december. De dagen zijn kort, donker en nat. In huis staat de kerstboom versierd te zijn en overal schijnen lichtjes en branden kaarsen. Het is weer die tijd van het jaar. De tijd dat ik niets liever wil, maar altijd weer twijfel of ik het wel kan, of ik het wel iedereen wil laten zien of ik het überhaupt wel in me heb. Het is weer tijd om een kerstverhaal te gaan schrijven.

Net als andere jaren zuig ik niet helemaal zomaar iets uit mijn duim. Er zijn anderen die veel tijd stoppen in het verzinnen van onderwerpen en thema’s. Dit jaar heeft Ali Molenaar weer een aantal ideeën om mee aan de slag te gaan aangereikt.

Wil je ook jezelf uitdagen? Zoek je nog een idee voor een kerstverhaal? Vindt je het leuk om onderdeel te zijn van een groepje kerstverhalen? Kijk hier of er iets voor je tussen zit en schrijf mee!

 

Vorig jaar heb ik door omstandigheden geen verhaal aangeleverd. Dit was mijn bijdrage in 2021. 

even bij praten

 

 

Het is al even geleden dat ik heb geblogd of mij op social media heb geroerd. En geloof het of niet, dat had wat redenen.

Half september ging ik met mijn moeder samen cruisen naar en in Noorwegen. Het was alles wat ik hoopte en ik hoop op termijn nog eens een cruise te maken maar dan naar Noorwegen en IJsland. Deze cruise was onbedoeld het begin van een lange pauze in het bloggen. Schrijven op een telefoon is nou eenmaal niet echt makkelijk of prettig. Ik hield het dus bij updates via sociale media en nam mij voor bij thuiskomst een uitgebreid blog te schrijven over mijn cruise-ervaring.

Dat liep anders.

 

Bij thuiskomst werd ik al snel overvallen door ziekte. En waar ik tijdenlang het virus heb kunnen ontwijken was ik nu de bok. Ik had corona. En met mij het hele gezin.

Waar ik eerst dacht dat ik er genadig van af kwam, de rest was aanzienlijk zieker dan ik, bleek ik het minst snel op te knappen. Dat opknappen ging zo langzaam dat ik mocht gaan deelnemen aan een covid-hersteltraject.

Al bij de start van het traject bleken er nog wat andere gezondheidsproblemen te zijn waarvoor ik momenteel in de medische molen draai.

 

Ondertussen kreeg het toetsenbord van mijn laptop ernstige kuren. Dus terwijl mijn energie heel langzaam terug kwam had ik nu geen gereedschap meer om te bloggen.

 

Tot overmaat van ramp botste Talyn begin november op mijn fiets tegen een andere fietser. De andere fietser heeft nog iets geroepen maar is toen doorgefietst. Talyn had minder geluk. Niet alleen ligt mijn fiets volledig in de kreukels ook zij had flinke verwondingen. Zo ernstig dat ze met de ambulance naar het ziekenhuis werd overgebracht waar ze van top tot teen werd nagekeken en op de acute opname mocht wachten op een operatie aan breuken in het gezicht. Na vier dagen mocht ze bont en blauw en met diverse hechtingen weer naar huis om te herstellen. Dat herstellen ging ook niet helemaal zonder complicaties maar ze is nu op de goede weg

Na drie weken is eindelijk alle zwelling in het gezicht weg en heeft ze nog een zeer hardnekkige bloeduitstorting op haar kaak. Haar volledig opengereten lip is netjes gehecht en het lijkt erop dat ook de lipfunctie Amet Kerst alles weer eten.

 

Tussen alle arts bezoeken, poli-afspraken, fysiotherapie, logopedie, bloedprikken en andere medische afspraken wordt er ook nog voorbereid op verduurzaming en verbetering van onze woning.

Er wordt een nieuwe hypotheek afgesloten. Er worden offertes opgevraagd en gemaakt. We hebben afspraken voor zonnepanelen plaatsen, vloer isoleren en keuken vernieuwen. En ik probeer ook langzamerhand mijn vrijwilligerswerk weer op te pakken.

 

Kortom, er was even van alles en nog wat aan de hand. Maar ondanks dat de agenda nog steeds erg vol is komt er weer een beetje puf en ruimte om te bloggen. Hopelijk precies genoeg puf en tijd om er binnenkort een kerstverhaal uit te rammelen.