Dit jaar is de film Brokeback Mountain twintig jaar
oud. En tot mijn schaamte had ik hem nog nooit gezien. Dus toen ik ontdekte dat
de film opnieuw in de bioscoop zou worden vertoond greep ik mijn kans.
Vooraf was ik gewaarschuwd dat het geen enorme feelgood
film was. Ik hoefde geen happy end te verwachten. ( en dat op Valentijnsdag).
Waar men niet voor gewaarschuwd had was een impact van totaal andere orde.
Iets wat me tijdens de film opviel was het extreme
geweld tegen (vermeend) homoseksuele mannen. Heftig, gericht op het geslacht en
met de dood tot gevolg. Alsof homoseksuele mannen a. het niet verdienen man te
zijn en b. niet verdienen te leven.
De onnoemelijke haat die aan dit geweld te grondslag
ligt is hetgeen wat mij het meest bezig houdt.
Al sinds de film is afgelopen vraag ik me af waar die intense
haat van mannen voor homo mannen vandaan komt. Wat is toch de bedreiging die ze
in deze mannen zien? Waar zijn ze toch zo enorm bang voor dat het bestaan van mannen
die niet op vrouwen moet worden uitgevaagd. Je zou toch denken dat minder
concurrentie op de markt goed zou zijn.
Of zal het zo zijn dat ze bang zijn dat homoseksuele
mannen zich net zo gedragen als een aantal heteroseksuele mannen? Geen ‘nee’
accepteren. Ongepaste opmerkingen maken. Seksuele handelingen suggereren. Mensen
die geen interesse hebben agressief benaderen of uit schelden., misschien zelfs
bedreigen. Doordrammen. Of zelfs met geweld seks afdwingen.
Zijn ze misschien bang dat homoseksuele mannen hen
zullen behandelen als vrouwen?
Ik kom er niet uit. Zulke haat is zover van mijn bed dat
ik het echt niet kan begrijpen.
Kortom, Brokeback Mountain is een film die tot denken
stemt. En een prachtig filmisch verhaal van een onmogelijke liefde. Vergeet Romeo
en Julia. Jack en Ennis zijn het toonbeeld van het tragische liefdeskoppel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten