#wot deel 47, 2021

 

Het zal niemand verbazen dat ik gek ben op boeken. Ik lees best graag maar mijn liefde voor boeken gaat verder dan dat. Ik houd van het gevoel van een boek. Ik houd van de omslag en de flaptekst. En ik kan enorm genieten van het open slaan van een boek en daar waar hij opent lezen, sfeer snuiven en opmaak bewonderen.

Dat laatste is helemaal fantastisch bij kinderboeken. Ook boeken uit fantasy reeksen hebben vaak een erg mooie opmaak. Hoofdstuktitels die versierd zijn, tussenpagina’s met illustraties en verklarende woordenlijsten. Ge-wel-dig.

 

Maar het allermeest houd ik van hobbyboeken. Boeken vol inspiratie. Boeken vol tips en handigheidjes. Boeken met de mooiste foto’s. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Dat zijn voor mij stuk voor stuk koffietafelexemplaren. Dat zijn boeken om af en toe op te pakken en door te bladeren gewoon omdat ze zo mooi zijn.

 

Boek = 1) Band 2) Bundel 3) Een samengebonden aantal bedrukte bladen 4) Gebonden vellen papier 5) Gedrukt werk 6) Geschrift 7) Informatiedrager 8) Lectuur

 

 

Eén van mijn grote dromen is ooit nog eens geld genoeg te hebben om een bibliotheek/leeskamer in huis aan te leggen en een aparte hobbykamer. Deze hobbykamer zal dan echt een heel grote kast moeten hebben voor mijn hobbyboeken. Ik heb er namelijk best veel. Sommige ben ik erg trots op. Zo heb ik een naaihandboek van de Burda uit de jaren zeventig. En een knipmode handboek uit de jaren negentig.

Ook zal ik hier mijn kookboeken uitstallen. Deze vallen voor mij namelijk ook onder de hobby en inspiratieboeken. En ook daar heb ik wat oude exemplaren van die me lief zijn. Kook ik er wel eens uit? Nee, bijna nooit. Maar de recepten in die boeken liggen wel aan de basis van wat ik wel kook, van wat ik weet over koken, smaken en technieken.

 

Er zijn nog wel wat boeken die ik graag zou willen hebben. Zo zou ik heel graag de hele reeks boeken van Terry Pratchett willen bezitten. Die zouden zo mooi staan naast mijn Harry Potterreeks en de In De Ban Van De Ring-trilogie. Al mijn favorieten op een rij. Dat zou toch prachtig zijn. Met daarnaast dan mijn nieuwste haakboek. Dat zou vast niet misstaan

 

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzint Ali een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen. De vorige woorden kun je in het archief vinden.

 

Vandaag bemerkt u dat u zult moeten werken aan uw timing. U schrijft eindelijk weer eens een #wot, maar ondanks dat u in de middag al aan het schrijven bent, rondt u het verhaal pas in de avond af. Normaal geen probleem maar als u ook een dagvoorbijhoroscoop wilt plaatsen komen de publicatiemomenten dan wel dicht bij elkaar te liggen. Verbeterpuntje Steenbok!

 

U vult deze dag afwisselend met dingen die u vindt dat ze moeten gebeuren en dingen die u leuk vindt. Uw fornuis en gootsteen blinken weer en uw haakwerk wat u af wilt hebben voor Halloween heeft u voortgang geboekt ( u heeft daar zelfs zeer vaak lol van dezelfde rij gehad. Het liep niet helemaal vlekkeloos). En toen het te donker was om nog met zwart garen te werken hebt u heerlijk aan uw ananassjaal gefröbeld.

 

Op het gebied van uw gezondheid valt er niet veel te melden. Uw buik en u zijn aan het onderhandelen over een status quo maar u kunt het over de voorwaarden niet eens worden. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Of niet.

dagvoorbijhoroscoop 12-10-2021

 

Nadat u gisteren maar liefst twee blogs had geplaatst heeft u besloten geen voorbijhoroscoop te plaatsen. Iets met overdaad die schaadt. U neemt zich wel plechtig voor vandaag niet te verzaken. U bent blij te kunnen melden dat dat is gelukt.

 

Vandaag zult u veel energie stoppen in gaan sporten. U heeft er wel zin in maar komt wat moeilijk op gang. U stuurt dus eerst manlief naar de sportschool. Beter dat hij vast gaat dan dat hij op u moet blijven wachten.

De tijd die hij aan het sporten is gebruikt u om lekker wat aan te lummelen in huis. Wanneer u eindelijk zover bent wat te eten komt manlief ook al weer door de poort.

 

Het is begin van de middag dat u dan toch in de sportschool staat. Dat verdient een schouderklopje want ook hierin is de structuur en regelmaat nog niet echt van de grond gekomen. Uw hoofd heeft daarin iets te veel last van dingen die moeten. Die krijgen van u nogal eens prioriteit boven sporten. Niet helemaal oké, want ondanks dat u geen groot fan bent van fitness doet het u en uw lijf wel goed. Maar u wilt uzelf ook weer niet te hard dwingen want dan is de lol er helemaal af en is sporten enkel nog een dingetje wat ook nog moet. Kortom, de beste manier om uw motivatie om zeep te helpen zeg maar.

 

Na het sporten lukt het ook niet echt wat uit uw handen te krijgen. U bent wat moe en uw lijf is wat dwars. U besluit enkel de hoognodige zaken af te handelen en het voor de rest maar even wat rustig aan te doen. Uw haakwerk is u dankbaar. Het voelt zijn voltooiïng met rasse schreden dichterbij komen.

#wot deel 14, 2021

 

Toen ik acht jaar geleden stopte met roken kwam er van alles tevoorschijn wat ik altijd achter een rookscherm had verstopt. Vooral emoties en kwaaltjes maakten het stoppen erg lastig maar waar ik nog het meest moeite mee had was de lichamelijke onrust die de kop opstak.

Natuurlijk weet ik best dat het niet iets is wat spontaan was ontstaan. Als ik heel eerlijk en had ik altijd al lichamelijke onrust. Stil zitten had nog nooit in mijn boekje gestaan. Maar net zoals roken mij hielp mijn geestelijke wanorde te ordenen, deed het dit ook met de fysieke uitingen van onrust. Het gaf mijn handen wat te doen.

 

Omdat ik toch echt nooit meer wilde roken ging ik op zoek naar andere manieren om om te gaan met geestelijke en fysieke onrust. Ik kreeg het advies om te gaan handwerken.

Wie mij toentertijd kende zal vast net zo hebben gegniffeld als ik dat zelf deed. Handwerken was een woord wat niet in mijn woordenboek voorkwam. Het paste totaal niet in mijn straatje. Handwerken stond voor mij voor priegelwerk waar je geduld en concentratie voor moet hebben, geen van tweeën deugden die ik mijzelf toedichtte. Toch maakte het iets in mij wakker.

 

Haken = 1) Blijven vastzitten 2) Grond met de haak bewerken 3) Handwerken 4) Handwerktechniek 5) Haperen 6) Laten struikelen 7) Naaldwerken 8) Nieten 9) Onderuithalen

 

Jarenlang had ik de wens te kunnen haken en breien. Ik had ooit wel eens de basis geleerd maar was nooit verder gekomen. Deels door gebrek aan geduld maar ook door een gebrek aan een leermeester. Mijn moeder kon zeker wel goed haken en breien maar omdat zij links is en ik rechts raakten we allebei alleen maar vreselijk in de war en gefrustreerd als ze mij iets probeerde uit te leggen.

Ik had ook een oma die zeer goed kon breien en haken maar die zag het niet zitten mij dit bij te brengen. Daar was ik te druk en ongedurig voor.

 

Gelukkig hebben we tegenwoordig internet. Met wat zoeken, veel lezen en nog meer oefenen had ik het halen redelijk onder de knie. En ik vond en vind het een heerlijke bezigheid. Het houdt mijn handen bezig. Het ordent mijn hoofd. En ik houd er nog leuke dingen aan over ook!

Het allerliefst haak ik sjaals, omslagdoeken en poncho’s. Fijne projecten die ik goed kan overzien, die niet ellenlang duren en wat niet teveel gepriegel is.

 Niet dat ik niet kan priegelen, want ik maak ook geregeld knuffeltjes. En het is ook niet zo dat het allemaal snel klaar moet zijn want ook dekens halen vind ik erg leuk. De knuffels en dekens hebben alleen wel eens last van zingebrek. Dan kan ik mij er niet toe zetten er verder aan te werken of het af te maken of in elkaar te zetten. Dekens en knuffels lopen het risico erg lang te kunnen liggen voor ze eindelijk eens af zijn. Daar heb ik bij sjaals veel minder last van.

 

Maar het allerfijnste van haken vind ik dat het me heeft geholpen in een tijd dat ik het nodig had me ergens op te storten wat mijn volledige aandacht nodig had en mij goed bezig hield. Mede door het halen is mijn stoppoging succesvol geweest.

#wot deel 4, 2021

 

Vertier = 1) Afleiding 2) Amusement 3) Beweeglijke drukte 4) Bezigheid 5) Het doen van leuke dingen 6) Levendigheid 7) Ontspanning 8) Pret 9) Vermaak.

 

Vorige week popte in mijn facebookherinneringen een foto van een sjaaltje op. Ik herinner me het sjaaltje nog goed. Het was het eerst tunische haakwerk wat ik voltooide. Ik was er enorm trots op. Het was namelijk een mooi licht, soepel en toch heerlijk warm sjaaltje geworden. Perfect voor de vriendin die ik ervoor in gedachten had. Ik vond het sjaaltje zelfs zo goed gelukt dat ik meteen een nieuwe begon. En ik kan met gepaste trots zeggen dat het vijf jaar later bijna af is.

Die laatste zin vraagt om wat extra toelichting.

de sjaal voor vriendin

Toen ik het eerste sjaaltje aan het halen was merkte ik dat het een heel prettig meeneemproject was. Alles wat ik mee hoefde te nemen waren een bolletje dun verloopgaren en een tunische haaknaald. Dit alles paste heel goed in een heel klein plastic tasje.

Het tweede sjaaltje zat dus ook eigenlijk altijd in mijn grote handtas. Ik nam het mee in de bus en trein. Het ging mee naar handwerkbeurzen. Het zat in mijn tas als ik voor onderzoeken of controles naar het ziekenhuis moest, of huisarts, of psycholoog. Eigenlijk overal waar ik verwachte in een wachtkamer te belanden ging het mee naar toe. Heerlijk als een beetje vertier tijdens het verpozen.

Het gevolg was wel dat er maar zelden lekker aan werd doorgewerkt. Thuis kwam het niet uit de tas. De tijd tussen de overstappen in de trein was vaak net wat kort om even lekker te installeren met een handwerkje. En de tijd in de wachtkamers ging vaak sneller voorbij dan ik doorhad. De enige periode dat ik er wel flink aan doorwerkte was toen jongste in het ziekenhuis lag met een gesprongen blindedarm.

 

Eind vorig jaar vond ik dat ik eens wat projecten moest gaan afmaken. Er lagen teveel UFO’s (UnFinished Objects). En zo kwam het sjaaltje weer eens uit zijn tas. Ik bekeek het eens goed en schrok een beetje.

Aan het hele project was duidelijk te zien dat daar met zeer veel intervallen aan was gewerkt. Het verschil in hand van haken was enorm. Sommige stukken waren redelijk strak, andere juist heel los. Het enige stuk wat er echt goed uitzag was het deel wat ik die dagen aan het bed van jongste had gehaakt. Ik nam een rigoureus besluit en haalde de hele boel uit en begon opnieuw.

 

Toen vorige week de foto van sjaaltje een voorbij kwam had ik net de tweede bol aangehecht. Het schiet dus best aardig op al is het voor mijn doen een behoorlijk monnikenwerk.

Het garen is dun waardoor er vele steken en meters in een paar centimeter haakwerk gaan.

Het is slagwerk maar dan van het soort waarbij je niet iets anders kan doen. Waar ik bij het meeste rechttoe rechtaan haakwerk tv kan kijken kan ik hier mijn blik niet van af wenden.

Het patroon is zo opgebouwd dat de toeren steeds langer worden. Hierdoor duurt het steeds langer voor er weer een kleine euforie is dat er weer een rij af is.

 

Gelukkig vind ik het tunisch haken echt erg leuk om te doen. Wat ook fijn is, is dat het sjaaltje echt heel mooi en zacht en soepel wordt. Daardoor lukt het me streng voor mezelf te zijn. Eerst dit sjaaltje af en dan pas beginnen met wat nieuws.

Dat wordt trouwens wel doorwerken want het volgende project is een Make a Long en start op 10 februari.

de sjaal voor vriendin

#WOT deel 43, 2020

 

Wollig = 1) Bedekt 2) Onduidelijk 3) Verdoezelend 4) Verhullend en nietszeggend 5) Wolachtig

 

Laat ik voorop stellen dat ik een liefhebber ben van duidelijke taal. Vertel me gewoon klip en klaar wat je wil zeggen. Ook al vind ik kritiek niet leuk, ik heb er meer aan dan vage hints. Maar het enkel gebruiken van Jip-en-Janneketaal heeft ook een keerzijde. Er lijken mooie woorden te verdwijnen uit onze spreektaal.

 

Waar ik in mijn schrijfsels nog weleens wat ‘duurdere’ woorden gebruik, doe ik dat bijna nooit meer als ik aan het praten ben. Toen ik afgelopen week in de boek over een boek zei dat het beduimeld was, was het eerstvolgende wat ik hardop dacht:” Hemeltjelief dat is lang geleden dat ik dat woord hardop heb uitgesproken.”

En dat is ook zo. Een woord als beduimeld is lang en klinkt wollig en archaïsch dus zal ik vaak kiezen een ander woord te gebruiken om het te omschrijven. Terwijl ‘beduimeld’ precies omschrijft wat er met het boek aan de hand was.

 

Waar ik wollige woorden over het algemeen prachtige woorden vind ben ik als haakster ook gek op wollig garen. Hoewel ik de kleuren van katoen vaak sterker en sprekender vind, vind ik de uitstraling vaak wat strak en koud. Ik hou zelf meer van iets minder glad, een beetje pluiziger, knuffelig, een beetje wollig.

Het leven is al Jip en Janneke genoeg. Het mag af en toe best wat minder strak, hard en rechtlijnig.

 

 

 

 

WIP's en UFO's

 

Het is geen geheim dat ik graag hobby. Vooral haken is iets wat ik graag doe. Er is alleen wel een klein probleempje. Ik ben heel goed in het starten van projecten maar minder goed in het afmaken. Door deze lichte afwijking heb ik een heel arsenaal aan WIP’s En UFO’s ( Work In Progress en UnFinished Object)

 

Aan het begin van het corona-tijdperk nam ik mij heilig voor  om alle projecten die ik nog had liggen eens erbij te pakken en af te maken. Dat bleken er nog al wat te zijn. Zoveel dat ik me er gewoon een beetje voor schaam. Ze kunnen mij een half jaar in een totale lockdown quarantaine zonder pakketbezorging zetten en nog heb ik voldoende projecten om de tijd mee te doden.

Sommige dingen waren al behoorlijk gevorderd en daardoor zo af. Zo waren het babydekentje en de vlinder voor baby Otis rap af. Ik had dan ook nog wat goed te maken bij zijn moeder. Zijn zus heeft na haar geboorte namelijk nog even moeten wachten voor ze haar dekentje kreeg.

Een ander project lag al iets langer te wachten. Ik wilde vorig jaar een regenboogsjaal maken voor Pride Zwolle. Toen niet gelukt maar de sjaal schiet nu zo lekker op dat hij bij de volgende Pride met trots kan worden gedragen.

Ook de giraf die mijn moeder had besteld vordert ondanks het pokkegaren heel aardig.

 

Er ligt ook een UFO waar ik me een beetje voor schaam. Dat is er een die al vijf jaar lang wacht om afgemaakt te worden. Het is geen onwil van mijn kant. Het is ook niet zo dat het vreselijk moeilijk, vervelend of lelijk is maar die deken voor middelste heeft wat dingen niet mee zitten. Zo is het een groot en warm project. De kleuren die gekozen zijn werken niet echt prettig en zijn alleen goed te verwerken bij echt daglicht. En ik heb al een paar keer hele rijen moeten uithalen wegens kleine maar wel heel vervelende foutjes.

Keer op keer wordt de deken weer even aan de kant gelegd omdat ik de moed niet kan opbrengen die uitgehaalde rijen opnieuw te haken. Of omdat een deken haken vreselijk onprettig is met temperaturen boven de 20 graden. Of omdat er zo weinig daglicht is op een dag dat er gewoon geen tijd is om te haken bij goed licht.

Wat deze UFO helemaal een beetje sneu maakt is dat middelste vaker pech heeft als zijn moeder knutselt. Zijn kerstcadeautje was ook al niet af. Gelukkig is hij niet erg rancuneus. Zolang ik zorg dat of het cadeautje of zijn deken af is voor de volgende kerst zou hij niet gaan zeuren.

Ik denk dat ik dat cadeautje maar eens snel moet gaan opzoeken. Voordat ik weer iets anders zie wat me leuk lijkt om te maken.