#wot 2020 deel 33

 

Warmhartigheid = 1) Ubuntu (Zuidelijk Afrika), 2) Mienskip (Friesland), 3) Naoberschap (Oost-Nederland)

 

Net zoals ik helemaal verliefd kan zijn op een woord, kan ik er ook op slag een schijthekel aan hebben. En helaas valt warmhartig voor mij in de tweede categorie.

Ik vind alles aan het woord nep. Het is zo vreselijk bedacht. Je ziet aan alles dat het geen spontane samentrekking is tussen warmte en barmhartig  maar gemaakt als variatie. En met welke reden? Iets uitdrukken waar we ten Oosten van Zwolle al een woord voor hebben.

 

Nu mijn gal over het woord gespuugd is kunnen we het hebben over wat het inhoudt en wat ik daar van vind.

 

Noaberschap is een prachtig begrip wat voorkomt uit een samenleving die zich verantwoordelijk voelt voor elkaar. Het houdt in dat men zich bekommert om meer dan hypotheek, status en afkomst.

En eerlijk is eerlijk, ook hier in het Oosten lijkt het vaak een Utopie. Want dat mensen stug zijn, ietwat gereserveerd naar nieuwkomers en zich vooral lijken bezig te houden met wat de buren er wel niet van vinden klopt ook wel een beetje.

Tot het moment dat er nood aan de man is. En of dat dan kleine nood is of grote nood maakt niet uit.  Vanuit allerlei hoeken komt er hulp. Soms groots, soms wat kleiner maar iedereen probeert zijn steentje bij te dragen.

 

Zelf hebben wij dit mogen ondervinden toen we om vijf uur ’s ochtends naar ons uitbrandende huis stonden te kijken. Onze kinderen en huisdieren zaten bij buren op de hoek. Buurman en manlief hielpen onze bejaarde slecht-ter- been-zijnde buurman vanuit zijn bed naar beneden en zijn huis uit. Andere buren waarschuwden de mensen in de andere bedreigde woningen.

En ook na die nacht kwam er hulp uit de buurt. Mensen dachten mee over tijdelijke woonruimte, er werd voor ons gewassen, onze kinderen werden door buren meegenomen naar school. Noaberschap op zijn best.

 

Nog nooit heb ik de plek waar ik woon zo gewaardeerd. En wat een  fantastisch mooie kant van de mensheid hebben wij mogen ervaren. Maar ik vertik het toch echt om dat warmhartig te gaan noemen.

 

 

 

#wot 2020 deel 33

 

Zwoel = 1) Benauwd, 2) Broeiend, 3) Drukkend warm, 4) Laf, 5) Laks, 6) Lauw, 7) Los, 8) Sensueel, 9) Troebel, 10) Verstikkend, 11) Vochtig warm.

 

Als tiener kreeg het woord zwoel een betekenis voor mij. Mijn wijsheid haalde ik uit films, videoclips, romannetjes en muziek. Het was de tijd van Dirty Dancing, de Lambada en rode oortjes bij een Bouquetreeks boekje. 

Ik wist het zeker. Zwoel dat was een fijne zomeravond aan het water en dansen bij een kampvuur. Het was in zomerkleding zwierig flaneren en uiteten op een terras. Het was eindeloos liefhebben en liefkozen. Zwoel droeg de belofte van feestvieren, romantiek en fantastische, eindeloze seks.

 

De afgelopen dagen werden we getrakteerd op lange, zwoele zomeravonden. En ik voel me vreselijk bekocht. Zelfs een tikkeltje belazerd. 

Zwoel maakt helemaal niets waar van de belofte die het schijnt te doen. Het is te warm om een stap te verzetten, laat staan flaneren. Niet dat dat zin zou hebben want door de zwoelte blijft alle kleding aan je vastplakken zodat er niets te zwieren valt. Door de hitte moet ik niet aan eten denken en dankzij het alom tegenwoordige vliegende ongedierte al helemaal niet op een terras.

De stranden zijn afgeladen vol en snikheet. Dansen bij een kampvuur? Welke idioot zou nu een kampvuur maken? Veel te gevaarlijk met de droogte en vreselijk overbodig want koud worden doet het niet.

En misschien ligt het aan mij maar ik voel me vies en warm en plakkerig en vreselijk niet in de stemming voor wat voor romantiek dan ook. En blijf in vredesnaam van me af, ik heb het zo al warm genoeg. De hitte werkt op mij niet echt libido verhogend zal ik maar zeggen.

 

De rooskleurige invulling van wat zwoel zou zijn door een naar romantiek en avontuur verlangend tienermeisje bleek niet bestand tegen de werkelijkheid van 35 graden. En dat stelt toch wel lichtelijk teleur.

 

#wot 2020 deel 32

 

Lijdzaamheid = 1) Berusting, 2) fatalisme, 3) geduld, 4) gelatenheid, 5) kalme gemoedstoestand, 6) onderwerping, 7) onderworpenheid.

 

Al dagen worstel ik in gedachten met het #wot-woord van afgelopen donderdag. Hoewel ik verstandelijk weet dat de woordbetekenis daadwerkelijk is wat er in het woordenboek staat voelt het heel anders. Veel negatiever dan de neutrale betekenis.

 

Of het karakter is of opvoeding durf ik niet te stellen maar ik associeer lijdzaamheid vooral met niet handelen. Met opgeven. Met zwakte.

Lijdzaam toekijken. Lijdzaam afwachten. Het klinkt toch een beetje als dat spotje tegen natuurbranden: “Wat kan ik daar nou aan doen?”. Als het schikken naar een schijnbaar onontkoombaar lot.

Geen gevecht. Geen strijd. Geen onvertogen woord. Geen boosheid. Gewoon schikken want er valt toch niets tegen te doen.

 

En toch, zou het misschien dan toch wel een beetje een goed iets kunnen zijn. Juist dat niet vechten tegen wat onvermijdelijk is. Dat opgeven voor de strijd begonnen is. Dat in stilte aanvaarden van het lot.

Het zou wel eens rust kunnen geven. Sereen aanvaarden wat is. Niet vechten tegen jezelf, een ziekte of een veroordelende maatschappij. Heel misschien kan ik wel een beetje lijdzaamheid gebruiken.

Als het maar niet zo als een zwakte klonk.

#WOT 2020 deel 31

Snikheet = 1) Drukkend warm, 2) gloeiend heet, 3) intens heet, 4) smoorheet, 5) verstikkend warm, 6) tropisch warm

 

Het is tien uur in de ochtend. De gordijnen aan de voorkant zitten nog dicht. Ik doe achter alvast de gordijnen dicht. Het duurt weliswaar nog bijna anderhalf uur voor de zon daar op schijnt maar beter te vroeg dan te laat. De achterdeur staat nog wel open maar omdat het buiten nog koeler is dan binnen mag die nog even open blijven.

In gedachten loop ik de bovenverdieping door. Voor staat het raam nog wel open maar manlief ligt daar te slapen dus een beetje ventilatie is meer gewenst dan koelte. Achter is het raam wel al dicht. Ik moet alleen het rolgordijn zo nog even naar beneden doen.

Hopelijk zal het afdoende zijn de warmte een beetje buiten te houden. Het lijkt namelijk wel alsof de warmte steeds sneller en steeds dieper het huis in trekt.

Ik zal zo nog even snel de vaatwasser legen daarna is mijn to do-lijst zo goed als leeg. Ik heb ‘m expres niet erg vol gezet. Zo hoef ik me niet schuldig te voelen als ik halverwege de dag als een zoutzak op de bank hang.

 

Volgens de voorspellingen krijgen we vandaag een dag met tropische temperaturen. Ik hoorde en las al veel mensen die erg blij waren. “Eindelijk zomer!”. Mij zul je niet snel horen juichen bij dat soort vooruitzichten. Ik houd niet van temperaturen boven de 25 graden Celsius.

Ik Was erg gelukkig met het weer van de afgelopen dagen. Een graad of 22, zonnetje, briesje afgewisseld met dagen met buien. Heerlijk. Goede dagen om van alles te ondernemen en goede dagen om even lekker in huis rond te keutelen. Klinkt mij als een fantastische zomer in de oren.

 

Gisteren kwam ik de buurvrouw tegen. Vol enthousiasme riep ze me toe: ”Het wordt eindelijk goed weer dit weekend.” Buurvrouw is het type wat pas tot leven komt bij 25 graden.

Een andere buurvrouw loopt tot 25 graden handenwrijvend en licht kleumend met haar hond door het park. Ook zij kijkt reikhalzend uit naar een volgende hittegolf.

Ik daarentegen begin weer te dagdromen over een emigratie naar Scandinavië.  Weg van hitteplannen en laveloos lamgeslagen hangen op de bank omdat zelfs rechtop zitten al als teveel moeite voelt.

Een huisje in een mooie waterrijke omgeving met een bootje bij de deur mag ook. Of het daar beter zal zijn weet ik niet maar in mijn dromen is het helemaal ideaal.

 

Het schijnt dat de hitte snel weer voorbij is. Dat biedt hoop. Misschien is het met een dag afzien wel weer gedaan. Vol goede moed installeer ik me dus op de bank voor een snipperdag. Lekker dagdromen en huizen kijken op funda. Dat is vast wel een dag vol te houden

WIP's en UFO's

 

Het is geen geheim dat ik graag hobby. Vooral haken is iets wat ik graag doe. Er is alleen wel een klein probleempje. Ik ben heel goed in het starten van projecten maar minder goed in het afmaken. Door deze lichte afwijking heb ik een heel arsenaal aan WIP’s En UFO’s ( Work In Progress en UnFinished Object)

 

Aan het begin van het corona-tijdperk nam ik mij heilig voor  om alle projecten die ik nog had liggen eens erbij te pakken en af te maken. Dat bleken er nog al wat te zijn. Zoveel dat ik me er gewoon een beetje voor schaam. Ze kunnen mij een half jaar in een totale lockdown quarantaine zonder pakketbezorging zetten en nog heb ik voldoende projecten om de tijd mee te doden.

Sommige dingen waren al behoorlijk gevorderd en daardoor zo af. Zo waren het babydekentje en de vlinder voor baby Otis rap af. Ik had dan ook nog wat goed te maken bij zijn moeder. Zijn zus heeft na haar geboorte namelijk nog even moeten wachten voor ze haar dekentje kreeg.

Een ander project lag al iets langer te wachten. Ik wilde vorig jaar een regenboogsjaal maken voor Pride Zwolle. Toen niet gelukt maar de sjaal schiet nu zo lekker op dat hij bij de volgende Pride met trots kan worden gedragen.

Ook de giraf die mijn moeder had besteld vordert ondanks het pokkegaren heel aardig.

 

Er ligt ook een UFO waar ik me een beetje voor schaam. Dat is er een die al vijf jaar lang wacht om afgemaakt te worden. Het is geen onwil van mijn kant. Het is ook niet zo dat het vreselijk moeilijk, vervelend of lelijk is maar die deken voor middelste heeft wat dingen niet mee zitten. Zo is het een groot en warm project. De kleuren die gekozen zijn werken niet echt prettig en zijn alleen goed te verwerken bij echt daglicht. En ik heb al een paar keer hele rijen moeten uithalen wegens kleine maar wel heel vervelende foutjes.

Keer op keer wordt de deken weer even aan de kant gelegd omdat ik de moed niet kan opbrengen die uitgehaalde rijen opnieuw te haken. Of omdat een deken haken vreselijk onprettig is met temperaturen boven de 20 graden. Of omdat er zo weinig daglicht is op een dag dat er gewoon geen tijd is om te haken bij goed licht.

Wat deze UFO helemaal een beetje sneu maakt is dat middelste vaker pech heeft als zijn moeder knutselt. Zijn kerstcadeautje was ook al niet af. Gelukkig is hij niet erg rancuneus. Zolang ik zorg dat of het cadeautje of zijn deken af is voor de volgende kerst zou hij niet gaan zeuren.

Ik denk dat ik dat cadeautje maar eens snel moet gaan opzoeken. Voordat ik weer iets anders zie wat me leuk lijkt om te maken.

 

 

#WOT deel 30

Bingen = 1) een tv-serie per twee tot zes afleveringen achter elkaar kijken 2) een serie boeken achter elkaar lezen.

 

Ik zal het maar meteen toegeven. Ja, ik binge. Zowel bingewatchen als bingereading. Er is iets zo ontzettend fijns aan het direct bevredigen van mijn nieuwsgierigheid hoe een verhaal verder gaat dat ik de neiging om continu door te gaan maar moeilijk onderdrukken.

 

Toch zit er ook een nadeel aan bingen. Ik merk dat ergens in een serie mijn nieuwsgierigheid afneemt en zelfs af en toe omslaat in ongeïnteresseerdheid. De serie, het hoofdkarakter of de rode draad begint me te vervelen of zelfs te irriteren.

Soms weet een schrijver daar door heen te breken en kijk ik met hernieuwde aandacht graag verder. Maar soms moet ik mezelf echt motiveren een serie af te sluiten. Er zijn wel wat series waarbij me dat niet is gelukt.

 

Zo ben ik ooit aan het laatste boek van de Outlander-reeks begonnen maar heb ik het na drie hoofdstukken terug gebracht naar de bibliotheek. Weer een nieuwe omgeving met eigenlijk weer dezelfde gebeurtenissen. Ik kon me er niet meer toe zetten.

Een andere serie die voor mij al klaar was maar waar toch nog een nieuw boek vanuit kwam is de Holenbeerstamreeks. Na ‘Een vuurplaats in steen’ was voor mij het verhaal afgerond. De schrijfster vond blijkbaar van niet. Wie er gelijk heeft weet ik niet, ik heb het laatste deel niet gelezen.

 

Het gebeurt me niet enkel met boeken. Er zijn ook zat series waarbij ik semi-verplicht doorkijk. En ook daar wordt het soms wel weer leuk en soms ook helemaal niet.

De enige serie die ik echt zonder onderbrekingen en zonder gezucht over ergerlijke rode draad-zijsporen heb gebinged was ‘Doctor Who’ . Daar ben ik dan ik bijna fangirl-enthousiast over. Als ik hem opnieuw zou kunnen streamen zou ik dat meteen weer doen. Dan maar wat minder nachtrust, daglicht en huishouden.

bijzondere tijden

Aan het begin van de coranatijd bedacht ik me dat het erg mooi zou zijn als ik elke dag van deze bijzondere periode vast zou gaan leggen. Misschien in de vorm van een dagvoorbijhoroscoop, of gewoon een persoonlijk blogje, of misschien wel heel privé in een dagboek. Herinneringen maken.

 

Het is er niet van gekomen. Nou gebeurt mij dat vaker dat ik prachtplannen heb maar dat de uitvoering een beetje op zich laat wachten, maar deze plannen kwamen helemaal niet van de grond. Het lukte me niet op te schrijven wat er gebeurde, hoe het voelde en wat deze gekke tijd met mij deed. Ik blokkeerde.

 

Nu de dreiging wat minder acuut begint te voelen, merk ik dat er weer ruimte komt in mijn hoofd om te gaan ordenen. En met dat ordenen komt de grote wens op te schrijven wat er in mij omgaat. Ik ben toe aan delen.

Niet wat er van dag tot dag gebeurde. Niet hoe bijzonder, vreemd en gek deze tijd is. Niet wat mijn mening over alle regels en reacties daarop is. Wel dat er bij ons vooral veel andere dingen aan de hand waren die enkel wat meer bijzonder waren door de tijd waarin ze gebeurden.

 

Zo hadden wij twee zonen die min of meer verplicht mochten gaan uitkijken naar een andere opleiding. Dat was best een uitdaging zonder voorlichtingsavonden, open dagen en meeloopdagen. Ze zijn er allebei uit maar er zit toch wel wat nattevingerwerk in de keuze. We gaan er maar van uit dat hun intuïtie ze de goede kant op heeft geleid en dat ze komend schooljaar eindelijk wel op de voor hen juiste plaats zitten.

 

Een andere uitdaging was dat mijn moeder tot drie keer toe opgenomen werd in het ziekenhuis. Normaal al niet leuk maar in coronatijd best wel erg onprettig. Helemaal als je dan bedenkt dat al haar kinderen tot risicogroepen behoren.

We hebben best zitten puzzelen hoe we ons aan de coronamaatregelen konden houden terwijl we tegelijkertijd niet onze moeder verwaarloosden. De vraag: ”Wat is wijsheid?” is hier best vaak gesteld.

Met moeders is het allemaal goed gekomen en ze huppelt ondertussen weer vrolijk rond in haar eigen huisje.

 

Langzamerhand begint iedereen in ons huishouden zijn draait weer te vinden. De kinderen werken volop en manlief streept de dagen af tot zijn vakantie. Bijna als vanouds.

Bijna. Want helaas speelt bij mij momenteel de Crohn op. Al voelt dat ook wel een beetje als vanouds. Net als iedereen zijn draai heeft gevonden en het gezinsleven een soort van op rolletjes loopt wordt mijn lijf opstandig.

Hoogste tijd om het zorgen en regelen weer even wat meer los te laten. Opnieuw leren vertrouwen dat het allemaal wel goed komt met die kindertjes van mij. Ze stuiteren niet voor niks, dat is om te zorgen dat ze altijd weer op hun pootjes op het voor hen juiste pad terecht komen.