Wie niet onder een steen leeft, heeft de afgelopen weken de uitkomsten van diverse onderzoeken en enquêtes naar LHBTIQ+ acceptatie en veiligheid gezien, gehoord en/ of gelezen. Het zijn geen cijfers om heel vrolijk van te worden. Sterker nog, ik ben gewoon een beetje van streek door alle negativiteit.
Ik geloof dat ik het meest geschrokken ben van het percentage jongeren wat aangaf zich thuis niet veilig genoeg te voelen om zich uit te spreken over niet hetero, non-binair of transgender zijn.
Ik kan daar met mijn hart niet bij. Verstandelijk weet ik best dat een heel groot deel van deze kinderen echt wel door hun ouders geaccepteerd wordt als ze eenmaal durven vertellen wie ze zijn. Dat zijn veelal ouders die helemaal niet doorhebben dat ze hun kind onveilig laten voelen. Ze lachen wat om een homograp. Ze roepen dat Pride roepen om moeilijkheden is. En ze denken oprecht dat we in een tolerant land leven en als iedereen gewoon normaal doet, iedereen gewoon wordt geaccepteerd.
Wat ik vooral zo moeilijk hieraan vind, is dat ze echt niet doorhebben wat voor barrières ze hebben opgeworpen tussen zichzelf en hun misschien wel twijfelende kind. Dat hun kind in stilte worstelt omdat ze niet thuis niet open durven zijn. Wat dit doet met het mentale welzijn van hun kind.
Ik ga er van uit dat ook deze ouders graag willen dat hun kind eerlijk tegen ze durft te zijn. Dat het in ieder geval thuis zichzelf kan zijn.
Eerlijk is eerlijk, ook ik maak foute grappen. Ook ik ben ongemakkelijk stil als iemand een kwetsende opmerking maakt. Ook ik corrigeer niet elke foute opmerking,
Wat ik wel altijd heb gedaan is het gebruik van homo als scheldwoord pertinent afkeuren. En als iemand roept ‘vieze homo’s!’ altijd verbaasd reageren met ‘goh, ik dacht altijd dat die zich ook douchten’.
Verder heb ik altijd geprobeerd gewoon te reageren als mijn kinderen zagen dat er twee mannen in de buurt samenwonen, of als een kindje twee moeders bleek te hebben. Allemaal net zo gewoon als gescheiden koppels, bonusouders, pleegouders of alleenstaande ouders.
En ja, ook ik heb oordelen, snap niet alles, vind ook niet alles even gewoon, maar ik ben gezegend met een gezonde dosis zelfkritiek.
Geregeld spreek ik mezelf toe dat ik niet zo moet oordelen, dat ik niet van alles hoef te vinden van een ander en dat er dingen zijn die mij domweg niets aan gaan. Ik kan het iedereen aanraden.
Het helpt me uitstekend een open blik en open mind te houden.
.png)
