Een even-tussendoor-haakproject

Een paar weken geleden was ik op zoek naar een even-tussendoor-haakproject. Een even-tussendoor-haakproject is een project wat gemaakt wordt van één soort garen, in één kleur of kleurverloop, met een relatief simpel herhalend patroon.

Het project moet makkelijke mee te nemen zijn. Eenvoudig weg te leggen en weer op te pakken. Een project wat makkelijke in de trein, in een wachtkamer of andere plekken waar je tijd zit te verdoen kan worden gepakt als bezigheidstherapie. Een project wat je makkelijk even  tussendoor pakt en haakt.

Al snel viel mijn oog op een sjaal van verloopgaren. Ten eerste omdat ik gek ben op sjaals haken. Ten tweede ben ik verzot op verloopgaren. Verloopgaren heeft altijd een verrassend effect. Precies het soort verrassing waar ik gek op ben. Het patroon was simpel. Verder dan tot vier tellen was na de opzet niet meer nodig. Een ideaal project.

Vlak nadat ik de sjaal gestart was werd mijn vader ziek en opgenomen in het ziekenhuis. Wanneer  ik hem ging bezoeken ging mijn haakwerk mee. Juist voor dit soort momenten is een even-tussendoor-project bedoeld.

Tijdens het zitten naast zijn bed was het een prettig om iets om handen te hebben om de tijd een beetje te doden. Dat er niet teveel bij nagedacht hoefde te worden was erg prettig want ik heb nog wel aardig wat stukjes uit moeten halen omdat mijn hoofd toch even was afgedwaald bij het tot vier tellen.

Helaas werd mijn vader niet meer beter. Hij overleed op vrijdag 15 februari. De impact van zijn overlijden heeft mijn wereld veranderd.

In de drukke periode na papa’s overlijden sleept ik mijn haakwerkje overal mee naar toe. Het kwam alleen niet meer uit de tas. Mijn hoofd zat te vol. Mijn handen waren te onrustig. En de sjaal was voor mij verbonden met zijn ziek zijn en zijn overlijden.

Na de uitvaart nam ik mij heilig voor geen ander project te haken voor deze sjaal af was. Maar dat was minder eenvoudig dan ik op voorhand dacht.

Ik had geregeld geen zin in haken. Als ik haakte dan schoot het niet op. Of ik legde het haakwerk na drie of vier toeren al weer weg om wat anders te gaan doen. Niet dat ik een hekel had aan die sjaal of aan het haken. Maar alles voelde tijdens het haken  zwaar, langzaam, mistig, stroperig.

papa en ik op mijn trouwdag

Een maand later is de sjaal eindelijk af. Het is een opluchting en een teleurstelling tegelijkertijd. Nu pas begrijp ik mijn weerzin de sjaal af te maken. Nu voel ik hoe dit haakwerk mij verbond met die uren bij papa’s bed. Het laatste samen zijn. De vanzelfsprekendheid. Het laatste vader en dochter zijn.

Een simpele sjaal is een metafoor geworden. Ik weet alleen niet precies waarvoor.

#wot 6-2019

Loterij ~ een kansspel waarbij de deelnemers loten kopen van een bepaalde waarde. Aan elk lot is een cijfer en/of lettercombinatie verbonden. De opbrengst van de lotenverkoop wordt voor een deel gebruikt voor het uitkeren van prijzen. Deze prijzen worden door middel van een toevalsgenerator, vaak onder het toezicht van een notaris, verdeeld onder de deelnemers.

O als ik toch eens de loterij zou winnen. Ik zou van gekkigheid niet weten wat ik eerst zou doen. Want ik wil best wel veel dus er zal eerst gepuzzeld moeten worden hoe ik mijn dromen het beste vorm kan geven. Het allerliefste wil ik namelijk dat er dan een potje zou zijn waaruit de rest van mijn leven alle vaste lasten kunnen worden betaald. Dat lijkt me een ongekende vrijheid geven.

Een ander huis staat erg hoog op mijn verlanglijstje. Dat is geen geheim. Een vrijstaand huis. Wel ruim maar niet enorm groot. Met een tuin met liefst fruitbomen. Aan vaarwater met directe toegang vanuit de tuin of het botenhuis. Een huis waar ik bij de bezichtiging mezelf al op mijn plek voel. Een ultiem droomhuis.

Iets anders waar ik mijn geld aan zou uitgeven is voor elk kind een potje voor het halen van een rijbewijs, het volgen van een opleiding en startgeld voor het uit huis gaan. Zorgen dat ze een solide basis kunnen leggen voor hun verdere leven.

Verder zou ik vooral prettig willen leven. Af en toe een stedentrip. Geregeld een dagje naar de sauna. Lekker uit eten gaan. Vaker naar concerten. Genieten zonder zorgen over de financiële gevolgen. 

#wot 4-2019

Brood ~ 1) Baar 2) Baksel 3) Basisvoedsel 4) Bekend schilder 5) Bestaan 6) Christelijk symbool 7) Dagelijks eten 8) Dagelijks voedsel 9) Dageljiks voedsel 10) Deel van de eetwaren 11) Eindje 12) Etenswaar 13) Kost 14) Kostwinning 15) Levensonderhoud 16) Meelproduct 17) Meelspijs 18) Nederlands Kunstschilder

Mijn gevoelens naar brood zijn op zijn minst ambivalent te noemen. Ik kan me bijna niets lekkerders indenken dan de geur van vers gebakken brood, maar tegelijkertijd houd ik niet van brood eten. Ik vind brood bijna altijd wat droog.

Zelf wijt ik dit gevoel aan het feit dat ik ernstig verwend ben. Ik ben namelijk dochter van een bakker. En hij nam elke dag brood mee naar huis. Verser en lekkerder kan niet.

Ik ben vooral dol op luxe brood. Croissantjes, kaasbroodjes, puntjes, kaiser broodjes, speculaasbollen, beschuitbollen, allemaal heerlijk. Ook een vers rond wit met zo’n heerlijke donkerbruine korst lust ik graag. Maar wat vroeger de allergrootste verwennerij was, was een plak ‘brood van de molen’, zeer donker en zeer grof volkoren brood, met oude kaas.

Het is lang geleden dat ik brood van de molen heb gegeten. Hoe lekker het ook is, ik heb er de darmkrampen niet voor over. Ik bleek namelijk overgevoelig voor vele volkorenproducten.

Na jarenlange verbanning van mijn menu gaat het tegenwoordig erg goed en ben ik diverse volkorenproducten aan het herintroduceren. Meestal succesvol, maar zo volkoren als brood van de molen durf ik (nog) niet aan. Voorlopig houd ik het maar bij de zoete herinnering.

#wot 2-2019

Ansichtkaart ~1) Ansicht 2) Contactkaart 3) Fotokaart 4) Kaart om te versturen 5) Poststuk 6) Prentbriefkaart 7) Soort kaart

Hoewel ik nog geregeld deze en gene een kaartje stuur, is het zelden een ansichtkaart. Best een beetje raar als je bedenkt dat ik op een van de meest mooie gebieden van Nederland woon. Daar zijn best heel veel kaarten van gemaakt.

Het heeft toch iets te maken met het gebrek aan privé op zo’n kaartje. Vaak stuur ik een kaartje toch met een boodschap. Een boodschap die vooral voor de ontvanger bestemd is. Of deze ontvanger vervolgens aan Jan en alleman dit kaartje wil laten lezen zal me worst zijn. Ik wil gewoon graag dat de ontvanger hier zelf voor kan kiezen.

Een ander nadeel van een ansichtkaart vind ik de toch wel erg beperkte ruimte om een eigen boodschap mee te geven. Ik ben nou eenmaal lang van stof. Dat past niet op een half A6-je.

Waar ik wel dol op ben zijn oude ansichtkaarten. Ik vind het fantastisch om te zien hoe mijn omgeving er in vroegere tijden uit zag. Soms uit puur nostalgische redenen, maar soms ook om te zien hoe dingen veranderd zijn door de jaren heen.

Zo wordt de toren van Meppel al jaren afgebeeld. Het fascineert me hoe de toren al die jaren precies hetzelfde gebleven is terwijl zijn omgeving, het kerkplein, er steeds een beetje anders uitziet. Details die pas opvallen als je twee kaarten naast elkaar legt. Daar over mijmeren en fantaseren is een heerlijke bezigheid.

#WOT deel 52 2018

Terugblik ~ 1) Beschouwing 2) Beschouwing van wat voorbij is 3) Flashback 4) Herbeschouwing 5) Historisch overzicht 6) Overpeinzing 7) Retrospectie

Aan de vooravond van mijn vijfenveertigste verjaardag is het hoog tijd voor de jaarlijkse terugblik. Hoe was het jaar? Wat heeft het gebracht? Wat voor belangrijke gebeurtenissen zijn er geweest?

Het was een verre van saai jaar. Oudste stopte tijdelijk met zijn studie. Middelste ronde zijn VMBo af. En jongste wisselde het groen lyceum in voor een MBO-4 opleiding tot technisch specialist personenauto’s.

In het verlengde van deze keuzes werd er veel hulpverlening aangepast. Zo namen we na tien jaar afscheid van zorgboerderij Refaja. Dat viel zwaar. Deze plek heeft zoveel voor onze jongens en voor ons als ouders betekend. Ze zijn een belangrijke schakel geweest in het bijeen blijven van ons gezin.

Het was ook het jaar waarin mijn gezondheid eindelijk vooruit ging. Ik voel me fitter dan ik me in vijf jaar heb gevoeld. Eindelijk de astma, de slaapapneu en de nasleep van het hartinfarct onder controle. Hoewel ik  nog steeds chronisch ziek ben voel ik me eindelijk geen patiënt meer.

Op geestelijk gebied was het een stuk minder gezond. Rond april brak het jarenlang zorgen en alle gezondheidsellende me op. Heel bijzonder, eindelijk alles op de rit en toen wist ik het niet meer.

Omdat ik mezelf heel goed ken. En omdat ik alles zeer rationeel kan benaderen heb ik ervoor gekozen hypnotherapie te gaan volgen. Niks niet dood analyseren, haren splijten of navelstaren. Voelen. Ondergaan. Leven. Het heeft me laten zien wat ik wil. En ik ben onderweg. Het bracht me al mijn plezier terug. Ik durf weer uitbundig te zijn. Ik dans weer in de kamer. Ik durf weer te genieten. Zonder het te moeten verdienen.

Terwijl het huis zich vult met de geur van appeltaart tikken de laatste uren van mijn huidige levensjaar weg. Het was een vol jaar. Het was een jaar van groei en liefde. Liefde voor mijn mannen, liefde voor het leven en liefde voor mezelf. Het was een prima jaar. Ik kijk uit naar het volgende.

#WOT deel 51 2018

Schrijven ~ Het vormen of produceren van letters om ideeën vast te leggen die worden uitgedrukt door karakters of woorden, of door ideeën over te brengen door zichtbare tekenen.

Op de lagere school was schrijven nog een echt vak. Helaas niet het maken van verhalen of het opstellen van een betoog, maar het fysieke deel. Hoe houd je een pen vast. Hoe maak je hoofdletters. Hoe maak je de letters netjes aan elkaar. Alles om een ‘correct en duidelijk’ handschrift te ontwikkelen.

In het begin vond ik het fantastisch. Letters overtrekken, mooie krullen maken, stempels en stickers scoren. Er prijkte altijd een ruime voldoende op mijn rapport.

Tot het moment dat een schoolvriendinnetje en ik bedachten dat het wel leuk zou zijn om zo klein mogelijk te schrijven. We schreven kleiner en kleiner, trots op hoe netjes het resultaat er uit zag. 
Helaas dacht de leraar daar heel anders over. Hij vond het maar onleesbaar gepriegel. Daar ging mijn mooie cijfer, zomaar een hele punt naar beneden.

Een aantal jaren later kreeg ik op de middelbare school commentaar op mijn handschrift. Al in de brugklas werd duidelijk dat aan elkaar schrijven iets voor de basisschool was, dat het nu tijd was een eigen. Meer volwassen handschrift te ontwikkelen.

Ik vond het wegvallen van schrijfregels maar lastig. Het blokletterschrift was me niet geheel onbekend maar onder de knie had ik het niet. Regelmatig kreeg ik mijn schrijfopdrachten bij Nederlands terug met puntenaftrek voor het door elkaar gebruiken van cursief- en blokletters.

Hoewel ik zeker mijn best deed dit niet weer te laten gebeuren was ik tegelijkertijd zeer verongelijkt. Wat wilde men nou? Hoe kon ik nou een eigen, meer volwassen handschrift ontwikkelen als ze me gewoon weer een ander keurslijf in wilden douwen?

Helemaal goed is het niet meer gekomen met mijn handschrift. Het blokschrift heb ik me nooit helemaal eigen gemaakt, het cursief schrift geeft me schrijfkramp. Het begin van het boodschappenlijstje is goed leesbaar. Het eind heeft geregeld wat ontcijfer-aanwijzingen nodig.

Gelukkig kan ik mijn blogs typen. Ik hoef me over de leesbaarheid van het schrift in ieder geval geen zorgen te maken. Dat scheelt toch een hoop gepieker en frustratie.

Kerst bij tante Gerda

Al jaren nodigt tante Gerda, de tante van mijn vader, mij uit voor een kerstdiner. Al even zoveel jaren bedank ik vriendelijk voor het aanbod. Tot dit jaar. Ik geloof dat we allebei verrast waren dat ik de uitnodiging enthousiast aan nam.

Nu ik voor haar deur sta ben ik toch een stuk minder enthousiast. Door een openstaand  bovenraampje klinkt het geroezemoes van heel veel mensen. Tante Gerda heeft overduidelijk een ander idee over wat een klein aantal genodigden is dan ik.

Hoewel ik veel zin heb rechtsomkeert te maken wint mijn fatsoen van mijn aversie. Tante Gerda was zo blij dat ik eindelijk eens ja had gezegd. Ik kan het niet maken nu nog mijn snor te drukken. Eerst maar eens naar binnen. Als ik me erg ongemakkelijk voel kan ik altijd nog een hevige aanval van vreselijke hoofdpijn voorwenden en er vandoor gaan.

Met frisse tegenzin bel ik aan. De deur wordt open gedaan door een plechtig uitziende man. Ik realiseer dat deze man een butler is. Ik hoop toch van harte dat dit geen op en top chique aangelegenheid is. Dan ben ik namelijk en vreselijk underdressed en hopeloos onbeholpen. Ik weet nagenoeg niets van etiquette. Alleen dat er dan altijd teveel glazen staan en er zo mogelijk nog meer bestek op tafel ligt.

De butler begeleidt me naar een eetkamer met een van de grootste tafels die ik ooit heb gezien. Tot mijn opluchting zie ik dat het gezelschap vooral bestaat uit familie. Het is voornamelijk familie die ik enkel ken van bruiloften en begrafenissen maar van de meesten weet ik wel hun naam en als ik even nadenk ook wel hun connectie met mij en tante Gerda.

De butler loopt naar een lege stoel naast een forse man in een bordeauxkleurig fluwelen kamerjas. Ik ga zitten en kijk voorzichtig naar de man naast me.

Zo knap. Een kamer vol vage bekenden en ik kom te zitten naast de enige persoon van wie ik geen idee heb wie het is. Ik heb deze man nog nooit eerder gezien.

Plots knipoogt de man naar me en steekt een hand uit: “Zo, klaar met gluren? Dan kunnen we kennismaken. Ik ben Mathijs en ik ben aan komen lopen.” Een bulderende lach borrelt in me op. Het ijs is gebroken .Ik mag deze man op slag.

Het diner is inderdaad zo chique als ik vreesde, maar Mathijs loodst me vlot door alle onzekerheden heen. Het is een levendige, zeer aanwezige man. Ik geniet van zijn verhalen vol bravoure en ondeugd. 
Al snel laat ik me verleiden ook wat te vertellen. Zo vertel ik met smaak hoe mijn nichtje en ik dronken werden bij de doop van haar jongste broertje. Het verhaal voelt nog grappiger omdat datzelfde nichtje in een zeer degelijk bloesje met een nog degelijker man aan tafel zit. 
De verhalen gaan over in smoezen over de aanwezige familieleden. Hij kent de groep opmerkelijk goed voor iemand die ik nog nooit eerder heb gezien.

Ik kijk nog eens goed naar Mathijs. Hij lijkt eigenlijk heel weinig op onze familie. We hebben bijna allemaal een flinke haakneus. Bij hem prijkt er een glimmende wipneus boven de mond. Hoewel het nu grijs is, is het overduidelijk dat Mathijs vroeger rood haar heeft gehad. In onze familie zijn we allemaal donkerblond. En waar wij bijna allemaal klein en tenger zijn vertoont zijn postuur zeer veel gelijkenis met dat van Hagrid de halfreus uit de Harry Potterboeken.

Hoe kan het toch dat ik Mathijs nooit eerder heb gezien? Hij is ongeveer even oud als tante Gerda. Hij is niet haar man want die is dertig jaar geleden al overleden. Hij is ook niet haar vriend want die plek is al opgevuld door oom Karel. Tante Gerda heeft wel een broer gehad, de vader van mijn vader  maar buiten dat de man al lang geleden is overleden ben ik er zeker van dat hij Hubert heette. En afgaande op de weinige foto’s die ik van hem heb gezien leek hij als twee druppels water op tante Gerda.

Ik schrik op uit mijn gepeins door Mathijs die me vraagt waar ik aan denk. Naar waarheid antwoord ik: ”Aan Hubert.”. “O”, is zijn net iets te onverschillige antwoord. Ik kijk nog eens goed naar Mathijs. Er is iets in zijn houding veranderd. Hij lijkt wat op zijn hoede. Misschien zelfs een beetje betrapt.

Ergens in mijn hersenpan begint er iets te kriebelen. Er was een vage herinnering aan dingen die mijn vader wel eens zei over opa Hubert. Iets wat mama grote-mensen-praat noemde. Of dronkemansgelal. Of hersenspinsels van een demente oude man.

Langzaam krijgt een andere herinnering gestalte. Papa en ik bij tante Gerda op de bank. Ik ben erg jong. Tante Gerda is tegen papa aan het praten. “Hij wil jullie graag af en toe zien. Al is het maar een of twee keer per jaar.” Papa schudt zijn hoofd. “Nee. Geen denken aan. Eerst hij weg, dan praten we wel eens verder.” Tante Gerda huilt.

Ik staar verveeld naar buiten. In de tuin staan twee mannen. De ene man, klein en tenger is duidelijk overstuur. Hij wordt getroost door een grote, roodharige man. Liefdevol drukt de man een kus op het hoofd van de ander. Hij ziet mij kijken en geeft me door zijn tranen heen een knipoog.

Aan die veel te grote eettafel bij tante Gerda realiseer ik me weer eens dat liefde vele gedaanten kent. Wat is het toch jammer dat mensen zich daar door laten afschrikken. Ik kijk Mathijs aan en terwijl de tranen in mijn ogen wellen geef ik hem een knipoog.