De tijd van het jaar

Het is december. De dagen zijn kort, donker en nat. In huis staat de kerstboom versierd te zijn en overal schijnen lichtjes en branden kaarsen. Het is weer die tijd van het jaar. De tijd dat ik niets liever wil, maar altijd weer twijfel of ik het wel kan, of ik het wel iedereen wil laten zien of ik het überhaupt wel in me heb. Het is weer tijd om een kerstverhaal te gaan schrijven.

Net als andere jaren zuig ik niet helemaal zomaar iets uit mijn duim. Er zijn anderen die veel tijd stoppen in het verzinnen van onderwerpen en thema’s. Dit jaar heeft Ali Molenaar weer een aantal ideeën om mee aan de slag te gaan aangereikt.

Wil je ook jezelf uitdagen? Zoek je nog een idee voor een kerstverhaal? Vindt je het leuk om onderdeel te zijn van een groepje kerstverhalen? Kijk hier of er iets voor je tussen zit en schrijf mee!

 

Vorig jaar heb ik door omstandigheden geen verhaal aangeleverd. Dit was mijn bijdrage in 2021. 

#wot deel 52, 2020

 

Sisu = 1) doorzettingsvermogen 2) volharding 3) een ijzeren wil om een bepaalde, vaak langdurige taak te voltooien 4) kracht die ons kan helpen om door te gaan op het moment dat we denken dat we erdoorheen zitten

 

Het is een traditie geworden, één van de kerstdagen kook ik een uitgebreid dinerbuffet. Een boel werk maar ook een boel voldoening als alles weer op tafel staat en er gezamenlijk heerlijk gegeten wordt.

 

In de loop der tijd ben ik aardig bedreven geworden in het plannen en vooruit werken. Als er iets voorbereid kan worden dan wordt dat gedaan. Scheelt veel tijd en frustratie op de dag zelf. Consequentie is wel dat ik de dagen voor kerst al lekker in de weer ben.

 

Iets waar ik minder bedreven in ben is rekening houden met de andere personen in ons huishouden. Jarenlang was ik de dagen voor kerst alleen of zo goed als alleen thuis. Manlief was werken, middelste en jongste waren of in het logeerhuis of overdag naar de boerderij en oudste zat vakantie te vieren op zijn spelcomputer.

 

O, hoe anders was het dit jaar. Niet dat ze vervelend zijn (hoewel ze zich van de week een keer gedroegen als schoolkinderen die al 10 dagen vakantie hadden) het werkt toch net minder makkelijk als er om de haverklap iemand in de keuken staat omdat ze brood willen eten, willen eten, Wil weten wanneer we gaan eten, zo weg moeten, straks moeten werken of een afspraak hebben.

En toen had ik ook nog ‘ja’ gezegd toen middelste mij vroeg of ik ‘m in verband met zijn kerstpakket woensdag wel wilde brengen. En omdat ik de auto dus nodig had en het hard regende manlief wel naar zijn werk wilde brengen en dan ook wel weer ophalen. En dan meteen vriendin van oudste van het station halen anders werd het ook zo’n heen en weer gerij. Ik was best blij dat manlief daarna naar Nieuwleusen reed om middelste weer op te halen.

 

Ondanks deze onderbrekingen verliep het voorbereiden best heel voorspoedig. Alles wat voorgegaard moest worden staat in bakjes in een koelkast. De taart voor bij de koffie staat te koelen. Jongste heeft het toetje voor overmorgen klaar. De chocobombe voor morgen staat in de vriezer. Het enige wat eigenlijk nog moet is de Beef Wellington vast in de ham rollen maar mijn sisu is op.

Ergens aan het eind van de middag was het zo maar op. Het ene moment liep alles van een leien dakje, het volgende was ik moe en was mijn zin op. En ik heb het niet weer kunnen vinden.

 

Ik heb overigens besloten ook niet naar zin te gaan zoeken. We redden het morgen wel. Dan barst ik weer van de sisu.

 

 

#wot deel 51, 2020

 

Mijn vader was bakker. Van huis uit brood en banket maar zijn hart lag bij het brood, het klein brood en het luxe brood. Ik heb zeer warme herinneringen aan hem terwijl hij in onze keuken  een deeg aan het voorbereiden is. Dat beloofde altijd fantastische geuren en heerlijke warme bolussen, speculaasbollen, puntjes of een heerlijke gerezen tulband.

Dat laatste probeerde hij elk jaar voor kerst te maken. Een gerezen tulband was bij hem een luxe brood gebakken in een tulbandvorm en gevuld met krenten, rozijnen, noten, bigarreaux en sukade. Het had wat tijd nodig om het deeg te bereiden, te laten rijzen, na te bewerken en nogmaals te rijzen maar het eindresultaat was altijd heerlijk.

Helaas waren de dagen voor Kerst in de bakkerij de drukste dagen in het jaar. Zo druk dat er jaren waren dat hij makkelijk een zevendaagse werkweek had van 12 uur per dag. Heel vaak had hij dus helemaal geen tijd om zo’n heerlijke tulband te bakken. Het was dus echt een zeldzame verwennerij.

 

Een kerstpakket kreeg hij in die jaren niet. Meestal kwam er op 24 december een medewerker aan de deur met een rollade, twee flessen wijn ( één rood, één wit) en een kerststol die mijn vader zelf ’s morgens nog uit de oven had gehaald. Geen enorme verrassing zeg maar.

 

Nu heb ik al vaker verteld dat ik enorm gesteld ben op voorspelbaarheid en sleur. Het zal sommigen dan ook vast verbazen dat ik gek ben op verrassingen.

Tot mijn grote vreugde krijgt manlief altijd een redelijk groot kerstpakket. De eerste jaren waren dat echte pareltjes. Altijd opgebouwd rond een thema met een prima verhouding tussen etenswaren, praktische objecten, iets voor kinderen en snuisterijtjes.

Waarom weet niemand maar in de loop der tijd is besloten dat het anders moest en kregen we een kerstkaart met een toegangscode en een aantal te besteden punten en konden we zelf iets uitzoeken. Daar zaten best leuke dingen tussen maar de verrassing was er wel van af.

Na twee of drie keer ging er iets gigantisch mis. Het bedrijf achter de site ging failliet en 80% van de werknemers die iets hadden uitgezocht ontvingen nooit hun kerstwaardering. Ook wij niet. Dat was wel een verrassing maar een verre van leuke.

 

Vanaf die tijd krijgen we weer een kerstpakket maar op de een of andere manier haalt het toch niet meer het niveau van die eerste jaren. Echt tegenvallen doen ze niet maar de kerstpakketten zijn vrij standaard geworden. Zo standaard dat we sommige producten drie keer in de kast hebben staan omdat ze ook bij jongste en middelste in het pakket zaten.

Maar toch, het is altijd nog beter dan een kerstpakket waarvan je een kwart zelf hebt moeten maken.