Radicaal eerlijk

Als er een titel is die bij me past is het die van Trotse Moeder. Ik ben meer dan trots op mijn kinderen. Ik weet welke weg ze hebben afgelegd. Ik weet op welk pad ze lopen. En ik zie, hoor en weet wat ze dagelijks doen om mee te draaien in een maatschappij die niet altijd voor hen gemaakt lijkt.

 

Vol trots zie ik dat ze ondanks alle weerstand die ze ondervinden zichzelf zijn. Ze verstoppen zich niet. Ze gebruiken geen excuses maar laten wel zien welke bagage ze meedragen. Ze verstoppen zich niet. Ze zijn radicaal eerlijk zichzelf.

 

Het in veiligheid laten opgroeien van bijzondere kinderen is niet altijd makkelijk. Het is vaak hard werken. Veel in de spiegel kijken. Heel veel over jezelf en je normen en waarden leren en erkennen. En het vergt vooral dat wat zij me keihard terug geven. Openheid en radicale eerlijkheid.

 

een van mijn favoriete foto's van ons gezin

Dankzij hun traject heb ik delen van mezelf leren kennen waar ik bang voor was. Kracht, aanwezigheid en zichtbaarheid. Ik was bang dat mijn innerlijke kracht anderen zou beschadigen. Dat mijn aanwezigheid anderen zou overstemmen. Dat mijn zichtbaarheid af zou leiden van wat er toe doet.

 

Hoewel ik apetrots ben op ons trio vind ik het lastig als mensen zeggen bewondering voor mij als moeder te hebben. Of dat ik zo fantastisch ben omdat ik mijn kinderen zo enorm steun. Dat men bewondert hoe hard we hebben gewerkt om ze met alles wat hen bijzonder maakt op te laten groeien tot de mooie mensen die het zijn.

Het voelt als lof voor iets wat volgens mij een volstrekt normaal iets is. Alsof er een andere keus mogelijk was.

Het voelt onterecht omdat alles wat we doen, hebben gedaan en nog zullen doen voortkomt uit liefde. Niets meer of minder.

 

In alle eerlijkheid. Nee, die liefde zorgde er niet voor dat dingen makkelijk gingen. Maar wel dat het vanzelfsprekend was en is dat we het beste voor ze willen. Dat we willen dat ze veilig zijn. Dat ze ouders hebben waar ze terecht kunnen. Dat ze zich geliefd weten. Dat we ondanks strubbelingen, hindernissen, misverstanden en conflicten onvoorwaardelijk van ze houden.

 

 

 

 

Brokeback Mountain

 

Dit jaar is de film Brokeback Mountain twintig jaar oud. En tot mijn schaamte had ik hem nog nooit gezien. Dus toen ik ontdekte dat de film opnieuw in de bioscoop zou worden vertoond greep ik mijn kans.

 

Vooraf was ik gewaarschuwd dat het geen enorme feelgood film was. Ik hoefde geen happy end te verwachten. ( en dat op Valentijnsdag). Waar men niet voor gewaarschuwd had was een impact van totaal andere orde.

 

Iets wat me tijdens de film opviel was het extreme geweld tegen (vermeend) homoseksuele mannen. Heftig, gericht op het geslacht en met de dood tot gevolg. Alsof homoseksuele mannen a. het niet verdienen man te zijn en b. niet verdienen te leven.

De onnoemelijke haat die aan dit geweld te grondslag ligt is hetgeen wat mij het meest bezig houdt.

 

Al sinds de film is afgelopen vraag ik me af waar die intense haat van mannen voor homo mannen vandaan komt. Wat is toch de bedreiging die ze in deze mannen zien? Waar zijn ze toch zo enorm bang voor dat het bestaan van mannen die niet op vrouwen moet worden uitgevaagd. Je zou toch denken dat minder concurrentie op de markt goed zou zijn.

 

Of zal het zo zijn dat ze bang zijn dat homoseksuele mannen zich net zo gedragen als een aantal heteroseksuele mannen? Geen ‘nee’ accepteren. Ongepaste opmerkingen maken. Seksuele handelingen suggereren. Mensen die geen interesse hebben agressief benaderen of uit schelden., misschien zelfs bedreigen. Doordrammen. Of zelfs met geweld seks afdwingen.

Zijn ze misschien bang dat homoseksuele mannen hen zullen behandelen als vrouwen?

 

Ik kom er niet uit. Zulke haat is zover van mijn bed dat ik het echt niet kan begrijpen.

 

Kortom, Brokeback Mountain is een film die tot denken stemt. En een prachtig filmisch verhaal van een onmogelijke liefde. Vergeet Romeo en Julia. Jack en Ennis zijn het toonbeeld van het tragische liefdeskoppel.