He kleine meid

Mijn vriendin heeft een dochtertje wat eind volgende maand drie wordt. Een klein blond plaatje. En het is maar goed ook dat ze wat klein is, anders zou je zo maar kunnen denken dat dit meisje een kleutertje is. Ze is namelijk een beetje snel in haar ontwikkeling, een beetje  een wijsneusje. Ze liep al voor haar eerste verjaardag, is een heel eind op dreef met zindelijk worden, praat al tijdenlang voor iedereen verstaanbaar en in volle zinnen en kan een volledig fantasieverhaal spelen. Dingen die normaal geassocieerd worden met kinderen die rond de vier jaar zijn.

Natuurlijk is het fantastisch om van een afstandje te zien hoe zo’n meisje van baby’tje naar basisschoolkind transformeert, maar soms gaat dit hummeltje wel erg snel.

Vanmorgen las ik, tot mijn grote verbazing, dat het hummeltje zonder zijwieltjes kan fietsen. Hoewel ik enerzijds gloeide van trots op dit kleine, wilskrachtige ding, bekroop mij ook een verwondering. Wat gaat dit meisje hard. Wat wordt ze toch snel groot. Bijna alsof ze haast heeft het kind zijn achter zich te laten en volop in de grotemensenwereld mee te gaan draaien.

Ik keek naar de foto bij het bericht en vroeg mij af waarom ze toch zo’n haast heeft. Ze is nog zo ontzettend jong. Wat heeft het leven voor groots en meeslepends voor haar in petto dat ze bijna niet kan wachten tot het zover is? Is ze voorbestemd een verandering te zijn? Is het haar lot al snel een grootheid te worden? Is er een meer duistere reden voor haar haast? Waarom rent ze toch zo hard door alle fases en mijlpalen heen? Wat weet dit betoverende wezentje wat wij niet weten?

Maar misschien is deze hele hinkstapsprong-techniek wel van voorbijgaande aard. Misschien is ze nu wel heel snel omdat ze zich helemaal niet thuis voelt in deze afhankelijke fase. Misschien is ze zo’n sterk individu dat ze zich zo snel mogelijk onafhankelijk maakt om dan later in alle vrijheid te kunnen kiezen voor afhankelijkheid.

Ik hoop vooral dat ze in al haar haast niet vergeet kind te zijn, zodat ze in haar groots en meeslepende leven, in ieder geval als een klein kind kan genieten.

#WOT deel 28

Mijlpaal ~ 1) Afsluiting van een tijdperk 2) Belangrijke gebeurtenis 3) Feit dat een tijdperk afsluit (crypt.) 4) Gewichtig feit dat een tijdperk afsluit 5) Gedenkwaardig feit 6) Gewichtig feit 7) Gewichtige gebeurtenis die een tijdvak afsluit 8) Historische gebeurtenis die de afstand aangeeft (crypt.) 9) Kaap

Al sinds ik blog, schrijf ik over de mijlpalen in mijn leven. Vaak zijn dit mijlpalen die met mijn kinderen te maken hebben. De overgang naar speciaal onderwijs, de overgang van basisschool naar voortgezet onderwijs, het halen van een zwemdiploma, goed nieuws krijgen van een orthopeed. Als moeder omarm je deze kleine en grote stappen in het leven van je kinderen. Ze voelen als persoonlijke mijlpalen. Maar uiteindelijk zijn ze dat niet. Hoewel ze zeer zeker ook mijn leven beïnvloeden zijn het mijlpalen in de levens van de jongens.

Wat zijn dan de mijlpalen in mijn leven? Natuurlijk de dag waarop manlief en ik een relatie  begonnen. Het kopen van ons eerste huis. De geboorte van onze zonen. Maar ook minder mooie momenten zoals mijn ziekenhuisopname en de daaropvolgende diagnose van het hebben van een chronische ziekte, de paniekaanvallen die ik heb gehad, de diagnosetrajecten van de jongens en meest recent de brand  en de daarop volgende periode. Bij al deze gebeurtenissen is er duidelijk sprake van een leven voor en een leven na. Ze hebben mij beïnvloed, ze hebben mij gevormd, ze hebben mijn leven voorzien van pieken en dalen.

Voor mij zijn dat de belangrijkste kenmerken van een mijlpaal. Een gebeurtenis, groot of klein, die een duidelijke periode voor en na deze gebeurtenis kent. Een symbool van verandering. En daar heb ik er nog een van, het schrijven van mijn tweede fictieve verhaal.

Mijn eerste verhaal schreef ik als probeersel. Het was een zoektocht naar vorm,  stijl en woordgebruik. Een echt experiment. En zoals wel vaker bij experimenten was het resultaat niet helemaal bevredigend. Het riep meer vragen op dan dat het een antwoord gaf. Vond ik dit wel leuk? Was dit iets wat ik kon? Wilde ik dit wel doen?

De antwoorden kwamen bij het tweede verhaal. Al bij de laatste punt voelde ik het. Het fantastische gevoel dat het gelukt was om neer te zetten wat ik over wilde brengen. Een euforie dat iets vanuit de kronkels in mijn hoofd was gevangen in woorden en leestekens. Dat tweede verhaal gaf mij voldoening. Het daagde mij uit. Het gaf mij de moed om door te gaan.  Het vertelde mij dat dit was waar ik al zo lang naar zocht. Dit is voor mij de ultieme manier mijn creatieve kant te stimuleren en gebruiken. Ik kan misschien niet tekenen, fotograferen of fröbelen, ik heb een andere manier gevonden om te creëren.

Voor wie nu heel nieuwsgierig is naar dit bewuste verhaal, hier kun je het lezen.

Write On Thursday. #WOT. Iedereen kan meedoen, het is een creatieve schrijfopdracht, vrij om te bepalen hoe je dat wilt doen, zoals het bij bloggen hoort en mag kort, lang, in blog, flog- of vlogvorm. Het gaat erom dat je het woord wat elke donderdag gebruikt gaat worden in z’n meest vrije vorm kan uitleggen. Wat vind je ervan, hoe denk je erover, heeft het een metaforische werking, zijn er vergelijkingen, kun je een anekdote terughalen, laat het je dromen of is het vlak en abstract? Wil je andere #WOT woorden terugvinden, check hier! Vergeet ook niet de link naar je eigen blogpost in de reacties te zetten zodat anderen je blog kunnen lezen en reageren.

een belofte

Vorig jaar wisten we niet zo goed wat we onze oudste voor zijn verjaardag moesten geven. Hij had geen cadeau-ideeën en ook mijn cadeaugeheugen (daar waar ik eerder uitsproken wensen in opsla) liet mij in de steek. Het enige wat in mij op kwam waren dingen die hij graag een keer zou doen. Na lang nadenken besloten we hem dat cadeau te doen. Hij mocht een dag op stap met zijn moeder en een dag op stap met zijn vader.

Met manlief ging hij eerst uit eten bij de plaatselijke pizzeria, daarna gingen ze samen naar de bioscoop om een zogenaamde mannenfilm te bekijken. Zowel vader als zoon hadden een heel leuke avond. Lekker pizza eten en daarna een knokfilm kijken, alles wat deze mannen leuk vinden.

Het uitje met mij had een ietwat ander karakter. Iedere keer dat manlief en ik naar de sauna waren geweest vroeg hij ons het hemd van het lijf. Hoe hadden we het gehad? Was heet fijn? Hoe voelde het? Hoe werkte zo’n sauna? Steeds vaker gaf hij aan dat hij ook wel eens naar de sauna wilde om te ervaren hoe en wat het was. Wij gingen dus samen een dagje naar de sauna. En dat beviel hem uitstekend!

Oudste heeft eigenlijk nooit problemen gehad met naakt. Hij heeft nooit valse schaamte gekend. En hij vind bloot zijn geen enkel probleem. Dat is natuurlijk wel een groot voordeel als je naar de sauna gaat. Wat oudste ook heel goed kan is zich vermaken met een boek. Dus ook tussen de sauna-gangen door hoefde hij zich niet te vervelen. Het enige wat echt even wennen was, was het zweten. Zweten wordt toch snel als ‘vies’ ervaren en het kostte dan ook wat moeite hem te overtuigen dat in de sauna zweten juist heel goed is.Maar toen we naar huis reden was zijn conclusie zeer duidelijk. Naar de sauna gaan was fijn en hij wilde graag nog een keer mee.

Toen in het voorjaarzijn cijfer voor zijn minst favoriete vak ernstig onvoldoende was en zijn motivatie hier wat aan te doen nihil, zochten we een manier om hem te stimuleren toch zijn best te doen. We spraken af dat als zijn cijfer voor Frans op het eindrapport voldoende was, we weer samen naar de sauna zouden gaan. Het heeft gewerkt. Met hard werken heeft hij zijn cijfer  weten op te halen naar een 5,6. Precies voldoende dus.

Vandaag ga ik een belofte inlossen. Vandaag gaan we lekker samen naar de sauna. En hij heeft er minstens zoveel zin in als ik. Heerlijk toch?

Een definitief afscheid

Woensdagavond iets voor half zeven rijden  we naar de school van de middelste en jongste. Voor de laatste keer rijden de geïmproviseerde parkeerplaats op en zetten de auto traditiegetrouw op het achterste plekje naast het elektriciteitskastje. We lopen op het enkels uitdagende zand-met-steentjes pad naar de school. Het besef dat dit alles voor de laatste keer zal zijn is volop aanwezig want het is de avond van de eindmusical en het afscheid van deze school van onze middelste. Het laatste wat kinderen in deze school zullen doen want over enkele weken zal de hele boel platgegooid worden en kan de projectontwikkelaar eindelijk de geplande huizen gaan neerzetten.

Herinneringen

Mijn hoofd vult zich met herinneringen. Ik denk terug aan vijf jaar geleden toen we de eerste keer kwamen aanrijden bij dit vreemde gebouw. Het had enige moeite gekost de juiste afslag te vinden, maar zelfs nadat we de auto hadden geparkeerd twijfelde ik ernstig of we wel op de juiste plek waren. In deze verzameling van vreemde, oude kazernegebouwen kon toch geen school zitten? Dus wel. En al meteen bij binnenkomst vielen alle vooroordelen over speciaal onderwijs van mij af en wist ik dat dit de juiste plek was voor onze middelste.

Ik denk terug aan de eerste keer dat middelste op deze school ging kijken. Hij had ingestemd met een bezoek maar was absoluut niet van plan van school te veranderen. Tot dat hij binnen was geweest. Misschien hadden papa en mama toch gelijk en was dit een heel goede school voor hem. Lekker klein, op een lekker rustig plek en met een heerlijk overzichtelijk plein. Zijn aversie tegen en boosheid over onze keus waren weg.

Ik herinner me de kennismakingsdag waarop hij pertinent weigerde de ontmoetingsruimte binnen te gaan omdat het al spannend genoeg was zonder in een volle ruimte met allemaal vreemde mensen binnen te gaan. En met een glimlach herbeleef ik de reactie van het schoolhoofd “Joh, als jij niet naar binnen wilt blijf je  toch lekker hier op de gang staan. Ik zal de deur open laten zodat je kan horen wat ik tegen die mensen vertel.”

Ik weet weer hoe angstig de jongste was toen hij de eerste keer op deze school kwam kijken. Hoeveel natte broeken het heeft gekost voor hij zich hier veilig voelde. Maar ook hoeveel hij heeft overwonnen sinds hij hier zit.

Ik zie weer voor me hoe we hier twee jaar geleden met het hele gezin waren en vertelden dat we door een brand in het weekend ervoor tijdelijk in een chalet op een camping zaten en niet wisten hoe lang we niet in ons eigen huis konden wonen.

De Musical

Met een knoop in mijn maag neem ik plaats in de grote ontmoetingsruimte. Na enig wachten wordt ons gevraagd mee te gaan naar buiten waar de eindleerlingen een dans voor ons zullen doen. Vol verbazing kijk ik toe hoe onze middelste fanatiek mee doet. Onze middelste heeft namelijk een schijthekel aan dansen. Hij kan het dankzij een zeer gebrekkige motoriek maar nauwelijks bijhouden, maar vol enthousiasme probeert hij de gymleraar na te doen. Ik voel bewondering voor de leraar die het voor elkaar heeft gekregen hem zo te motiveren en enthousiasmeren.

Na de dans begint de musical. En weer voel ik veel bewondering voor de leerkrachten die de leerlingen tot een voor hun zo grote prestatie hebben gekregen. Nee, de musical verloopt niet vlekkeloos, er wordt tijdens het zingen vooral onderling gegeind en gekloot en vaak zijn de liedjes verre van zuiver, maar deze kinderen staan wel voor een groep mensen op te treden, iets wat weinigen ooit van hun zoon of dochter hadden verwacht.

Afscheid

Tijdens het eindlied krijgen de emoties me te pakken. De kinderen zingen over de vele voetstappen die ze op deze plek hebben gezet en in vogelvlucht trekken nogmaals alle momenten dat ik mijn kinderen bij die voetstappen heb vergezeld. Die ene kerstviering tijdens die verschrikkelijke sneeuwstormen, de oudersgesprekken die soms akelig confronterend waren, het meegaan met uitstapjes en schoolreisjes.

Dan zingen de kinderen: “Deze school zal worden gemist.” En ik realiseer me hoe waar deze woorden zijn. Ik ga deze stapel bakstenen missen. Dit vreemde gebouw met zijn kronkelende gang, zijn rare lokalen, zijn vreemde trappetjes, zijn hoekjes en nisjes. Deze school die zoveel meer voor mij betekent dan de verzameling lokalen die het is. Het besef dat dit over enkele weken met de grond wordt gelijk gemaakt is volop terug en doet meer pijn dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Deze school zal worden gemist.

#WOT deel 27

Blauw ~ 1) Afwijzende kleur (crypt.) 2) Bekende personen en groepen 3) Beschonken 4) Dronken 5) Hemelsblauw 6) Hoofdkleur 7) Indigo 8) Kleur 9) Kleur van de regenboog 10) Kleur op waterkraan voor koud water 11) Lopende kleur (crypt.) 12) Plaats in Groningen

Blauw is een kleur waar ik zelf niet heel veel mee heb. Ik ben echt een roze-meisje. En toch zijn er soorten blauw waar ik vaak mee te maken heb gehad, zoals bijvoorbeeld het blauw van een maandag. Zo heb ik een blauwe maandag op de Hotelschool gezeten. Een blauwe maandag Maatschappelijk Werk gestudeerd. Een blauwe maandag geprobeerd alsnog mijn VWO-diploma te halen.

Ook heb ik diverse blauwe maandagen evenzo diverse baantjes gehad. Een broodjeszaak, een cafetaria, een duur restaurant en achter de kassa bij een supermarkt. In ongeveer drie jaar tijd heb ik behoorlijk wat blauwe maandagen versleten. Tot ik eindelijk uit de ontkennende fase kwam en besefte dat chronisch ziek zijn betekende dat het nooit meer weg zou gaan.

Waar ik ook nog wel eens mee te maken heb is de Blue Monday. Nee dat is niet gewoon de letterlijke vertaling van een blauwe maandag, maar een maandag waarop ik de blues heb. Zelfs als het geen maandag is noem ik zo’n dag wel zo. Deze valt bij mij trouwens ook geregeld buiten januari, in tegenstelling tot de officiële Blue Monday. Op de een of andere manier verwoordt het voor mij het beste hoe ik me zo’n dag voel. Een tikje onbestemd, enigszins nostalgisch, een pietsje meer emotioneel en een snufje neerslachtig. Een perfecte dag om weer eens keihard diverse soorten Blues te draaien.

Write On Thursday. #WOT. Iedereen kan meedoen, het is een creatieve schrijfopdracht, vrij om te bepalen hoe je dat wilt doen, zoals het bij bloggen hoort en mag kort, lang, in blog, flog- of vlogvorm. Het gaat erom dat je het woord wat elke donderdag gebruikt gaat worden in z’n meest vrije vorm kan uitleggen. Wat vind je ervan, hoe denk je erover, heeft het een metaforische werking, zijn er vergelijkingen, kun je een anekdote terughalen, laat het je dromen of is het vlak en abstract? Wil je andere #WOT woorden terugvinden, check hier! Vergeet ook niet de link naar je eigen blogpost in de reacties te zetten zodat anderen je blog kunnen lezen en reageren.

#WOT deel 26

Negeren ~ aan zijn laars lappen, ignoreren, in de wind slaan, loochenen, ontkennen, geen notitie nemen van, zich niets aantrekken van met de nek aanzien, links laten liggen

Gisteravond was de info-avond voor de ouders van de kinderen die volgend schooljaar starten op het VSO, Voortgezet Speciaal Onderwijs. De groep ouders bestond uit een groot aantal oud-gedienden, hun kinderen stromen door vanuit het SO, het speciaal onderwijs. Een iets kleiner aantal kinderen komt uit het SBO, het speciaal basisonderwijs. Een enkeling, twee in totaal dit jaar, komt van het regulier basisonderwijs en zal nu voor het eerst speciaal onderwijs gaan volgen.

De ouders van de laatste groep vallen een beetje op binnen de groep ouders. Ze ogen wat onzeker, lijken nog te twijfelen over de school en trekken hun keus in twijfel. Ze proberen het te maskeren, maar ik ken hun gevoelens zelf heel goed en herken ze. Elke ouder die al iets langer te maken heeft met speciaal onderwijs heeft deze keus ooit eens gemaakt en dezelfde twijfels en onzekerheid gevoeld.

Wat vooral opvalt is hoe enorm de ouders van kinderen die voor het eerst naar speciaal onderwijs komen nog worstelen met vooroordelen van hun omgeving en de buitenwereld. Allemaal herkennen we de ongetwijfeld goedbedoelde opmerking ‘Kan hij niet met wat extra begeleiding naar een normale school?’ ’De Ambelt, dat is toch die school voor, sorry voor het woord, debielen? Hoort hij daar wel thuis?’ ‘Wat een onzin dat speciaal onderwijs, daar is jouw zoon toch veel te slim voor. Je vergooit zijn toekomst als je hem daar naar te stuurt.’(Dit jaar starten er in de VMBO-klas enkel jongens. Ervaring leert dat de meisjes pas later in hun schoolcarrière overstappen naar speciaal onderwijs).

Hoewel alle ouders met deze vooroordelen te maken hebben en deze als kwetsend ervaren, zie ik dat zogenaamde nieuwe ouders harder getroffen worden. Ze weten zich geen raad met dit soort opmerkingen. Ze schieten in de verdediging en willen uiteggen waarom ze gekozen hebben voor speciaal onderwijs, dat ze het beste met hun kind voor hebben, dat ze zelf ook liever hadden gewild dat hun kind kan functioneren op regulier onderwijs. Maar hoe hard ze ook proberen, het gros van de mensen blijft bij hun mening, de Ambelt is een school voor asocialen, debielen en ontspoorde jongeren. Als je kind daar naar toe moet is het hopeloos verloren.

Alle meer ervarener ouders kennen deze ongelijke strijd, het vechten tegen de bierkaai, het verdriet omdat mensen deze onzin ook tegen je kind zeggen en daarmee een kwetsbaar kind nog even wat verder beschadigen. Ze kennen het allemaal en ze weten hoe machteloos het je doet voelen. Want juist zij die het hardst roepen zijn het moeilijkst van hun ongelijk en jouw beste bedoelingen te overtuigen.

Het is ook niet zo dat ervarener ouders niet geraakt worden door deze opmerkingen uit onwetendheid, ze hebben wel al beter geleerd deze mensen te negeren en hun energie te steken in belangrijkere zaken, laten zien dat hun kind in de eerste plaats gewoon een kind is, dat een school voor speciaal onderwijs in de eerste plaats een school is en dat ze als ouders van een kind met een etiketje in de eerste plaats ouder zijn, ouder van een kind wat ze zo goed mogelijk willen opvoeden, zo goed mogelijk onderwijs willen laten volgen en het kind als een zo goed mogelijk functionerende volwassene aan de maatschappij afleveren. 

De meer ervaren ouders weten dat negeren vooral is het stoppen met uitleggen aan mensen die niet beter willen weten. Wie dit eenmaal onder de knie heeft staat stukken steviger in zijn schoenen als ze weer eens worden aangevallen op hun keuzes over hun kind.

Write On Thursday. #WOT. Iedereen kan meedoen, het is een creatieve schrijfopdracht, vrij om te bepalen hoe je dat wilt doen, zoals het bij bloggen hoort en mag kort, lang, in blog, flog- of vlogvorm. Het gaat erom dat je het woord wat elke donderdag gebruikt gaat worden in z’n meest vrije vorm kan uitleggen. Wat vind je ervan, hoe denk je erover, heeft het een metaforische werking, zijn er vergelijkingen, kun je een anekdote terughalen, laat het je dromen of is het vlak en abstract? Wil je andere #WOT woorden terugvinden, check hier! Vergeet ook niet de link naar je eigen blogpost in de reacties te zetten zodat anderen je blog kunnen lezen en reageren.

#WOT 25- Aardig

Aardig ~ aangenaam in omgang, vriendelijk, sympathiek. flink, behoorlijk

Wat een raar woord eigenlijk ‘aardig’. Op het eerste gezicht lijkt het een positief woord. Tot ik er wat verder over nadacht. Het klinkt misschien wel positief, maar meestal is het in het gebruik vrij neutraal. Zelfs vaak nietszeggend.

Vaak als ik de term ‘aardig’ gebruik heb ik geen negatieve indruk van iemand. Maar deze persoon heeft te weinig indruk gemaakt om een specifiekere omschrijving te geven. Een aardig persoon is dus voor mij vooral nietszeggend.Net als een aardig jurkje niet lelijk is, maar ook niet uitgesproken mooi of opvallend.

Een andere manier waarop ik het woord gebruik is om van een normale uitdrukking een understatement te maken. Een aardig eind weg betekent bij mij vaak een pokke-end rijden. Een aardig buitje verwijst dikwijls naar een enorme hoosbui en een aardige hoeveelheid administratie houdt bijna altijd in dat een behoorlijke tijd zoet ben met het wegwerken ervan.

Waarom wil ik dan zo graag aardig gevonden worden? Is vriendelijk niet veel beter? Of is aardig gevonden worden een manier om onzichtbaar te worden en op te gaan in de massa? Wie niet opvalt krijgt natuurlijk ook weinig kritiek, zowel positief als negatief. Dat geeft natuurlijk wel een gevoel van veiligheid, maar wie ziet me dan als volledig mens? Plaatst het per sé aardig gevonden willen worden mij niet juist meer buiten de samenleving dan wanneer ik mij in al mijn onvolledigheid volledig laat zien?

Op zich klinkt aardig gevonden worden erg prettig en aangenaam. Maar uiteindelijk word ik liever serieus genomen en voor vol aangezien. En zal ik kritiek dus op de koop toe moeten nemen.

 Write On Thursday. #WOT. Iedereen kan meedoen, het is een creatieve schrijfopdracht, vrij om te bepalen hoe je dat wilt doen, zoals het bij bloggen hoort en mag kort, lang, in blog, flog- of vlogvorm. Het gaat erom dat je het woord wat elke donderdag gebruikt gaat worden in z’n meest vrije vorm kan uitleggen. Wat vind je ervan, hoe denk je erover, heeft het een metaforische werking, zijn er vergelijkingen, kun je een anekdote terughalen, laat het je dromen of is het vlak en abstract? Wil je andere #WOT woorden terugvinden, check hier! Vergeet ook niet de link naar je eigen blogpost in de reacties te zetten zodat anderen je blog kunnen lezen en reageren.