Brokeback Mountain

 

Dit jaar is de film Brokeback Mountain twintig jaar oud. En tot mijn schaamte had ik hem nog nooit gezien. Dus toen ik ontdekte dat de film opnieuw in de bioscoop zou worden vertoond greep ik mijn kans.

 

Vooraf was ik gewaarschuwd dat het geen enorme feelgood film was. Ik hoefde geen happy end te verwachten. ( en dat op Valentijnsdag). Waar men niet voor gewaarschuwd had was een impact van totaal andere orde.

 

Iets wat me tijdens de film opviel was het extreme geweld tegen (vermeend) homoseksuele mannen. Heftig, gericht op het geslacht en met de dood tot gevolg. Alsof homoseksuele mannen a. het niet verdienen man te zijn en b. niet verdienen te leven.

De onnoemelijke haat die aan dit geweld te grondslag ligt is hetgeen wat mij het meest bezig houdt.

 

Al sinds de film is afgelopen vraag ik me af waar die intense haat van mannen voor homo mannen vandaan komt. Wat is toch de bedreiging die ze in deze mannen zien? Waar zijn ze toch zo enorm bang voor dat het bestaan van mannen die niet op vrouwen moet worden uitgevaagd. Je zou toch denken dat minder concurrentie op de markt goed zou zijn.

 

Of zal het zo zijn dat ze bang zijn dat homoseksuele mannen zich net zo gedragen als een aantal heteroseksuele mannen? Geen ‘nee’ accepteren. Ongepaste opmerkingen maken. Seksuele handelingen suggereren. Mensen die geen interesse hebben agressief benaderen of uit schelden., misschien zelfs bedreigen. Doordrammen. Of zelfs met geweld seks afdwingen.

Zijn ze misschien bang dat homoseksuele mannen hen zullen behandelen als vrouwen?

 

Ik kom er niet uit. Zulke haat is zover van mijn bed dat ik het echt niet kan begrijpen.

 

Kortom, Brokeback Mountain is een film die tot denken stemt. En een prachtig filmisch verhaal van een onmogelijke liefde. Vergeet Romeo en Julia. Jack en Ennis zijn het toonbeeld van het tragische liefdeskoppel.

 

 

 

een kerstgedachte

 

Met een zucht drukt Noor op de knop van de afstandsbediening. Ze is helemaal klaar met al die kerstreclames. Niet alleen zijn ze zo zoetsappig dat het glazuur spontaan van je tanden springt, ze vindt ze vooral ook irritant doorsnee. Er zijn een vader en een moeder, een jong kind, meestal een baby, opa’s en oma’s en voor de diversiteit een gekleurde oom of tante. De kerstidylle is een werkelijkheid die ver van Noor afstaat.

 

Noor vindt zichzelf heel gewoon, maar vooral rond Kerst wordt ze aan alle kanten belaagd met een ongemakkelijke waarheid. Noor is niet standaard. Noor is niet doorsnee. Noor past niet in een hoofdrol in de kerstidylle. Ze mag hooguit figureren als diversiteitsfigurant.

Noor is alles wat vrouwen in de commercials niet zijn.  Noor is namelijk lesbisch. Ze is ook bewust kinderloos. Verder kan ze geen feestjes organiseren en koken kan ze ook niet.

Ze is wel gek op kerst vieren. Op koopzondag de stad in omdat er dan zogenaamde ‘carol singers’ zijn. Kerstavond naar de nachtmis gaan. Op kerstdag samen met lieve vrienden brunchen, s middags bordspelletjes doen en ’s avonds lekker eten met een goede wijn erbij.

 

Als je de reclames en kerstfilms mag geloven is dit alles niet voor Noor weg gelegd. Omdat ze geen gezin heeft gesticht is ze gedoemd eenzaam te zijn. Misschien dat ze kerst nog met haar ouders kan doorbrengen, maar in de toekomst is ze dan toch echt afhankelijk van de goede wil van verre familie die haar onderdak willen bieden tijdens de feestdagen.

Je zou er spontaan depressief van worden.

 

Noor wordt uit haar doemdenken gehaald door een binnenkomend bericht op haar telefoon. Ze ziet dat het een bericht is een de app-groep ‘de Chosen Ones’. Het nare gevoel wat ze kreeg van al die hetero kersttaferelen verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Nee, ze zal zichzelf misschien nooit herkennen in de hoofdrolspelers in een kerstcommercial, ze zal ook niet oud, alleen en eenzaam kerst hoeven door brengen. Zij heeft namelijk heel bewust mensen uitgezocht waar ze een familie mee vormt. Zij viert kerst met de Chosen Ones, haar gekozen familie. Geen bloed, wel verwant. Niet verbonden door afkomst maar door liefde. Een kerstgedachte tot leven gekomen.

Het Regenboogsymposium

 

Donderdag 16 oktober stonden mijn oudste en ik met tien banners om en onder de armen in de parkeergarage van de Nieuwe Kolk. De Roze Canon en wijzelf kregen onze grote vuurdoop bij het Regenboogsymposium van Stichting ARA. En ik moet bekennen dat ik het heel spannend vond.

 

Ik ben me ervan bewust dat de Roze Canon al in Meppel te zien is geweest maar dit was de eerste keer dat we deze op een evenement van deze omvang in de Regenbooggemeenschap toonden.
En voor mij was het de allereerste keer dat ik, samen met Tim, een workshop mocht leiden.

 

Het symposium had als onderwerp ‘Ouders van Kind uit de Kast’ en trapte af met drie lezingen. Eén vanuit de wetenschap, één vanuit de praktijk en één vanuit ervaringen. Hoewel veel informatie bekend was bij mij blijft het emotioneel. 

Het is ook niet niks. Er wordt gesproken over mijn kinderen, over mijn liefde voor hen, over zaken die wij samen tegenkomen. En of dat nou wetenschappelijk onder de loep wordt genomen of vanuit een ouder beschouwd, dat doet veel met me.

 

Na drie lezingen en een korte onderbreking was het tijd voor de workshoprondes. Hoewel ik heb geprobeerd geen verwachtingen te hebben ging het boven verwachting.

Het doel van onze workshop was een gesprek op gang brengen waarin deelnemers zich gezien en gehoord voelen. We hebben vooral vast kunnen stellen dat inclusie verder gaat dan alleen het kind wat uit de kast is gekomen. Dat het belangrijk blijft elk gezinslid te blijven zien en horen. En vooral ook met elkaar in gesprek blijven, hoe oud de kinderen ook zijn, zodat er voor iedereen een veilige basis blijft.

Ook op persoonlijk vlak waren de workshops een succes. Ik heb het erg leuk gevonden om op deze manier een gesprek te leiden. Tim en ik bleken een goed team wat elkaar in evenwicht hield. Samen hebben we veel opgestoken van dit symposium.

 

Stichting ARA, dank je wel voor de uitnodiging en de kans zowel de Roze Canon als onszelf in het voetlicht te brengen. We kijken uit naar de dingen die jullie symposium ons gaan brengen!

 

 

een thema avond voor ouders van lhbti-ers

Toen ik toetrad tot het bestuur van Stichting Regenboog kreeg ik een mooi initiatief aangereikt om uit te werken. Het idee was om in de Regenboogweek ( 7 okt- 13 okt.) iets voor ouders te organiseren. Een inloopochtend, een koffie moment, iets totaal anders, als het maar voor ouders was. Het idee had de werknaam ‘Ouders voor ouders’.

Tijdens de zomerstop heb ik het idee vele malen door mijn hoofd laten gaan. Hoe gaan we dit doen? Wat is de kern van het idee? Wat zou ik als ouder willen?

 

Dat laatste bleek de belangrijkste gedachte. Wat zou ik als ouder willen. Want ik ben natuurlijk ouder. Ik ben toevallig ook ouder van lhbti-ers. En daarmee ben ik dus de doelgroep.

Ik ben dus gaan nadenken waar ik behoefte aan had toen mijn kinderen uit de kast kwamen. En dat kwam neer op drie dingen, informatie, herkenning en erkenning.

Informatie over het proces van uit de kast komen. Over alle begrippen die plots deel uitmaakten van mijn leven. Informatie over de dingen die op ons pad kunnen gaan komen. Ik wilde dus heel graag zorgen voor informatie.

Voor deze informatie benaderde ik Janine Verduin, een psycholoog met expertise op het gebied van coming out en acceptatie. Ik ben erg blij dat ze mee wil werken.

 

Voor herkenning wist ik dat ik ouders met elkaar in gesprek wil laten gaan. Daarvoor ging ik op zoek naar een geschikte locatie. 

Eén van de mensen die ik had benaderd met wat vragen over het organiseren van een contactavond is Erica van Focus- jeugd en gezin. Zij is erg enthousiast over het idee en heeft hun locatie aangeboden als ontmoetingsplek. En daarmee ook de kennis die in huis is om een contactavond te organiseren.

Wat volgde was het proberen te bereiken van de doelgroep. De stichting zorgde voor een mooie flyer die via sociale media verspreid is. Hopelijk beweegt dit ouders om te komen om in een veilige omgeving hun verhaal te vertellen, hun ervaringen te bespreken  en hun positieve en negatieve gevoelens te delen.

 

De erkenning kreeg ik toen het idee zich verspreidde. Vele malen werd benoemd hoeveel behoefte hier aan was. Dat het idee door anderen is opgepakt om zelf iets te organiseren. Dat dit initiatief door meer dan alleen ouders wordt omarmd.

Het maakt me dan ook enorm trots dat Henk Nijmeijer zijn medewerking heeft toegezegd. Daarmee heeft hij dat vage ideetje in een vergadering vleugels gegeven en zal het hopelijk een groot succes worden dat navolging krijgt.

 

 

 

kind uit de kast

 Wanneer je kind uit de kast komt, gaat er een heel nieuwe wereld voor je open. Een wereld vol nieuwe begrippen. Een wereld waar kwistig wordt gestrooid met afkortingen. Een wereld waarvan je het bestaan wel wist maar niet precies wist wat er allemaal speelde. 

 

Wat ik mij vooral herinner is het dubbele gevoel. Een deel was blij dat mijn kind zich veilig genoeg voelde dit met ons te delen. Dat het zichzelf durfde te zijn bij ons. Dat het ervoor koos gelukkig met zichzelf te zijn. 

Een ander deel van mij ging in de bezorgde stand. Wat voor pad met hindernissen lag er voor mijn kind klaar? Zou de buitenwereld in zien dat ons kind gewoon nog steeds ons kind was? Zou het bestand zijn tegen alle negatieve reacties die het hoogstwaarschijnlijk zal krijgen? Zal mijn kind veilig zichtbaar kunnen zijn in onze samenleving? 

En er was ook een deel wat heel veel dingen niet begreep. Niet wist wat al die afkortingen inhielden. Wat het verschil was tussen verschillende termen.  

 

Impact op mij 

 

Hoewel de coming out van mijn kind vooral om mijn kind draaide, veranderde ook mijn wereld. Mijn toekomstbeeld. Mijn verwachtingen. En in sommige opzichten ook mijn verleden.  

Mijn kind veranderde van pronouns en van naam. Die wie ze bij geboorte was werd ten grave gedragen en bestond niet meer. Dat deed verdriet. Ik had namelijk heel veel van dat kind gehouden. En hoewel ik nog steeds van dit kind hou, dit kind niet is veranderd en het kind enkel meer zichzelf is geworden, moest ik afscheid nemen van een deel van dit kind.  

We moesten afscheid nemen van dat deel wat we zo zorgvuldig hadden gekozen. De naam die de eerste jaren zo goed voelde, zo passend was en ik zo mooi vond.  

 

Ik wist dat het noodzakelijk was, het afscheid van haar naam. De naam voldeed absoluut niet meer. De persoon die met die naam verbonden was, was niet meer. Maar rationeel weten is niet hetzelfde als er geen gevoel bij hebben. Het kostte zeker moeite haar oude identiteit achter te laten, hoe gelukkig ik ook was met haar nieuwe. 

 

Mijn andere kind deed het wat minder radicaal maar die introduceerde een enorme lading nieuwe begrippen en afkortingen. Begrippen die mijn begrip van seksualiteit en gender nogmaals uitdaagden. Ik dacht namelijk dat ik na mijn dochter zeer ruimdenkend was geworden. En toch kostte het moeite te begrijpen hoe hij zich identificeerde. En vooral dat vond ik lastig. Waarom kon ik mijn kind niet begrijpen. Ik ken het toch door en door? Waarom voelt dit dan toch zo ongrijpbaar, zo ver van mijn bed? 

 

Netwerk 

 

Ik ben een gezegend mens. Ik heb kinderen die heel open zijn en niet terugschrikken voor mijn naïeve denkbeelden, gedachten en vragen.  

Ik heb vrienden om me heen die kennis hebben en die graag willen delen. Ik heb vrienden die me de ruimte geven al die kolossale gevoelens die de coming out's me gaven te ventileren, te erkennen en te valideren. 

Ik ben in het gelukkige bezit van een veelzijdig netwerk en toch voel ik af en toe de behoefte te spreken met andere ouders. Van gedachte te wisselen over de angsten die ik voel. Om te delen wat er allemaal op ons pad is gekomen sinds mijn kinderen uit de kast zijn. Om te praten over mijlpalen die herkend en erkend worden door de ander. Maar ook om gedachten te wisselen over negatieve ervaringen. 

 

Ik ben dan ook heel blij dat Stichting Regenboog Meppel een initiatief had liggen voor een oudercontact-moment. Met trots kan ik melden dat met behulp van een fantastisch netwerk Stichting Regenboog Meppel de thema- avond “Kind uit de kast" voor ouders organiseert.  

Dus ben je ouder van een LHBTI+ persoon? Wees welkom op 9 oktober!  

(het programma volgt spoedig). 

Amsterdam Rainbow Dress in het Drents Museum (eigen foto)

Mijn moederhart

Iets meer dan vijf jaar geleden schreef ik dit blog recht vanuit mijn hart. Helaas zijn de wachtlijsten sindsdien toegenomen, lijkt de tolerantie afgenomen en zijn de nare opmerkingen gemeengoed geworden. Daarom in de herhaling. Want ik ben niet de enige ouder die dit ervaart. Ik ben niet de enige ouder die zich soms roepende in de woestijn voelt. Ik ben niet de enige moeder die van haar kind houdt en het wil behoeden voor haat, discriminatie en uitsluiting. Voor al die vaders, moeders, ouders, opvoeders, jullie zijn fantastisch. Kijk maar hoe geweldig je kind is geworden,

Afgelopen woensdag was het Transgender day of visibility. Donderdag was het 20 jaar geleden dat het burgerlijk huwelijk werd opengesteld voor paren van het gelijke geslacht. Twee dagen die in mijn kleine bubbel om een feestje vragen. Twee dagen om zichtbaarheid, acceptatie en normalisering vieren. Maar ik was even wat minder slim en las de reacties op sociale media over deze twee bijzondere dagen. Sindsdien weent mijn moederhart.

Het huilt om het onbegrip, de vuilspuiterij, de intolerantie en de ongefundeerde oordelen die ik lees. Het huilt voor mijn kind dat er zoveel haat leeft voor iemand als zij bij mensen die haar niet kennen. Tegelijkertijd ben ik een beetje jaloers op deze mensen. Vooral op hun onwetendheid.

 

Deze mensen hebben hun kind niet zien vechten met zichzelf. Hun kleuter is nooit uitgescholden voor vuile homo, waardoor het woord homo als iets negatiefs wordt ervaren want het is toch vies?

Ze hebben hun kind nooit overstuur thuis gehad omdat kinderen op school zeggen dat een roze shirt niet voor echte jongens is.

Ze hebben nooit meegemaakt dat ze haar lievelingsbroek niet meer aan durft omdat er een roze streepje in zit en dan word ze uitgescholden voor mietje.

Dat ze op ballet te horen krijgen dat ze best mee mogen doen maar niet in een balletpakje zoals alle andere kinderen in de les.

Dat ze van ballet afgaan omdat de meisjes uit de les het zo lastig vinden dat er een jongen mee wil doen.

Dat ze van wildvreemden te horen krijgen dat zo’n elfenjurkje echt prachtig is maar toch niets voor een echte jongen.

Dat mensen het fantastisch vinden dat je een speelkeukentje in je woonkamer hebt tot ze horen dat je enkel zonen hebt.

Deze mensen hebben nog nooit de wanhoop in hun kind gezien omdat ze voor het eerst verliefd zijn geworden op iemand van het eigen geslacht. Ze hebben niet de vertwijfeling gezien toen ze erachter kwamen dat ze ook vallen op mensen van het andere geslacht.

Deze mensen hebben nog nooit moeten toekijken terwijl hun kind worstelde met zichzelf, met zijn/haar lijf, met de genderverwachtingen bij opleidingskeuze, bij de kledingkeuze of haarstijl en hobby’s.

 

Als ouder probeer ik mijn kind elke dag opnieuw mee te geven dat het er mag zijn. Dat het mag zijn wie het is. Dat het niet uitmaakt op wie het wel of niet verliefd wordt. Dat het kind zelf niet is veranderd, enkel het geslacht en dat ik blij ben dat ze meer en meer zichzelf wordt.

 

Als moeder houd ik mijn hart vast want we maken al 16 jaar mee dat Nederland niet zo tolerant is als ze zelf denken. Homohaat is nog steeds aanwezig en echt niet alleen in religieuze hoek. Ik heb vaak genoeg mogen horen dat het “vast nog wel goed komt ondanks dat ie nu zo’n voorkeur heeft voor meisjesdingen”.

Als moeder vind ik het extreem dapper en extreem eng dat ze nu als meisje over straat loopt. Ze zal maar de verkeerde tegenkomen die haar herkent.

Als moeder ben ik bang voor de toekomst waarin baanzekerheid, woongenot, arbeidsplezier en basisveiligheid volgens statistieken minder vanzelfsprekend zijn.

Als moeder vrees ik genderdysforie, depressie, automutilatie en suïcidale gedachten.

 

Als mens ben ik boos. Boos dat ik denk ”Jullie hebben makkelijk lullen.”. Boos dat mensen dit over mijn kind durven te denken. Boos dat deze mensen mijn prachtige, kwetsbare kind als een bedreiging zien. Nog bozer dat ze hun vuiligheid met droge ogen durven optikken. Boos dat het land waar ik opgroeide zichzelf zo op de borst klopt over homoacceptatie, tolerantie en emancipatie, terwijl datzelfde land makelaars heeft die heen woning verhuren aan homostellen. Een land dat contracten niet verlengd omdat iemand er achter is gekomen dat het kruisje bij gender niet overeenkomst met hoe de persoon eruit ziet. Een land dat vind dat mensen mogen zijn wie ze zijn als ze dat maar niet in het openbaar doen.

Ik ben boos dat deze mensen mijn kind afschilderen als iets vies, iets fouts, iets monsterlijks. Want mijn kind is geen freakshow. Mijn kind is een prachtig mens. Een gevoelige ziel. Een loyale vriend. Een liefdevol kind. Een prima werkkracht. Een pientere stagiaire. Een intelligente leerling. En af en toe een vreselijke puber.

 

Ik ben niet dapper en dus reageer ik niet op de mensonterende reacties van dit soort mensen. Ik ben niet dapper dus ik schreeuw mijn onmacht niet uit. Ik ben niet dapper daarom huil ik niet hardop.

Maar mijn hart weent zachtjes voor al het verdriet, het onrecht en de ongelijkheid waar alle mensen die zich onder de regenboogvlag scharen dag in, dag uit mee worden geconfronteerd.

 

P.S. ons jongste kind is transvrouw wat inhoudt dat ze als jongen/man geboren is maar zich meisje/vrouw voelt. Na een lange wachtlijst heeft ze een traject doorlopen waardoor ze nu wettelijk vrouw is. De huidige wachtlijst voor een intake voor dit traject  bij de Genderpoli in Groningen is meer dan 3 jaar. (bron:UMCG)